กลอน - กลอนกวนๆ

ไยฉันต้องปวดใจ..ไม่ร้างรา

เพชรพรรณราย

มันยอกย้อนหลอนใจไม่เคยลบ
มันยังพบประสบอยู่ให้รู้เห็น
มันยังเกาะกัดกินใจให้ลำเข็ญ
มันไม่เว้นเวลานาทีใด

ความเจ็บปวดรวดร้าวคราวท้อถอย
เฝ้าใจลอยคล้อยคิดจิตหวั่นไหว
ความหดหู่อดสูนักยากหักใจ
ความหมองไหม้ร่ำไห้ร้องนองน้ำตา

ในวันหนึ่งรำพึงคะนึงคิด
เก็บความผิดลิขิตพลาดมาตรปรารถนา
เหมือนโลกนี้มีแต่ช้ำย้ำอุรา
ร่ำไห้หาพาเศร้าแสนเหงาทรวง

ทิ้งตัวลงบนพื้นสะอื้นร้อง
น้ำตานองสองแก้มแซมห่วงหวง
วันเก่าเก่าเฝ้าร่างสร้างใจดวง
มาลาล่วงทิ้งไปให้ช้ำตรม

ความเจ็บนี้คงกรีดใจไม่หาย
จวบวันตายมิวายคลายขื่นขม
ทุกข์และท้อจะต่อสู้รู้อารมณ์
ทนระทมถมทุกข์ใจไม่โรยรา

ไยโลกนี้มีแต่ช้ำย้ำกับฉัน
ไยจาบั				
 743    2    0    

เพียง..รำพึง...

พุด








ใต้ร่มรัตน์วัดป่าธารน้ำทิพย์
ได้จารจิบน้ำอมฤตธรรมอันล้ำค่า
ท่ามโลกแล้งทุกดวงใจต่างไขว่คว้า
หนีพันธนาทุกข์ปรารถนาแห่งอารมณ์

เดินตามรอยบาทพระศาสดา
เพียรค้นหาเกราะแก้วมาห้อมห่ม
ดั่งบัวบานชูช่อใช่จ่อมจม
ใต้โคลนตมกี่โกฏิกัลป์อันว่ายวน

เงียบสงบพบดวงจิตนิมิตหมาย
ทุกข์มลายหายวับรับกุศล
ดอกบัวบุญบานตระการกลางกมล
ไร้ตัวตนสิ้นโศกโลกมายา

อธิษฐานทุกภพชาติพิสวาทสิ้น
มิถวิลสร้อยโซ่รักเสน่หา
กรวดน้ำคว่ำขันขออโหสิกรรมทรมา
เพียรภาวนาพบปัญญาสว่าง ณ กลางจิตนิจนิรันดร์....!



นานหลายวัน ที่พุดพัดชาพาตัวเองปลีกวิเวก
ไปอาศัยใต้ร่มรัตน์ฉัตรธรรม
ณ วัดป่าธารน้ำทิพย์ 

สถานที่				
 2485    2    0