กลอน - กลอนกำลังใจ

จะไม่เหลือแม้เศษธุลี

ชาวนา

สามัคคีคือพลัง
สัตว์มันยังรู้จักรักพวกพ้อง
ไทยพี่น้องฆ่ากันมันน่าหัว
ใครผิดถูกใครต่ำคงรู้ตัว
จงใช้หัวสมองตรองตรึกเอา

ธรรมชาติสร้างสมองสองมือให้
เพื่อจะได้ใช้งานผ่านโง่เขลา
รู้ผิดชอบชั่วดีที่ตัวเรา
มิใช่คอยให้เขาตะพายพา

สัญชาติสัตว์ย่อมกัดไม่ยอมปล่อย
ทุกหย่อมหญ้าจึงพลอยยับเยินหนา
ทั่วทุกแคว้นแดนดินถิ่นพนา
อนิจจาถูกผิดถูกบิดเบือน

แผ่นดินไทยของเราเราต้องรัก
เราพิทักษ์ด้วยชีวินเสมอเหมือน
เอกราชชาติไทยไม่ลบเลือน
เลือดทาเปื้อนแผ่นดินถิ่นเมืองไทย

ตรองดูเถิดท่านที่มีสมอง
เผ่าพี่น้องผองเราอย่าหลับใหล
หากปล่อยไว้นานเนิ่นจนเกินไป
ผืนดินไทยฤาจักเหลือเศษธุลี				
 1009    3    0    

** สุดสิ้น **

แก้วประเสริฐ


        **  สุดสิ้น  **

     ถึงจะสิ้นพสุธาฟ้าสมุทร
มิอาจหยุดยับยั้งเรียกรั้งหา
สิ่งที่รักหักสิ้นโรยจินต์ลา
สิเน่หาอย่างไรขอไม่คืน

     อดีตเก่าอาวรณ์วอนเว้าเพรียก
อย่ามาเรียกย้อนกลับสุดนับฝืน
แม้นจะงามร่ำรวยยั้งสวยยืน
มิอาจฟื้นคืนกลับต่อสิ่งปอง

     ขอเป็นสุขเถิดหนอต่อหัวใจ
กับชู้ชายใฝ่ฝันครั้นสนอง
ปองสิ่งรักสมสู่เคียงคู่ครอง
อย่ามาต้องคืนกลับลับขอลา

     แม้นเคยอยากมีฝันอันแช่มชื่น
สร้างระรื่นผ่านกาลวันเสน่หา
คงเหลือเยี่ยงหอมรินกลิ่นโรยลา
ผ่านตรึงตาซาบซึ้งกึ่งรัญจวน

     จำได้ไหมสิ่งขอต่อความรัก
ใครเล่าหักหมดสิ้นระรินผวน
ล้วนกำเริบเอิบสานสิ่งอบอวล
วังวนป่วนมิค				
 766    21    0