ห...น...า...ว

ขุนหาญ

   ลมเหมันต์  ผันผ่าน  ม่านเมฆหมอก
สัญญาณบอก  หยอกเหย้าใจ  ใฝ่ฝันหา
ต้องลมหนาว  เอาผ้าห่ม  ห่มกายา
อุ่นแต่กาย  ใจนี้หนา  หนาวระทม
   ได้แต่เก็บ  ความรู้สึก  ลึกลึกไว้
มิอาจปริ  ปากบอกใคร  ให้ขื่นขม
ทุกคืนกอด  หมอนนอนหนาว  เคล้าสายลม
มีเพียง ผ้าห่ม  ผืนน้อย  คอยปลอบโยนฯ				
comments powered by Disqus
  • 100 เหตุผล

    6 มกราคม 2547 13:35 น. - comment id 198713

    กลอนน่ารักดีนะค่ะ  อ่านแล้วเหมือนจะหนาวตาม
    แต่ทำไม่ได้ เพราะมันร้อนซะเหลือเกิน
    
    เข้ามาทักทายค่ะ
    
    
  • **พาฝัน**

    6 มกราคม 2547 17:26 น. - comment id 198778

     . .^___________^
     มาทักทายค่ะ กลอนเพราะนะคะ..
    
    
  • ผู้หญิงไร้เงา

    6 มกราคม 2547 20:44 น. - comment id 198845

    คราวนี้คงต้องหนาว
    และอกร้าวเป็นรอยแผล
    เพราะหนาวกายไม่มีใครจะเหลียวแล
    แถมหนาวใจอีกเลยแย่ตามกัน
    
    *-*แต่งได้ไพเราะมากเลยค่ะ*-*