ก็...ได้ (จะเป็นไรไป)

มายามนตรา

เธอบอกว่าจะไม่มาหาฉันอีก
แล้วหลบหลีกหรุบตาคราได้เห็น
เธอบอกว่าจบบทเรียน......ร้อน...และเย็น
ไม่จำเป็นต้องทักทายให้มากความ
เถอะ ! ก็ฉัน..เป็นฉันเช่นวันนี้
ร้าวฤดีเพียงใดไม่ต้องถาม
เถอะ ! ก็เธอ...เธอเป็นเช่นทุกยาม
จุดของความเข้าใจจึงไร้แวว....				
comments powered by Disqus
  • แก้มก้น

    30 เมษายน 2551 00:41 น. - comment id 844772

    เยี่ยมมากเลย บทนี้ โดนใจ
  • ยอดข้าว

    4 กรกฎาคม 2551 14:10 น. - comment id 869352

    สวัสดีสวีดัดเห็นชัดไหม
    ว่ามีใครคอยดูอยู่ห่างห่าง
    ใครกันแน่ที่หรุบตาซ่อนท่าทาง
    ใครกันแน่เว้นช่องว่างระหว่างเรา
    
    ฤาร่องรอยพร้อยพร่างกลางดวงหน้า
    ไม่ตามตาไม่ย้ำเตือน...ถึงเพื่อนเก่า
    จากวันนี้...ถึงวันนี้...เพียงสีเทา
    ฤางุ้มเงา แห่งอดีต ยังติดใจ...
    
    เปิดเถิดหนาฟ้ากว้างใช่ร้างเรียบ
    อยู่เงียบเงียบ กับกวี ดีกว่าไหม
    หากว่าเสียง กระหึ่มก้อง ยังข้องใน
    หลับตาไว้...สักครู่...ดูรอบตัว
  • มายามนตรา

    6 กรกฎาคม 2551 23:59 น. - comment id 870137

    ผ่านมานาน..แสนนาน  ...เนิ่นนานนัก
    
    เกินถามทักถึงช่องว่าง...ยังมองเห็น
    
    เพราะฟ้ากว้างมืดมิด..ปิดประเด็น
    
    ความเยียบเย็นจึงเป็นเพื่อนเหมือนเช่นเคย
    
    
    
    ขอบคุณที่มาทักทายค่ะ  
    
    36.gif36.gif36.gif