นางเอย

สมภพ แจ่มจันทร์

ยอดหญ้าเสียดแทงแข่งผกา
ผลิดอกมาเย้ยหยันให้อดสู
นึกผยองกระหยิ่มยิ้มเจ้าพธู
ว่านี่กูสวยสดกว่าผู้ใด
ยิ่งผลิดอกออกโฉมโลมเล้าโลก
มิได้โศกเศร้าหมองมองช่อไหน
ยามแยกแย้มผลิดอกและออกใบ
เจ้านั้นไซร้มิกริ่งเกรงในภัยพาน
หอมกรุ่นกลิ่นเกสรชวนนอนฝัน
มิรู้วันจาบัลนั้นเพรียกหา
หลงระเริงในตัวตนม่านมายา
ว่าตัวข้าดอกดวงไม่ร่วงโรย
หมู่ภมรชอนไชในร่านรส
มีมีหมดสักวันเจ้าหลงใหล
ฝูงผีเสื้อเชยชมเลยผ่านไป
กี่ทิวาแล้วไซร้ให้ดอมดม
เมื่อผลิดอกแล้วนั้นให้ผันผ่าน
ไม่เหมือนกาลก่อนเก่าเจ้าเฝ้าหา
ยามโรยร่วงห่วงรูปที่ติดตรา
ตรึงวิญญาเจ้าไว้ในห้วงกล
แม้สายลมเพียงพัดเจ้าปัดปลิว
ลอยลิบลิ่วตามกระแสที่แปรผัน
ร่วงหล่นแล้วแก้วตาบุปผาพันธุ์
มิมีวันจิรังและยั่งยืน
24/1/03 บ้านผู้นำ				
comments powered by Disqus
  • ยาแก้ปวด

    6 มิถุนายน 2553 00:58 น. - comment id 1132895

    จำเขามาเม้น..
    
    สังขารเป็นเรื่องยุบหนอ
    กำเนิดเกิดก่อเป็นเรื่องปวดร้าวววว
    ชาวดินหรือว่าชาวดาว
    สิ้นสุดสูเจ้าก็ไอ้ตายครือกัลลลล์
    
    
    36.gif46.gif59.gif
  • การัณยภาส

    8 มิถุนายน 2553 01:51 น. - comment id 1133668

    ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ล้วนเป็นอนิจจัง ไม่มีสิ่งใดคงทนถาวรอยู่ตลอดกาล