เ ธ อ ผู้ จุ ด ป ร ะ ก า ย ฝั น

รการต์

เ ธ อ ผู้ จุ ด ป ร ะ ก า ย ฝั น

๏ ตั้งแต่วันพบเจอเธอครั้งแรก
รู้สึกแปลกใจนั้นเริ่มหวั่นไหว
เพียงแค่เคียงคู่กานท์ประสานใจ
จากระบำใบไม้ของสายลม

ที่ลานฟลอร์เต้นรำค่ำคืนหนึ่ง
ใต้ฟ้าซึ่งดาวเรียงเคียงผสม
ส้นสูงเธอสวมใส่ปลายเรียวคม
เกะกะจนหกล้มระบมเท้า

ถอดทิ้งบนลานฟลอร์ต่อผืนหญ้า
เต้นรำท่าหงส์เหินเพลินเท้าเปล่า
ฉันวาดฝันบรรจงก่อนลงเงา
ในเฟรมผ้าพื้นเทาเฝ้าระบาย

จังหวะหนึ่งบรรเลงเป็นเพลงขับ
งามราวกับนางฟ้ามาเฉิดฉาย
จากแพดาวระย้ามาเยื้องกาย
ด้วยปีกขาวสยายปลายพู่กัน

เธอผู้จุดประกายฝันในวันก่อน
เพลงยังซ่อนใจพิศด้วยจิตฝัน
ภาพที่ถ่ายทอดนี้สีน้ำมัน
ยังตรึงตราใจฉันจนวันนี้

ระบำใต้แสงดาวคราวเขียนใหม่
วาดจากใจเริงร่ายระบายสี
ภาพนางฟ้าเบิกบานลานขจี
พร้อมดนตรีบทกานท์บนลานฟลอร์ ๚ะ๛

              รการต์
				
comments powered by Disqus