อารมณ์เพ้อ

แก้วประเสริฐ


                       แสงตะวันสีทองส่องฟ้าใกล้ลาลับ
              ท้องฟ้ากลับมืดมัวหมองไม่ฝ่องใส
              ในหมู่เมฆถูกลมพัดดุจทะเลใจ
               โอ้หัวใจเหตุไฉนให้อาวรณ์
                       ตอนคลื่นสาดพัดพาเข้าหาฝั่ง
                จิตที่ยังไม่มีคลื่นพลิ้วละลิ้วล่อง
                มองดูใจเหตุไฉนเฝ้าคิดถึงน้อง
                เราต้องวอนคำนึงโปรดนึกถึงเรา
                       เจ้าชมภูหวานแหววแพรวพราวยิ่ง
                 เพราะเป็นสิ่งแทนใจให้หรรษา
                 กัลยาชื่นชอบเบิกบานสุดพรรณา
                 หอมนาสาชวนแช่มชื่นระรื่นใจ
                      
                        ในดอกกุหลาบแรกแย้มแพลมสีกลิ่น
                 ช่างรวยรินกลิ่นซาบซ่านส์ให้ผ่องใส
                 ข้างในนอกหอมหวลซึ้งตรึงจิตหัวใจ
                 ดั่งภายในนั้นดุจมีเจ้าเฝ้าจุนเจือ
                          เอื้อความรักคิดมากเหมือนขลาดเขลา
                  ไม่ตรองเอาเราก็ชอกช้ำระกำเหลือ
                  หากเชื่อง่ายใจเราสุดช้ำยากจุนเจือ
                  แม้นเหลือเฟือมากนักรักหลุดกระเด็น
                           เห็นความรักนั้นหนอล้อกันว่า
                   เหมือนดาราท่าทางช่างยากเข็น
                   เห็นแสดงได้แต่ละบทช่างยากเย็น
                   เหมือนคนเล่นความรักหนักอกทรวง. 

                                    แก้วประเสริฐ.    				
comments powered by Disqus
  • tiki

    22 มกราคม 2547 04:05 น. - comment id 205919

    :)
  • ข้าวปล้อง

    22 มกราคม 2547 16:19 น. - comment id 206050

    อารมณ์เพ้อของคนมีความรักรึเปล่าค่ะเนี่ย
  • ผู้หญิงไร้เงา

    22 มกราคม 2547 22:37 น. - comment id 206266

    เอื้อความรักคิดมากเหมือนขลาดเขลา
    ยิ่งตัวเรายิ่งช้ำระกำเหลือ
    เพราะไม่มีแม้ใครให้จุนเจือ
    จึงไม่เหลือเผื่อรักพักในใจ
    
    *-*กลอนไพเราะเสมอนะค่ะ  ชื่นชมเสมอด้วยค่ะ*-*
  • ซอมพลอ

    23 มกราคม 2547 14:22 น. - comment id 206488

    .สวัสดีค่ะ...
    
    ..มีกุหลาบแรกแย้มแพลมสีกลิ่น
    หอมรวยรินซาบซ่าพาใจฝัน
    ซอมพลอน้อยด้อยค่า.เกินฝ่าฟัน
    กลิ่นหรือนั่น..มิหอม ชวนดอมดม........แหะๆ
    
    .....ู^-^....