หนอนกับดอกไม้.....

ล้านคำบรรยาย

เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ผมได้ขึ้นไปดอยอินทนนท์ ที่จังหวัดเชียงใหม่ ในช่วงบ่ายของวันเสาร์ ผมก็ได้เดินทางศึกษาธรรมชาติอยู่ที่อ่างกา ขาออกจาก trail ก็ได้เห็นนกกินปลีหางยาวเขียว  (  Green-tailed Sunbird )  ที่กำลังมุ่นกับการดื่มด่ำน้ำหวานของดอกไม้อยู่  ตรงพื้นดินมีหนอนตัวหนึ่งกำลังตั้งหน้าตั้งตาชอนไชอยู่ใต้ต้นไม้ เลยนึกถึงนิทานเรื่องหนึ่ง เลยนำแต่งบทกลอนดู
                                            หนอนกับดอกไม้
นกดอมดมดื่มด่ำน้ำหวานหอม
ดอกไม้ยอมน้อมให้ไม่เเลเหลียว
เสริมสร้างสุขสานสัมพันธ์กันกลมเกลียว
ไม่เปล่าเปลี่ยวโดดเดี่ยวอย่างเดียวดาย
เจ้าหนอนน้อยคอยเเนบชิดสนิทใกล้
เติมรักใส่ให้ดอกไม้ไม่ห่างหาย
เเม้นหึงหวงห่วงหาเเทบวอดวาย
พร้อมพลีกายหมายทนจนจำใจ
คืนวันวานกาลเวลาพาผันผ่าน
รติกาลยามค่ำคืนชวนหลับใหล
เเต่เเล้วนกโบยบินจากไม้ไป
ทิ้งเยื่อใยไมตรีที่มีมา
ดั่งคลื่นมาถาโถมโหมกระหน่ำ
กระเเทกซ้ำช้ำชอกทุกข์ทนหนา
ตนตรอมใจจากไปไม่ลีลา
ดอกงามตาเรืองอร่ามร่วงโรยลง
เจ้าหนอนน้อยที่รอรักร้องร่ำไห้
เมื่อดอกไม้เหี่ยวเเห้งเป็นผุยผง
สรรรพสิ่งทุกชีวิตไม่มั่นคง
ไม่ยืนยงดำรงอยู่ชั่วนีรันดร์
มันพลีกายหมายตายจากเพื่อคนรัก
คอยปกปักรักษาไม่เเปรผัน
เปลี่ยนเป็นซากอินทรีย์ที่ดีพลัน
ไม่นานวันดอกไม้ก็งอดงาม				
comments powered by Disqus
  • Robert TingNongNoi

    6 สิงหาคม 2547 19:26 น. - comment id 307572

    
    ไพเราะมากครับ จินตนาการได้เยี่ยมมากจาก
    ธรรมชาติธรรมดาสามารถเอามาร้อยเรียงเป็น
    กลอนให้มุมมองได้สวยงามทั้งอักษรและความ
    นัยทำได้ดีจริงขอชม กลอนนิ่มเนียนมาก๚ะ๛
    
    size>
  • ..ยาสีฟัน..

    7 สิงหาคม 2547 00:05 น. - comment id 307736

    แวะมาทักครับ..
    
    อิอิ^_________^
  • นกตะวัน

    11 สิงหาคม 2547 23:02 น. - comment id 310563

    ดูเหมือนว่าขึ้นไปดอยอินทนนท์ครั้งนี้ น้องกรจะเป็นปลื้มกับนกที่ด่านสองในตอนเช้ามากกว่านกบนยอดดอย เลยเอาบทกวีบทนี้มาฝาก 
    
    อยู่ด่านสองมองไปใช้กล้องส่อง 
    เห็นพวกพ้องเพื่อนนกเริ่มผกผิน 
    บ้างโผมาหาสู่ก่อนกรูบิน 
    ต่างหวงถิ่นกินแมลงแย่งทันที 
    
    ปรอดภูเขาเข้าก่อนบินร่อนสู่ 
    พญาไฟทู้เกาะทนขนสุดสี 
    ติ๊ดแก้มเหลืองเรืองรองท้องดำดี 
    สวยเต็มที่ทุกตัวมัวหลงดู 
    
    หางรำดำคลำหาหน้าพิกล 
    ไต่ซุกซนค้นหนอนซอกซอนสู่ 
    ส่วนมุ่นรกนกอีแพรดแผดเสียงรู้ 
    กะรางอยู่หมู่เหล่าเฝ้าระวัง 
    
    นิลตวามาเดี่ยวเที่ยวหลบซ่อน 
    ปีกลายย้อนย่องมาทั้งหน้าหลัง 
    เรายกกล้องส่องไปในภวังค์ 
    ยืนเดินนั่งยังสนุกสุขไม่ลืม