เป็นความร้างลาที่เนินนาน

วิจิตร ภู่เงิน

เป็นทุ่งนาแห่งความเหงา
เป็นสายลมเบาที่พัดผ่าน
เป็นความร้างลาที่เนินนาน
เป็นตำนานของผืนดินถิ่นทำเนา
เป็นภาพปลาฮุบเหยื่อที่เหลืออยู่
เป็นแค่คูคันนาที่แดดเผา
เป็นเพียงซากความหลังที่บางเบา
เป็นดั่งเสาค้ำคนให้อิ่มเอม				
comments powered by Disqus
  • ผู้หญิงไร้เงา

    4 พฤศจิกายน 2547 12:40 น. - comment id 363553

    แต่งได้ดีค่ะ  ผู้หญิงไร้เงาอยากร่วมแจมนะค่ะ แต่งานแบบนี้แต่งไม่เป็นค่ะ  เลยขอติดไว้ก่อน อิอิ
  • วิจิตร ภู่เงิน

    4 พฤศจิกายน 2547 13:22 น. - comment id 363616

    ผุ้หญิงไร้เงา
    
    วิจิตรก็แต่งไม่ค่อยเป็นครับ แต่ว่าจิตรว่าอยู่ที่ความพยายามจะแต่ง และความสนใจในแนวกวีมากกว่าครับ
  • เพียงพลิ้ว

    4 พฤศจิกายน 2547 13:49 น. - comment id 363641

    กวีแนวนี้น่าสนใจค่ะ เห็นภาพสวยงามและมีสิ่งแอบแฝง
  • tiki

    4 พฤศจิกายน 2547 14:01 น. - comment id 363651

    ใช่ค่ะ อ่านบทกวีคุณลำน้ำน่านทีไร มีใจเขียนต่อยาวทุกทีเหมือนกัน เมื่อคืนก็มีอีกบท เก็บไว้ใน โน้ตแพ้ทหรือออกมาแล้วไม่แน่ใจค่ะยังไม่ได้เปิดเข้าดูไฟล์
  • คนเมืองลิง อุลังอุตัง

    4 พฤศจิกายน 2547 14:01 น. - comment id 363653

    เป็นทุ่งนาแห่งความหวัง
    เป็นพลัง แห่งจุดหมาย
    เป็นความฝัน ในบั้นปลาย
    เป็นฝันร้าย ในความจริง......
    
    แจมแบบทะแม่งๆหน่อยนะคะ.....จ๋อแจวจ้า
  • ลำน้ำน่าน

    4 พฤศจิกายน 2547 14:48 น. - comment id 363675

    ผมเองดีใจที่บทกลอนที่เขียนนั้นมีส่วนจุดประกายไฟฝันและไฟวรรณกรรมให้ลุกโชน
    
    นั่นถือเป็นความสำเร็จของเด็กน้อยคนหนึ่งครับ
    เขียนต่อไปนะครับ ผมจะติดตามอ่านทุกๆ ท่าน
    นะครับ 
    
  • เพราะรัก

    4 พฤศจิกายน 2547 14:49 น. - comment id 363678

    กินข้าวมะคิกๆๆๆๆๆๆ
  • extreme life

    4 พฤศจิกายน 2547 16:58 น. - comment id 363771

    กระดูกสันหลังของชาติ -_-.
  • ใจปลายทาง

    4 พฤศจิกายน 2547 20:23 น. - comment id 363891

    ลูกสาวชาวนา 100 % ค่ะ ถอน กล้า ดำนา เกี่ยวข้าว ทำมาหมดแล้ว เด็กๆๆนี่อ้อมรู้สึกตัวเองทำไมลำบากจัง ต้องหาบกล้า ลุยโคลน กลัวปลิงกัดด้วยค่ะ เหนื่อยมากๆๆ อิจฉาเพื่อนๆ ที่เขาสบาย  แต่นั่นมันเป็นความรู้สึกวัยเด็ก เท่านั้นค่ะ 
    
    ....แต่อยากจะบอกว่า ชาวนาไม่เคยร่ำรวย มีแต่จนลง หลายๆๆปัจจัย เป็นผู้กำหนด
  • ชัยชนะ

    4 พฤศจิกายน 2547 21:36 น. - comment id 363947

    เรื่องราวแบบนี้ เห็นวิจิตรเขียนอยู่หลายเรื่อง
    
    ล้วนแต่ดี ๆ ทั้งนั้นครับ
    
    
  • =_+ VeNuS +_=

    4 พฤศจิกายน 2547 22:42 น. - comment id 364023

    เป็นความหวังครั้งสุดท้ายที่พังลง
    เป็นแค่เพียงความมั่นคงเมื่อครั้งเขลา..
    เป็นได้แต่ คนคุ้นเคย..คอยบรรเทา..
    เป็นเพียงแค่ของเก่า..ที่เฝ้ารอ..
    
    ..คิคิ แหวกแนวจ้า วิจิตร..
    
    แวะมาอ่านจ้า
    
    วีนัสก่ะเจ้า
    
  • วิจิตร ภู่เงิน

    5 พฤศจิกายน 2547 00:01 น. - comment id 364120

    เพียงพริ้ว
    
    สนใจ..
    
    ก็แต่งเลยครับ
    
    วิจิตรเอาใจช่วย..
  • วิจิตร ภู่เงิน

    5 พฤศจิกายน 2547 00:03 น. - comment id 364121

    พี่ทิกิ
    
    ครับ..
    
    บางครั้งนั่งหลายชั่งโมงกว่าจะแต่งได้..
    
    แต่เข้าไปเหมือนมันไหลไปตามอารมณ์
  • วิจิตร ภู่เงิน

    5 พฤศจิกายน 2547 00:06 น. - comment id 364123

    คนเมืองลิง
    
    สุดยอดแล้วครับ..
  • วิจิตร ภู่เงิน

    5 พฤศจิกายน 2547 00:07 น. - comment id 364125

    พี่ลำน้ำน่าน
    
    จริงๆนะครับพี่..
    
    มันไหลไปตามอารมณ์เลยละ
    
    ...
  • วิจิตร ภู่เงิน

    5 พฤศจิกายน 2547 00:08 น. - comment id 364127

    พี่เพราะรัก
    
    ไม่ยอมเรียกวิจิตรเลย
    
    นั่งโช้ยคนเดียว
    
    ....
  • วิจิตร ภู่เงิน

    5 พฤศจิกายน 2547 00:11 น. - comment id 364128

    เอกเทอมี
    
    พ่อ แม่ ของวิจิตร..
    
    เป็นกระดูกสันหลังของชาติ
    
    แต่วิจิตรเป็นกระดูกสันหลังยาวของชาติ
  • วิจิตร ภู่เงิน

    5 พฤศจิกายน 2547 00:19 น. - comment id 364129

    ใจปลายทาง
    
    คุณอ้อมสุดสวย..
    
    วิจิตรก็เป็นลูกของชาวนาเต็มขั้นครับ..
    
    ทำเป็นทุกอย่างเหมือนกัน
    
    ภูมิใจ..
    
    วิจิตรอยากเห็นคุณอ้อมตอนถอนต้นกล้า ดำนา เกี่ยวข้าว 
    
    แข่งกับวิจิตรได้นะครับ..
    
    วิจิตรดำนาได้สวยด้วยครับ
    
    มัดกล้าก็สวย
    
    เกี่ยวข้าวมัด  มัดข้าวก็สวย
    
    แถมตอนเที่ยงส้มตำฝีมือวิจิตรก็ที่สุด..
    
    วิจิตรรักอาชีพชาวนา...(ถ้ามันไม่จนนะครับ)
    
    สักวันวิจิตรคงหวนกลับไปเป็น...
  • วิจิตร ภู่เงิน

    5 พฤศจิกายน 2547 00:24 น. - comment id 364130

    พี่ชัย
    
    ขอบคุณมากครับ..
    
  • วิจิตร ภู่เงิน

    5 พฤศจิกายน 2547 00:38 น. - comment id 364133

    คุณวีนัส
    
    สิ่งของบางชิ้นบางอันค่าของมันก็เกิดขึ้นตามเวลาเหมือนกันครับ
    
    ยิ่งเก่า...
    
    ยิ่งนานวันค่าก็ยิ่งเพิ่มพูน
    
    แต่นั้นมันเป็นสิ่งของ!
    
    ไม่รู้เปรียบเทียบกันได้หรือเปล่า..
    
    วิจิตรเชื่อว่า ...ถ้าเรามองคนอื่นอย่างมีค่า
    
    ค่าของตัวเราเองก็จะก่อเกิดตามมา..
    
    ครับ
  • วิจิตร ภู่เงิน

    5 พฤศจิกายน 2547 00:42 น. - comment id 364134

    เข้ามาแก้บทกลอนบทนี้ละครับ
    
    ใช้เป็นแต่เยอะไปหน่อย..
    
    
  • ใจปลายทาง

    5 พฤศจิกายน 2547 20:31 น. - comment id 364669

    นัดกันเลยมั๊ยค่ะ  มาเกี่ยวข้างแข่งกัน ระวังเคียวเกี่ยวก้อย น๊า
  • =_+ VeNuS +_=

    5 พฤศจิกายน 2547 20:34 น. - comment id 364671

    */* วิจิตร..
    
    ผิดนะคร๊าบบบบบ..
    
    คนเก่าๆ เนี่ย...มีค่าค่ะ แต่เป็นปูชนียบุคคลที่ควรรักษายิ่งค่ะ
    
    คิกคิกคิก..
    
    แวะมาแซวอีกทีคงไม่ว่ากันนะคะ
    
    วีนัสก่ะเจ้า
    
  • มัดหมี่ค่ะ

    8 พฤศจิกายน 2547 15:15 น. - comment id 366123

    ฟ้าสีเทา คนเก่า ยังคงอยู่
    ยืนเคียงคู่ วัฒนธรรม ประจำบ้าน
    เจ้าทุยแก่ เดินเขยก มาด้วยกัน
    ล้วนเบิกบาน หลังเสร็จ จากปักดำ
    
    อีกไม่นาน ข้าวจะเขียว เคียวจะขาว
    ต้องคมวาว เตรียมไว้ ได้อิ่มหน่ำ
    สีเหลืองทอง เต็มท้องทุ่ง ช่างงามล้ำ
    ทุกถ้อยคำ สุขล้น เต็มดวงใจ
    
    นี่หรือข้าว ของชาวนา หน้าเป็นเมี่ยง
    ที่หล่อเลี้ยง คนทั้งโลก ให้เติบใหญ่
    น่าภาคภูมิ มีความสุข กว่าสิ่งไร
    ขอส่งใจ เป็นพลัง ทั้งแผ่นดิน
    
    แวะมาเยี่ยมท่านวิจิตรค่ะ