โอ้ดวงชะตาชีวิต

แก้วประเสริฐ


                       โอ้ดวงชะตาชีวิต 

          กาลเวลาหมุนเวียนผันเปลี่ยนชีวิต
ล้วนลิขิตหนทางจัดสร้างสรรค์
สุขแลทุกข์คลุกเคล้ายากจำนรรจ์
สุดเสกสรรสร้างรักขอพักใจ
          ก่อกำเนิดเกิดมาในภพนี้
เหมือนดั่งมีเวรกรรมมิผ่องใส
เข้าสอดแทรกแยกแยะเสียกระไร
เป็นเหตุให้เวียนวนดั่งสนสะพาย
          นั่งนอนคิดจิตไปได้ประจักษ์
สิ่งที่รักมักนำมาชะตาสลาย
ร่วมกับทุกข์ปลุกปั่นจนตาลาย
แล้วทำลายรากฐานที่หมั่นเพียร
          โอ้อนาถวาสนามันมากำหนด
หวังจะปลดลดลงจนปวดเศียร
ยากจริงนะหยุดพักมักวนเวียน
แสนเบียดเบียนเจียนใจสลายลง
          นึกถึงธรรมคำสอนของพุทธะ
หวังชำระจิตนอกในเพื่อได้สรง
วารีธรรมค้ำจุนหนุนปลดปลง
เพื่อดำรงคงสร้างทางความดี
          อตฺถเสฏฺโฐบรรพชามาเตือนจิต
ให้ได้คิดถึงทางระหว่างศรี
อุปัชฌาย์มอบให้ในวลี
เพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวเกี่ยวดวงหทัย
          กายของเราจงได้ให้ประเสริฐ
สิ่งเลอเลิศด้วยตัวอย่ามัวสลาย
จงพากเพียรเรียนไว้มิกลับกลาย
แล้วค่อยทำลายกิเลสเศษงดงาม
          ความพะวงหลงไปในทุกเขต
ให้สมเพชนิวรณ์ลงจงเกรงขาม
เรื่องความรักราคะจะติดตาม
จิตคงทรามไขว้คว้าหวังมาชม
          ชะตาชีวิตเอ๋ยเพียงพอขอแค่นี้
ที่เคยมีขอลาอย่าสะสม
สัมพุทธะตั้งไว้เข้าในอารมณ์
พยายามบ่มสมสล้างกระจ่างฤดี.
               ๙๙๙   แก้วประเสริฐ.   ๙๙๙				
comments powered by Disqus
  • ราชิกา

    30 มกราคม 2548 13:20 น. - comment id 417000

    อดึตกาลผ่านไปในวันก่อน
    มิอาจย้อนคืนหวนทวนจิตฝัน
    สร้างชีวิตจิตใสให้เร็วพลัน
    ปัจจุบันฝึกธรรมนำความดี....ฯ
    
    ชีวิตเราเกิดมาก็เท่านี้..พึงสร้างความดีไว้...และประพฤติปฎิบัติธรรม..เพื่อเป็น..อริยทรัพย์..ต่อไปในภพหน้า....แวะมาทักทายกันค่ะ...
    
    
  • แม่จิตร

    30 มกราคม 2548 13:50 น. - comment id 417005

    อดีตกาลผันเปลี่ยนเวียนเรื่องราว
    ผ่านร้อนหนาวอกร้าวแสนขื่นขม
    ชาติหน้าเกิดมาอย่ารักลอยลม
    เพียงชืนชมประเดี๋ยวจางจากไป
    
    ผมอ่านแล้วรู้สึกสะท้านใจ ที่หารักแล้วไม่มีต้องลาทางโลก  
    ซึ้งใจดีครับ
    
  • ผลิใบสู่วัยกล้า ( ไม่ได้ล๊อกอิน)

    30 มกราคม 2548 14:00 น. - comment id 417008

    อดีดกาลผ่านพ้นวกวนเปลี่ยน
    ยังหมุนเวียนในความคิดจนจิตหวน
    บ้างสุขล้ำบ้างเจ็บลึกนึกคร่ำครวญ
    ร้าวรัญจวนเจ็บจงจำนำเป็นทาง
    
    รู้สึกว่าที่ผ่านมา บ้างเจ็บ บ้างสุข คลุ้กเคล้ากันไปครับ รู้เพียงวันนี้ทำให้ดีที่สุดก็พอ
    
    แวะมาเป็นกำลังใจให้นะครับ
    
    คำกลอนยังไพเราะเหมือนเดิม
    
    
  • ลำน้ำน่าน

    30 มกราคม 2548 16:14 น. - comment id 417042

    เส้นทางไกลทอดยาวในหนาวล่วง
    กลางริ้วรวงข้าวหลงจากดงไหน
    ตื่นมารับอมฤตรสหยาดหยดไพร
    กลางกลิ่นอายแดดใหม่ในรุ่งราง
    
    เป็นแดดอ่อนเหลืองอุ่นเคล้ากรุ่นหอม
    พร้อมกลิ่นอายพะยอมยามฟ้าสาง
    จากพลบค่ำบานพรายรายริมทาง
    สู่ดื่นดึกอ้างว้างกลางคืนคราว
    
    ได้ยินไหมเสียงเพรียกสำเหนียกนก
    ยามโผผกคืนคอนตอนสิ้นหนาว
    นอนละเมอสิ้นหวังกลางค่ำยาว
    จนรุ่งเช้าแดดอ่อนย้อมเรือนรัง
    
    จึงจรสู่เส้นทางระหว่างเนิน
    มาเพลิดเพลินรวงข้าวหลงไร้กรงขัง
    ที่ชูช่อล้อลมตรมตอซัง
    จนระฆังดังแว่วจากแนววัด
    
    แล้วแตกพรูหรู่ตรงสู่ดงโบสถ์
    อันสันโดษเก่าคร่ำลำไผ่ดัด
    เพียงเสียงสวดแว่วเปรยลมโบยพัด
    สงบสงัดงดงามนิยามธรรม
    
    ข้าวก้นบาตรจึงหว่านไหวลงในดิน
    ต่างจิกกินเศษบุญอุ่นอิ่มหนำ
    อิ่มพระพุทธอิ่มสุขทุกกลืนคำ
    อิ่มลึกล้ำลำนำแผ่เมตตา
    
    ทุกชีวิตสามัญของวันนี้
    คือเสรีเส้นทางต่างค้นหา
    เพื่อไปสู่อิสระแห่งวิญญาญ์
    สู่ปรมัตถ์สัจจาพระนิพพาน
    
    ชีวิตน้อยหมุนเวียนรอยเกวียนกง
    ต่างจบลงกรงกลัดวัฏสงสาร
    แม้นไม่พ่ายสิ่งใดในดงมาร
    หากต้องแพ้สังขารอนิจจัง
    
    เมื่อแดดใหม่ทอแสงสู่แหล่งหล้า
    เถิดนกกาหากินอย่าสิ้นหวัง
    หากทุกอย่างสิ้นไปไม่จีรัง
    เพียงรับฟังธรรมะจากพระพุทธ
    
    เห็นไหมนั่นเส้นทางกลางท้องนา
    เมื่อบุปผาบานแต้มแย้มสายหยุด
    คือวิถีอันงดงามความวิมุตติ
    กลางประทุษสังคมนิยมเมือง
    
    ความหมายใดจะยิ่งใหญ่ไปกว่านี้
    ยามสะแบงบานคลี่ในฟ้าเหลือง
    ประสานเสียงสกุณาฟ้ารองเรือง
    สุขนองเนืองสถิตอยู่ห่อนรู้ร้าง
    
    เส้นทางไกลทอดยาวหนาวล่วงแล้ว
    อาทิตย์แก้วทออาบทาบแดนสาง
    ออกเดินสู่ทุ่งนาทองหมองหมอกพราง
    ตราบสุดทางแสนไกลเวไนยนา
    
    
  • น้องกิ๊ฟ

    30 มกราคม 2548 16:24 น. - comment id 417047

    เมื่อทำผิดจิตเขลาเบาปัญญา
    ตรวนแห่งกรรมตามมาล้อมหน้าหลัง
    เมื่อทำถูกปลูกบุญหนุนพลัง
    หักกรงขังสังสารสราญพลัน
    
    วันนี้มาอ่านด้วยความรวดเร็วค่ะ
    สวัสดีค่ะคุณแก้วประเสริฐ
    เป็นบทกลอนที่ชวนให้คิดและสร้างจิตในทางบุญได้ดีทีเดียวค่ะ
    
    
    
  • เมกกะ

    30 มกราคม 2548 20:04 น. - comment id 417145

    
    บรรพชา  คือทางปราศจากธุลี
    
    อิอิ  แต่เมกขอเดินตามทางฆราวาสธรรมนะครับ  
      
    
    +-*-+  +-*-+-*- ปู๊ชายอารมดี๊ดี -*-+-*-+  +-*-+
    
  • magic

    30 มกราคม 2548 20:15 น. - comment id 417165

    ดวงชะตา..ชีวิต..ลิขิตยาก
    เรื่องหลายหลาก..ปะปน..จนเวียนหัว
    มีดีร้าย..ขึ้นลง..จงทำตัว
    อย่าไปกลัว..ชะตากรรม..ต้องทำใจ
    .........................................................
    .........................................................
  • ลอยไปในสายลม

    30 มกราคม 2548 20:44 น. - comment id 417200

    อิ อิ
    แต่งเพราะ ๆกันทั้งนั้นเลย
    อิ อิ...
  • ผู้หญิงไร้เงา

    30 มกราคม 2548 23:05 น. - comment id 417320

    กาลเวลาหมุนเวียนมาเปลี่ยนผัน
    ทำให้ฉันรู้สึกถึงความหมาย
    ว่าชีวิตเรานี้นั้นมันก่อกาย
    แล้วสลายตามกาลและเวลา
    
    *-*แต่งได้ดีค่ะ*-*
  • พี่ดอกแก้ว

    31 มกราคม 2548 00:41 น. - comment id 417383

    อันยศศักดิ์อัครฐานตระการทรัพย์ 
    หาใช่รับประกันถึงนิสัย 
    ตระกูลวงศ์พงศ์เผ่าจากเหง้าใด 
    ก็มิใช่วัดคุณค่าว่าเป็นคน 
    
    ทรัพย์สมบัติมากล้นปรนเปรอให้ 
    ก็เป็นเพียงเครื่องไร้ความขัดสน 
    หากศีลทานราญบิ่นสิ้นกมล 
    คำว่าคนก็หมดค่าราคาบุญ 
    
    อยู่ตรงไหนในความเป็นมนุษย์ 
    ที่สูงสุดปัญญาพาอุดหนุน 
    คือเมตตาอารีมีค่าคุณ 
    รู้จักบุญจักบาปทราบเรื่องกรรม 
    
    แม้นต่ำต้อยด้อยยศลดสรรเสริญ 
    ก็มีสิทธิจำเริญความเลิศล้ำ 
    ให้มีค่าควรคนบนรอยกรรม 
    เพื่อสร้างธรรมสร้างทานสานความดี 
    
    มาร่วมงานกุศลด้วยค่ะคุณแก้วประเสริฐ
  • เพียงพลิ้ว

    31 มกราคม 2548 09:20 น. - comment id 417479

    มาอ่านงานดีๆค่ะ
    แต่แต่งแจมไม่เป็นนะคะ
  • สาวดำ-รำพัน

    31 มกราคม 2548 11:59 น. - comment id 417528

    หงิ ..... นู๋กะมาอ่านนะคะคุณลุง
    แต่ม่ายแจมค่ะ ..... เพราะเด๋วม่ายรอด...อิอิ
    คิดถุงน๊าค่า ... 
    
  • แก้วนีดา

    31 มกราคม 2548 13:04 น. - comment id 417590

    กรรมใดใครก่อก็ต้องรับ
    กรรมนั้นจะติดตามไปทุกที
    ต่อให้เจ้าวิ่งหนี้ไกลในชาตินี้
    ชาติหน้าที่ยังมีก็ต้องได้ชดใช้กรรม
    
    มาติดตามอ่านกวีธรรมของคุณแก้วประเสริฐค่ะ...........ไพเพราะและงามในความหมายเสมอนะค่ะ.......
    
    
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 15:40 น. - comment id 417714

    คุณ  ราชิกา
    
              ขอขอบคุณแฝดเพื่อนในบทกลอนแสนจะไพเราะครับ
    
                         แก้วประเสริฐ.
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 15:41 น. - comment id 417715

    คุณ แม่จิตร
    
             ขอขอบคุณบทกลอนอ้นแสนไพเราะครับ  นี่แหละชีวิตของคนเรานะครับ
    
                            แก้วประเสริฐ.
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 15:44 น. - comment id 417718

    คุณ  ผลิใบสู่วัยกล้า
    
              ขอขอบคุณบทกลอนที่ไพเราะมากครับ  สิ่งทุกข์สุขคือวิถีชีวิตของมนุษย์เราทุกผู้นามครับ พูดถึงแล้วเหนื่อยหน่ายจริงๆนะครับ
    
                         แก้วประเสริฐ.
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 15:46 น. - comment id 417720

    คุณ  ลำน้ำน่าน
    
              ขอขอบคุณ ยอดนักกวีชายคนนี้เสียจริงๆที่กรุณานำกลอนอันแสนสุดจะไพเราะมามอบให้ผม  ซาบซึ้งตรึงใจมากครับ หากจะตอบเป็นกลอนแก่เพื่อนๆก็เกรงว่าจะเสียอรรถรสไปขอเป็นการตอบแบบร้อยแก้วดีกว่านะครับ  ซึ้งใจมากครับ
    
                          แก้วประเสริฐ.
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 15:47 น. - comment id 417722

    คุณ น้องกิ๊ฟ
    
              กลอนธรรมคุณสุดแสนจะเลอเลิศจริงๆครับ  กินใจในความไพเราะและอรรถรสมากครับ ขอบคุณครับ
    
                           แก้วประเสริฐ.
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 15:48 น. - comment id 417723

    คุณ เมกกะ
    
               ขอบคุณมากครับที่ช่วยแปลคำ บรรพชามาให้ทราบนะครับ  หายไปเสียนานนะครับ
    
                          แก้วประเสริฐ.
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 15:50 น. - comment id 417724

    คุณ magic
    
              ขอบคุณกลอนอันไพเราะมากครับ ผมขอตอบแบบร้อยแก้วนะครับคงไม่ว่ากัน
    
                           แก้วประเสริฐ.
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 15:51 น. - comment id 417728

    คุณ  ลอยไปในสายลม
    
             นั่นซิครับผมเองก็ยังไม่กล้าจะตอบเป็นร้อยกรองเลยครับ จึงได้เพียงแค่ร้อยแก้วขอบคุณมากนะครับ
    
                          แก้วประเสริฐ.
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 15:52 น. - comment id 417729

    คุณ  ผู้หญิงไร้เงา
    
              ขอขอบคุณกลอนอันไพเราะของคุณมากครับ เป็นงานที่ผมสร้างมาจากใจทั้งสิ้นครับ 
    
                           แก้วประเสริฐ.
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 15:55 น. - comment id 417734

    คุณ  พี่ดอกแก้ว
    
               เห็นกลอนคุณผมตะลึงเลยครับช่างถูกใจผมเสียจริงๆ  จนอดรนทนมิได้ได้นำบางตอนของคุณมาตกแต่งเพิ่มเติมด้วยบทกลอนใหม่ของผมเสียมิได้แต่ผมได้ขออนุญาตไว้แล้วนะครับทางเมล์  ในบทกลอนใหม่ของผม คือ  ดอกแก้วพลิ้วแพรวแก้วประเสริฐครับ หวังว่าคงจะมาเพิ่มเติมให้อีกนะครับ ขอบคุณมากครับ
    
                       แก้วประเสริฐ.
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 15:57 น. - comment id 417738

    คุณ เพียงพลิ้ว
    
             ขอบคุณมากครับผมเองยังต้องมาร้อยแก้วเลยครับ  อิอิ กลัวทำให้คนอื่นเสียอรรถรสไปครับ 555  เพราะผมยังล้าหลังมากครับ
    
                     แก้วประเสริฐ.
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 15:58 น. - comment id 417740

    คุณ สาวดำ
    
              555  เพียงเห็นเจ้าก็เฝ้าห่วงหวนหา.....อิอิ ตามสบายเลย...ขอบใจมากนะครับ
    
                          แก้วประเสริฐ.
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 16:00 น. - comment id 417745

    คุณ  แก้วนีดา
    
              กลอนคุณเป็นกลอนที่ให้ทั้งอรรถรสและความหมายได้ยอดเลยครับ ขอบคุณมากนะครับ
    
                                แก้วประเสริฐ.
  • คนเมืองลิง

    31 มกราคม 2548 19:01 น. - comment id 417840

    มาช้าไปหน่อยค่ะ..
    
    ตอนนี้ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ค่ะ
    ดวงชะตาชีวิตกำลังตกมังคะ อิ อิ คิดแบบทำใจค่ะ
    
    สจิตฺตปริโยทปนํ 
     สะจิตตะปะริโยทะปะนัง ( อ่าน )
     มั่นชำระจิตใจของตนให้ผ่องใส
  • แก้วประเสริฐ

    31 มกราคม 2548 22:06 น. - comment id 417979

    คุณ คนเมืองลิง
    
               ครับเป็นเหมือนๆกันหมดแหละครับ เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงปรับแทบไม่ทัน เฮ้อ..นี่แหละชีวิตล่ะครับ   ขอบคุณมากที่นำสิ่งดีดีมาลงไว้คนที่ได้อ่านจะซาบซึ้งยิ่งขึ้นครับ
    
                           แก้วประเสริฐ.
  • ฟา

    2 กุมภาพันธ์ 2548 12:31 น. - comment id 418857

    มาอ่านตามสาย ไม่ได้ทัน ล็อคอินค่ะ
    
    นี่แหละหนอชีวิต...
    
    ถ้ามีแต่สมบูรณ์แบบไปเสียหมดก็กระไรอยู่
    
    เดี๋ยวฟ้าผ่าค่ะ...
    
    ถ้าไม่ทุกข์ ก็ไม่คิดแสวงหาทางที่จะพ้นทุกข์สินะคะ
    
    ...
    
    
    
  • แก้วประเสริฐ

    3 กุมภาพันธ์ 2548 14:40 น. - comment id 419635

    คุณ ฟา
    
              ครับเป็นเรื่องจริงของมนุษย์ทุกรูปนาม หากไม่มีทุกข์ทุกคนจะปล่อยเฉยไม่ใส่ใจอะไรทั้งสิ้น หากเกิดทุกข์เมื่อไหร่ก็จะพยายามแสวงหาสิ่งพ้นทุกข์ เป็นสัจจธรรมแน่นอนครับ ขอบคุณมากครับ
    
                              แก้วประเสริฐ.