นิราศศรีสะเกษ ... ๑

วฤก


๏ โอ้จอมขวัญวันพรากจากเคหา
ห่างจากเจ้าเศร้าใจจำไคลคลา
ที่หายหน้าหันเหร่อนเร่ไกล
พี่เคลื่อนคล้อยลอยเลื่อนเหมือนเดือนร่วง
ลงจากสรวงสู่แผ่นแดนไศล
มิลาลับจะกลับมาหาจอมใจ
ลงลูบไล้โลมน้องประคองนอน
แต่วันนี้มีกรรมให้จำพราก
จำใจจากขอนแก่นแดนไม้ขอน
จิตถวิลมิสิ้นสร่างตามทางจร
จึงเขียนกลอนกล่อมกล่าวคราวคะนึง ฯ
ขึ้นถนนด้นผ่านบ้านเมืองเก่า
ดูซบเซาซึมจิตพี่คิดถึง
บ้านเมืองเปลี่ยนเวียนผันให้พรั่นพรึง
เจ้าอย่าพึ่งแผกรักให้หักคลาย
ถึงท่าพระพระเจ้าจงเข้าจิต
คอยสะกิดสติตั้งอย่าพลั้งหาย
ให้เสื่อมศีลสิ้นธรรมต่ำอบาย
สะกดหมายหม่นหมกนรกลวง
ขอคุณพระประคองคอยป้องปก
อย่าให้ตกทุกข์ใดใจห่วงหวง
น้องจงปราศนิราศไร้ภัยทั้งปวง
รอพี่ล่วงเคหามาชื่นชม ฯ
ผ่านโกสุมพิสัยไพสิฐสร้าง
ผกาต่างพรรณแผกแทรกผสม
ผสานกลิ่นประทิ่นหอมน่าดอมดม
รื่นภิรมย์รสแล้วแก้วผกา
โอ้พิกุลกรุ่นเขนยชวนเชยแก้ม
ยลนางแย้มหยอกจิตคิดครวญหา
เจ้าสายหยุดยุดชายให้ชายตา
ยาตรเยื้องช้าเฉยเฉื่อยเพราะเหนื่อยใจ ฯ				
comments powered by Disqus
  • mono

    28 ธันวาคม 2544 22:37 น. - comment id 27808

    คนอ่านเลยรู้สึกเหมือนได้ไปเที่ยวด้วยเลยค่ะ....ดีค่ะ ไปเที่ยวแล้วกลับมาเล่าให้ฟังอีกนะคะ
  • ^_^

    29 ธันวาคม 2544 00:06 น. - comment id 27826

    ขอ ๓๗ บท เท่านิราศสุโขทัย ก็แล้วกันนะ
  • ธนรัฐ สวัสดิชัย

    29 ธันวาคม 2544 03:44 น. - comment id 27842

    แหะๆ ดีจังเลยจ้าพี่วฤก.. ผมชอบอ่านยาวๆ แบบของพี่ม้าก้านกล้วย เหมือนนิทานดีจ้า...