ต้นรักหักโศก

แก้วประเสริฐ


                         ต้นรักหักโศก
      โศกใดเล่าเท่ารักที่มากโศก
วิปโยคสิ่งใดจากใจฉัน
ก่อกำเนิดซ่อนไว้ให้แก่กัน
สร้างตำนานวันโศกโยกทั้งทรวง
     ล่วงผ่านมาคราใดมิคลายโศก
แม้นจะโยกโบกปิดยังติดหวง
แฝงก่อเกิดต้นรักมากักตวง
เกิดเป็นดวงใจใหม่ในแรงหัก.
               ภาพกระแสน้ำไหลละลิ่วเป็นระลอก
 บางครั้งกระฉอกเป็นละอองฝอยๆ
กระทบแสงตะวันเป็นภาพเงารุ้งตะวันเล็กๆจับนัยน์ตายิ่ง
          คลื่นน้อยใหญ่กำลังวิ่งแข่งกันเพื่อค้นหาชัยชนะเข้าสู่ฝั่ง
ชายหาดที่ทอดยาว
ตามแนวไม้ สนบ้าง มะพร้าวบ้าง เว้าเป็นครึ่งวงกลมลับสู่ทิวเขา
อันยาวเหยียดที่นอนทอดสายตา มองภาพต่างๆมีบ้าง
 กำลังสนุกสนาน ร่าเริง  และบางคน
ซึมเศร้า
          ต้นไม้เล็กๆข้างกายกำลังออกดอกเบ่งบานสะพรั่ง
สีม่วงอมขาว 
 ขึ้นอยู่ภายใต้เงาฉัตรของต้นสน
ที่ใบร่วงทับถมจมพื้นเรี่ยราดรอบๆขอบต้น
 บ้างแขวนบนกิ่งใบต้นไม้นั้น ขาดคนเอาใจใส่ดูแล
เปรียบประดุจไม้ริมทาง
          ฉันนั่งมองพิจารณาบนเสื่อผืนน้อยที่ทั้งเก่าและขาดเป็นรูพรุนๆ
 แต่ก็พออาศัยได้บ้าง ภายใต้เงาต้นสน
ที่รู้สึกว่าพอที่จะบังแดดได้  ซึ่งดีกว่าบางต้นที่มองดูโกร๋นไปเสียเกือบหมด
           นี่หรือต้นรัก....
ที่คนเรามักประจักษ์ค้นหาไขว่คว้ามาสู่ตัว
โดยปราศจากความหยั่งคิดถึงความหมายของมัน
 ที่สร้างทั้งความชุ่มชื่นแก่จิตใจ จะมีบ้างที่สร้างความไหวหวั่น  
ปวดร้าว จนถึงที่สุดท้ายแห่งชีวิต
           แต่ใยเล่า..รักนี้ใช่จะเลวร้ายไปทั้งหมดก็หาไม่ 
 เพียงแต่ว่าผู้ที่ได้มาแล้วรู้จัก
 อดกลั่น อดออมถนอมเฝ้ารักษา 
 เพื่อให้มันเบ่งบานซาบซ่านในหัวใจมิรู้วาย
 ก็จะทำให้ผู้นั้นพบแต่ความสดชื่นตลอดกาลนานมิรู้เบื่อ
           อนิจจา...ผู้ที่ได้มาแล้วกลับทิ้งขว้างหาสนใจใยดีว่า 
รักนี่จะเศร้าโศกสักปานใดก็ตาม
 ดุจประหนึ่งดั่งต้นรักที่มองอยู่ฉะนี้หรือ
            โอ้จริงนะ...
บางครั้งผู้ที่เฝ้าถนอมรักษาทั้งกายและใจ
ยังถูกรักทอดทิ้งจนต้องเดียวดายบ้าง
 หรือว่ารักมันจะประชดชีวิตของมัน 
จึงได้กลั่นแกล้งผู้คนเสียนะ
             ฉันนั่งคิดๆๆๆๆ......มองๆๆๆๆ....แล้ว
พิจารณาท่ามกลางสายลมที่เฉื่อยฉิวอ่อนๆ
ที่พัดจากท้องทะเลเข้าสู่ฝั่ง  จนเกิดเป็นจินตนาการแทรกซ้อน
ย้อนอดีตที่ผ่านมาจากความฟุ้งซ่าน...
พลุ่งพล่านใต้จิตสำนึกย้อนสู่ปัจจุบัน
              หลับตาลงพร้อมสูดลมหายใจลึกๆ
 เพื่อลำดับเหตุการณ์ระบายสู่ธรรมชาติอันเงียบสงบ
 ที่มีแต่เราผู้เดียวนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ 
ใบสนที่ร่วงลงมากระทบศีรษะและร่างกายบ้าง
แต่หาทำความรำราญใดไม่.....
               อุ้ม...เด็กสาวน่าตาพอไปได้ นัยน์ตากลมโต ผิวสองสี
  ลักยิ้มข้างแก้มทั้งสอง สร้างประกายเสน่ห์ยาม
เจ้าหล่อนเผยอยิ้ม   ดูเหมือนจะสร้างรอยประทับฝังลงรากไว้ภายใน
ยามสบตาแลยิ่งกว่าเรือนร่างผอมเล็กๆและ
นุ่งผ้าถุงเก่าๆเสียอีก  แต่ทว่านิสัยร่าเริงสนุกสนานประกอบรอยยิ้มเป็นอาจินต์
ที่ลบความบกพร่องของเครื่องแต่งกายลงไปเสียสิ้น
                ฉันและหล่อนเป็นเพื่อนวิ่งเล่นกันมาแต่เด็กๆ
ต่างสนุกสนาน เข้าอกเข้าใจซึ่งกันและกัน มีของเล่น
ขนมอะไรเราแบ่งปันกันกิน เราอาบน้ำด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน
 ความประทับใจนี้ฝังลึกลงสู่ห้วงดวงใจทั้งสอง
ตลอดจนถึงสัญญาของเด็กๆที่มีต่อกันจวบจน.........
                 วันคืนหมุนเปลี่ยนผันแปรไปตามกาลเวลา
 ความเจริญรุ่งเรือง ความศรีวิไลย่างกรายเข้าสู่ถิ่นที่อยู่ 
มีการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน  
จากเด็ก ย่างเข้าสู่วันรุ่น ความเป็นหนุ่มแฝงเข้าสู่ร่างกาย
 แต่การติดต่อก็ยังไปมาหาสู่ผูกกันอยู่เสมอ
ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เราเข้าใจแม้จะมีการเปลี่ยนแปลงบ้างก็ให้อภัยซึ่งกันและกัน
                  อุ้มให้สัญญาพี่จ๊ะ จะรักพี่ไปจนวันตาย
นี่คือคำพูดที่ออกมาจากปากของหญิงสาว
ก่อนที่หล่อนจะหายไปจากถิ่นที่อยู่ 
สร้างประทับรอยฝังลึกสู่ห้วงใจของฉันตลอดมา 
                  จากคำบอกของเพื่อนบ้านทำให้รู้ว่า  ครอบครัวของอุ้มได้ย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ
แต่บ้านยังไม่ได้ขายให้ใคร
 เพราะคงจะกลับมาอีกเพียงแต่เหลือที่และบ้านเพียงเล็กน้อยเท่านั้น 
 หรือว่าคงจะเป็นอนุสรณ์เก็บไว้หรือยากหาคำตอบ
                  แต่แล้ว....หล่อนก็กลับมาจริงๆ  มาพักอาศัยบ้านหลังเดิม  
  ความลิงโลดดีใจผุดขึ้นมาอย่าง
กะทันหันฉันรีบไปเยี่ยมเยียนทันที 
 นำของเล็กๆน้อยเท่าที่พอจะหาได้ไปฝาก
                  อุ้มๆๆ...พี่มาเยี่ยมแล้ว..
.แต่แล้วคำพูดที่จะกล่าวต่อก็ชะงักงัน มันจุกอยู่แค่ลำคอ 
 ตะลึงงุนงง
เมื่อเห็นสภาพร่างกายของหล่อน 
 ใช่มันผิดแผกเสียจริงๆ  ผิดแผกเสียมากมาย
 อุ้มไม่เหมือนเดิม หล่อนนอน
อยู่แต่ตรงส่วนกลางซิ มันใหญ่โตมโหฬาร 
                   อุ้มกำลังจะเป็นแม่เด็ก    
หล่อนทอดสายตาหันมามองน้ำตาคลอเบ้า 
 พี่...พี่...เสียงสั่นเครือคือคำตอบ
อ้าว...แล้วอุ้มมาคนเดียวหรือไม่เห็นมีใครมาบ้างเลย    
ฉันยิงคำถามต่อ ทั้งๆที่หัวใจสั่นระริกตลอดเวลา
จ๊ะพี่.......หล่อนตอบรับ
แล้วพ่อเด็กล่ะ... ทำไมไม่มาด้วยหือ
ไม่มีใครสนใจอุ้ม...  อุ้มหนีมาคนเดียวจ๊ะ
 คิดว่าจะมาพบพี่... เพราะไม่มีใครเข้าใจอุ้มได้ดีกว่าพี่ และจะฝากลูกไว้กับพี่ช่วยเลี้ยงดู ...
พี่คงไม่ว่าและรังเกียจนะ...
อุ้มไม่มีใครจริง...
มีแต่พี่เท่านั้นที่จะช่วยเหลืออุ้มได้....
ฉันๆๆ....พูดได้แค่นั้นแล้วทรุดกายลงนั่งข้างๆ
  เอ้าว..นี่ของฝาก
พี่รับปากกับอุ้มซิจ๊ะ........หล่อนร้องไห้
หากพ่อเขามาตามมาทวงล่ะ อุ้มจะให้พี่ทำอย่างไรล่ะ .....
รักปากทั้งที่ในส่วนลึกสับสนวุ่นวายคำถามมากมาย
ฉันๆ...จะทำให้ถูกต้องตามกฏหมาย  ไม่มีปัญหากับพี่หรอก 
 เอ๊ะ..แต่พี่มีเมียแล้วหรือเปล่าล่ะ ...หล่อนยิงคำถามย้อนกลับมา    ฉันงงรีบตอบทันที
เปล่า...ฉันตอบสั้นๆ  
ใครล่ะจะมาสนใจพี่  พี่นะคอยอุ้มคนเดียวจริงๆน๊ะ
หล่อนมองหน้า...และเผยยิ้ม...อุ้ม...ยังมีรอยยิ้มสวยเหมือนเดิม
 ทำให้ฉันยิ่งใจอ่อนงวยงงยิ่งขึ้น
น๊ะๆๆๆพี่   ช่วยอุ้มหน่อยอุ้มจะอยู่กับพี่จ๊ะ   ....  เจ้าหล่อนพูด
                      สายลม  แสงแดด  ทะเล 
ก็คงเหมือนเดิมแต่กาลเวลาไม่เหมือนเดิม
 วันคืนผ่านไป
 เราสองต่างอยู่อย่างมีความสุข
 อุ้มเหมือนเดิม 
 เหมือนๆกับก่อนที่จะจากไป
เพียงแต่ว่าเราไม่ได้อยู่ด้วยกันเท่านั้น  
  ฉันวนเวียน
มาเยี่ยมและรับเลี้ยงดูหล่อนและลูก  ซึ่งเป็นเด็กหญิงตัวน้อยๆ
                      สิ่งที่แปลกประหลาดอย่างหนึ่งคือ 
ฉันยังเป็นโสด แต่มีลูกเป็นเด็กผู้หญิง
ที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ
  จนชาวบ้านต่างนำเอาไปนินทาเป็นที่สนุกปากกันเซ็งแซ่ 
 แต่ช่างเถอะอานุภาพแห่งความรัก
 ที่ฉันมีต่ออุ้มมันลึกซึ้งยิ่งนัก  ฉันอยู่คนเดียวหาเลี้ยงชีวิตคนเดียวไม่มีใครเหลียวแล
จึงคิดว่าหากเพิ่มภาระตรงนี้อีกสักนิดคงไม่เป็นไร
 กับการที่ได้ช่วยเหลือคนที่เรารัก ที่ผูกพันกันมาอย่างยาวนาน
 นานเสียจนบางครั้งลืมความเป็นตัวของตัวเอง  
จะสนใจสิ่งใดๆอีกไปทำไมเล่า  ฉันคิด
ที่สำคัญ .... ฉันเกิดรักเด็กน้อยตัวนิดๆนี้เสียด้วย 
เหมือนกับเราเคยสร้างบุญร่วมกันมามิปาน 
จนเป็นแก้วตาดวงใจฉัน...
ฉันเรียกเด็กหญิงแสนรักนี้ว่า....อ้อย...  
อ้อยเป็นเด็กน่ารักรู้จักเอาใจใส่พ่อแม่ดี 
ไม่ดื้อ ไม่ซน พูดจาฉะฉาน
 ประจบเอาใจ จนฉันหลงใหล
จนคิดว่านี่คือลูกฉันจริงๆ
                      และแล้วความแน่นอนคือความไม่แม่นอนก็เกิดขึ้น
  อุ้มหายไปอีกแล้วพร้อมทิ้งจดหมายและเด็กๆน้อยไว้
                     ข้อความจดหมายเขียนว่า
 พี่...อุ้มกราบขอโทษที่ไม่ได้พูดกับพี่ด้วยตัวอุ้มเอง เพราะทำใจไม่ได้
แต่ภาระสำคัญยังมีที่ต้องกระทำอีกข้างหน้า 
 หากไม่ตายเราคงจะพบกันอีกฝากลูกด้วย 
 อ้อ...ขอบอกกับพี่ว่า
อุ้มรักพี่บูชาพี่คนเดียว 
 คนอื่นๆเพียงสิ่งผ่านเข้ามาในชีวิตอุ้มเท่านั้น
 ส่วนใจอุ้มนี้มอบให้พี่คนเดียวเสมอจ๊ะ
รักพี่มากด้วยความจริงใจเสมอ
........รัก......อุ้ม
                     เสียงคลื่นซัดชายหาดยังแว่วๆมา 
 แม้บางครั้งจะเงียบหายไป
 แต่ก็กลับมาอีก แต่ทว่าบัดนี้สิ่งเก่าๆ
กลับมาสร้างจินตนาการในห้วงใจฉัน
 เรียกร้องอยู่อย่างมั่นคงสม่ำเสมอ
ไม่มีวันจืดจางหายไป
                     พ่อ ๆ ๆ ๆ ๆ....
นั่งทำอะไรอยู่หรือเห็นยิ้มมองต้นไม้คนเดียว
เป็นเสียงของเด็กหญิงค่อนข้างจะเป็นสาว
 กำลังเขย่าหัวไหล่ 
พร้อมทั้งซบหน้าลงบนไหล่และกอดรัดอยู่
พร้อมกับหัวเราะคิกๆ
          เปล่า...เปล่าหรอก...ปดลูกไว้
       พ่อกำลังมองดูต้นไม้และคิดว่าทำไมจึงมาอยู่โดดเด่นต้นเดียวจ๊ะ 
 อ้าว...แล้วไม่ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนหรือ
นี่ก็เกือบค่ำๆแล้วนะ จะได้ไปทานข้าวกัน 
 รีบหาทางออกที่จะถูกลูกสอบถามสาเหตุมากกว่านี้
       ไม่หรอกพ่อ   หนูเห็นพ่อหายไปออกค้นหา
  นึกแล้วเชียวว่าพ่อจะต้องมานั่งที่นี่คนเดียวอีกเหมือนเคย
จะเอาเสื่อใหม่มาเปลี่ยนให้
 พ่อก็ไม่ยอมบอกเสื่อเก่าๆนี่แหละดีแล้ว
 ไม่ต้องกลัวหาย เก่าก็เก่า
        อดไม่ได้ที่ต้องมองจ้องเสื่ออีกครั้ง 
 ใช่แล้วมันเป็นเสื่อเก่าๆที่ฉันเคยนั่งเล่นกับอุ้มเสมอมา
ยามที่เรามานั่งคุยกัน 
มองน้ำทะเล นกที่กำลังบินหากิน และฟังเสียงใบสนที่ยามต้องลม
 บางครั้งหล่อนนอนหนุนตักกันและกัน
 เราคอยพัดวีให้ มันเป็นอดีตที่ล่วงลับไป
 และยากที่จะหวนกลับมาอีกแล้ว
คงมีแต่เสื่อนี่แหละที่ยังทำให้อดีตเก่าถูกรื้อฟื้นขึ้นอีกครา
         ฉันลุกขึ้นยืนพร้อมจูงมือเด็กสาว  เย็นมากแล้ว 
โน่นพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า
 เดี๋ยวก็จะมืดเสียก่อน
อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง ต้นรัก
ที่อยู่ใกล้ๆกับเสื่อผืนเก่าที่แฝงอดีตไว้
 ถูกม้วนพิงกับต้นสนรอกาลเวลาต่อไป
        แต่ทว่าใช่แล้วต้นรักได้ก่อกำเนิดขึ้นแล้ว
 ก่อกำเนิดในร่างเด็กสาวอยู่เคียงข้างฉันนี่จะไม่มีวันโรยลาไป
จากใจฉัน
 เหมือนต้นรักเก่าที่ฝังรากลึกในห้วงจิตวิญญาณฉัน 
ที่ฉันหักความเศร้าโศกลงแล้ว 
 ยามเมื่อเกิดต้นรักใหม่ก่อเกิดเคียงคู่
 ต้นหนึ่งหักโศก 
อีกต้นพ้นวิปโยค
โฉลกลงไว้ในห้วงฉันตลอดนิรันดร์กาล
อ้อย....คือต้นรักพันธุ์ใหม่
ที่ได้ทั้งกายจิตวิญญาณฉันไปหมดสิ้น
 ใช่แล้ว....อ้อย..ลูกรักของพ่อ.
                      ***  แก้วประเสริฐ.   ***
				
comments powered by Disqus
  • ศรีวิจิตรา

    20 มีนาคม 2549 19:43 น. - comment id 567458

    สวัสดีค่ะ คุณ แก้วประเสริฐ
    
    เขียนได้ดีจังค่ะ  อ่านเพลินเลย  ถ้าเป็นเรื่องจริงของคุณแก้ว  ก็สมแล้วกับนาม *แก้วประเสริฐ* 
    
    อ่านงานคุณแก้วประเสริฐประจำค่ะ ชื่นชมค่ะ
    
    ศรีวิจิตรา
  • ร้อยฝัน

    20 มีนาคม 2549 22:12 น. - comment id 567503

    อ่านแล้ว  งดงามในความรู้สึกค่ะ
    คุณลุงแก้ว  รักษาสุขภาพนะคะ
  • แสงไร้เงา

    21 มีนาคม 2549 06:50 น. - comment id 567539

    เขียนได้งดงามมาก ๆค่ะ
    
    
    36.gif
  • เพียงพลิ้ว

    21 มีนาคม 2549 08:33 น. - comment id 567548

    ซุ่มไปเขียนเรื่องสั้นดีเองนะคะคุณลุง
    สบายดีไหมคะ ชอบตอนจบจังค่ะ
    
    36.gif36.gif36.gif36.gif36.gif36.gif36.gif36.gif
  • นางฟ้าซาตาน

    21 มีนาคม 2549 08:50 น. - comment id 567555

    10.gif...ซึ้งใจจังค่ะ
    แวะมาทักทายนะคะ
  • แมงกุ๊ดจี่

    21 มีนาคม 2549 10:07 น. - comment id 567597

    มาส่งความคิดถึงค่ะ
    รักษาสุขภาพนะค่ะ..
  • สลักเสลา

    21 มีนาคม 2549 16:43 น. - comment id 567686

    สวัสดีค่ะ...คุณแก้วฯ
    มาชื่นชม...ต้นรักหักโศกค่ะ...1.gif...36.gif
  • ราชิกา

    21 มีนาคม 2549 19:24 น. - comment id 567706

    แวะมาอ่านอีกรอบ...เขียนได้ดีค่ะ...ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ...พึ่งมีเวลาว่างเมื่อวานนี้เองค่ะ...ช่วงนี้งานค่อนข้างเยอะ..คิดถึงนะคะ....36.gif36.gif36.gif
  • ดาวอังคาs

    21 มีนาคม 2549 22:31 น. - comment id 567733

    สวัสดีครับป๋า
    ไม่ได้ทักทายกันนานแล้ว
    สบายดีนะครับ
  • แก้วประเสริฐ

    22 มีนาคม 2549 11:07 น. - comment id 567808

    36.gif  คุณ ศรีวิจิตรา
    
            ขอบคุณมากครับขอบคุณด้วยใจจริงๆ
    ผมเองนั้นหัดเขียน เพราะนึกอยากเขียน
    แต่ก็เอามาจากส่วนลึกของใจเป็นหลักครับ
    ประกอบเข้ากับจินตนาการด้วย เลยเป็น
    แบบนี้แหละครับ ขอบคุณที่สนใจอ่านงานของผม
    เป็นประจำครับ ขอบคุณด้วยใจครับ
    
                   16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif
  • แก้วประเสริฐ

    22 มีนาคม 2549 11:11 น. - comment id 567812

    36.gif  คุณ ร้อยฝัน
    
            ผมเองนึกอยากเขียน เรื่องสั้นๆไว้บ้าง
    จึงได้เขียนแต่ผมเองเป็นคนใจเดียวกับกลอน
    ตามใจคุณมาตลอดนับจากการเข้าวงการนี้ครับ
    เมื่อเขียนเสร็จส่งไปยังเรื่องสั้น ก็ยังคิดรำลึกอาลัย
    ในที่นี้เสียมิได้ จึงได้เพิ่มแต่งกลอนกำกับไว้ด้วย
    เดี๋ยวจะหาว่าเป็นเรื่องสั้นๆไม่มีกลอนเสียเลยผิด
    ระเบียบของเขาไป จึงเขียนกำกับไว้ แต่ก็เหมือน
    กับของคุณ พุดด้วยล่ะ   หากอ่านแล้วเกิดความ
    งดงาม ซาบซึ้ง อิอิ ก็ถือว่าผ่านได้ แน๊ะเข้าข้างตัวเองอีกแล้ว
    ขอบคุณในความห่วงใยสุขภาพผมเสมอมาครับ
    คิดถึง ด้วยมิเสื่อมคลายครับ รักเสมอ
    
                   16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif
  • แก้วประเสริฐ

    22 มีนาคม 2549 11:14 น. - comment id 567815

    36.gif  คุณ แสงไร้เงา
    
          สาเหตุของเรื่องนี้ เพราะเข้าไปเยี่ยมคุณนั่นแหละ
    ในเรื่องสั้นที่คุณส่งไว้ เลยนึกคันไม้คันมือขึ้นมา
    ทดลองเขียน เป็นเรื่องแรกจริงๆที่เขียนภายหลัง
    เป็นนักเรียนครับ ขอบคุณมากครับ
    
                     16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif
  • แก้วประเสริฐ

    22 มีนาคม 2549 11:17 น. - comment id 567816

    36.gif  คุณ เพียงพลิ้ว
    
            ผมไม่ได้ซุ่มไม่ได้แซ่มอะไรหรอกครับ
    ไปเยี่ยมคุณแสงไร้เงาในเรื่องสั้น ก็เลยคันไม้คันมือ
    เลยเขียนขึ้นแล้วส่งไปเลย ทดลองดูว่าจะลืมการเขียนหรือเปล่า
    เพราะเคยเขียนไว้สมัยเป็นนักเรียนหลายสิบปีแล้ว
    ไม่ได้เคยเขียนอีกเลย  เมื่อคุณชมมาอิอิถือว่าผ่าน
    แต่จะเขียนอีกหรือไม่นั้นต้องแล้วแต่อารมณ์
    โอกาสครับ  ขอบคุณมากครับ
    
                   16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif
  • แก้วประเสริฐ

    22 มีนาคม 2549 11:19 น. - comment id 567818

    36.gif  คุณ นางฟ้าซาตาน
    
           อิอิ...ขอบคุณมากครับ  นี่เป็นการเขียนครั้งแรก
    ในที่นี้เพราะเว้นเสียหลายสิบปีครับ
    ขอบคุณมากครับ
    
                    16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif
  • แก้วประเสริฐ

    22 มีนาคม 2549 11:27 น. - comment id 567820

    36.gif  คุณ แมงกุ๊ดจี่
    
            ยินดีน้อมรับด้วยหัวใจ ของน้ำใจมะกรูดที่
    มีมาตลอด แล้วพร้อมกับส่งความคิดถึงจากห้วงไว้
    ให้เสมอๆครับ ขอบคุณครับ
    
                    16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif
  • แก้วประเสริฐ

    22 มีนาคม 2549 11:29 น. - comment id 567822

    36.gif  คุณ สลักเสลา
    
              สวัสดีครับคุณหยี  ขอบคุณในความรำลึกเสมอ
    ขอขอบคุณยิ่งครับ ยังคิดถึงตลอดเวลานึกถึงวันเวลา
    ที่อาศัยรถเดินทางครับ
    
                      16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif
  • แก้วประเสริฐ

    22 มีนาคม 2549 11:31 น. - comment id 567823

    36.gif  คุณ ราชิกา
    
            แฝดเพื่อนที่รักยิ่ง กาลเวลาผันผ่านไปแต่ใจเรายังมั่นคงเสมอ
    รักและคิดถึงเสมอยิ่งคำห่วงหาอาทรห์นี้ซิซึ้ง
    ตรึงใจตลอดเวลาครับ เพลาๆงานเสียบ้างนะ
    
                 16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif
  • แก้วประเสริฐ

    22 มีนาคม 2549 11:33 น. - comment id 567824

    36.gif  คุณ ดาวอังคาร
    
            สวัสดีจ๊ะ..พ่อรูปหล่อ ขวัญใจสตรี
    ยังคิดถึงรำลึกทรงผมอันทรงเสน่ห์อยู่เสมอ
    มาดแม้นมิได้เจอกันแต่ห้วงใจนั้นยังรำลึก
    ถึงกันเสมอมา ขอบใจมากนะ รักเสมอ
    
                     16.gifแก้วประเสริฐ.16.gif