หงส์ฟ้า

หยาดเพชร...มณีพลอย


หงส์เจ้าร่อนอ่อนล้าจากฟ้ากว้าง
ฟ้าเวิ้งว้างกว้างไกลเกินใจเห็น
ร่อนลงสู่ดินแดนแสนลำเค็ญ
ท่ามจันทร์เพ็ญอาบฟ้านภาพราว
เจ้าเคยอยู่พรหมแมนแดนสวรรค์
ใยเจ้านั้นลงมาจากเวหาหาว
ดินแดนนี้มีเพียงแสงเดือนดาว
ต้องเหน็บหนาวต้องทุกข์ยากลำบากกาย
ส่งผ้าให้ได้พอคลุมนุ่มกายเจ้า
ยามเจ้าเหงาคอยปลอบใจพอให้หาย
เผือกมันแห้งหามาพอประทังกาย
พอเจ้าหายก็จากไปไม่ร่ำลา
เจ้าอ่อนล้าข้าช่วยจนมีแรง
อาหารมีคอยแบ่งคอยเสาะหา
มีสิ่งใดส่งให้ด้วยเมตตา
ใยเจ้าจึงไม่เห็นค่ามาจากไป
หรือเราเป็นเพียงการาคาต่ำ
จึงเหยียบย่ำให้ช้ำทำหมองไหม้
ตอนจากลาเจ้าไม่เคยเห็นใจ
โบยบินจากข้าไปไม่ใยดี
บทเรียนใจได้รับสุดช้ำหนัก
ถูกความรักทำลายสิ้นแล้วบินหนี
เรามันกาอย่าได้หมายร่วมชีวี
ขอแค่ได้ภักดีก็เกินพอ				
comments powered by Disqus
  • เดกเหนือ

    31 กรกฎาคม 2552 20:56 น. - comment id 1021756

    อืมก้อแต่งดีนา
    
    แต่วันหลังขอมันโดนใจหน่อยเน้อ
  • รัมณีย์

    1 สิงหาคม 2552 10:36 น. - comment id 1021918

    4.gif6.gif4.gif
  • มณีจันทร์

    1 สิงหาคม 2552 23:24 น. - comment id 1022107

    จะหงส์ หรือ กาก็บินที่ฟ้าเดียวกันเน้อ...
    ค่าหรือราคาเราตีค่ามันเองทั้งนั้น...
    คนดีๆ คงไม่มีใครมองข้ามนะคะ..46.gif