โรยเสียแล้ว...ราตรีเอย..สิ้น..ดอก...กลิ่น

ปาณาดี

โรยเสียแล้ว...ราตรีเอย..สิ้น..ดอก...กลิ่น
ร่วงเสียสิ้น...ความภักดี...ไม่มีค่า
เคยหอมหวน...เด็ดดอม..ย่อมโรยรา
ไม่ปรากฏ...คุณค่า...ที่ว่ามี
ดอกขาวร่วง..พวงพลิ้ว..ก็ปลิวว่อน
ดังอาทรเคยให้...กลับหน่ายหนี
เมื่อสิ้นแล้วเมตตา...เคยปราณี
ต้นราตรี ... ก็กลับโศก ...วิโยคใจ
เอ๋ย...นับแต่ค่ำคืนนี้....
จะหักห้ามดวงฤดี...มิมีใฝ่
ราตรีสิ้นซึ่งพวงดอก....เหลือเพียงใบ
ดังหัวใจ....ให้อาลัย...แต่เพียงนี้				
comments powered by Disqus
  • ประทาน

    18 มีนาคม 2553 06:01 น. - comment id 1111975

    เมื่อร่วงโรยไปตามกาลเวลา..ก็เหมือนกับการเสีย
    
    สละให้กับรุ่นใหม่ๆได้เติบโตแทนครับ
  • มวลภมร

    18 มีนาคม 2553 09:45 น. - comment id 1112035

    แวะมาอ่านครับ36.gif