คนสวยบ้านกลอน

ก่องกิก

ถึงคนสวยบ้านกลอนตอนดึกดึก
พี่นั่งนึกถึงเธอเจอเคยทัก
เหตุไฉนทำไมได้รู้จัก
ช่างน่ารักเหลือเกินเขินมากมาย
ได้คุยกันวันนั้นก็ฝันถึง
นอนรำพึงถึงวันที่หมั้นหมาย
ถึงกับเพ้อน่าดูหูตาลาย
แสนวุ่นวายเช้าค่ำน้ำตานอง
หัวใจพี่ร่ำร้องมองหาเจ้า
พี่ยังเฝ้าหน้าจอเพื่อรอน้อง
หากวันใดไม่มาตาที่มอง
พลันเศร้าหมองผิดหวังนั่งครวญคราง
พี่ขอร้องน้องจ๋าอย่าห่างเหิน
อย่ามัวเพลินมัวขำทำเมินหมาง
กลัวเมื่อฝนตกมาพาจืดจาง
ปล่อยรักร้างทิ้งพี่ที่บ้านกลอน
comments powered by Disqus