กลอน - กลอนให้ข้อคิด

ดอยนางนอน

ส.คลองแสนแสบ

นอนเสียเถิดน้องจงนอน	
นอนอยู่คู่สิงขรพักผ่อนเสีย
คลายความร้อนที่รุมเร้าให้เจ้าเพลีย	
ไฟราคะร้อนลามเลียละเหี่ยใจ
	พ่อเคยสั่งแม่เคยสอนแต่อ้อนออก
คนบางกอกหลอกขย้ำยังจำได้
หลงคารมคมคำจักช้ำใจ
จักเป็นภัยแก่ตัวน่ากลัวนัก
	ยังเรื่องเล่าเรื่องราวสาวเครือฟ้า
หลงบูชาชายรูปงามตรงตามหลัก
หลงมอบกายมอบใจให้ด้วยรัก
ท้ายสุดแทบกระอักรักเป็นพิษ
	นอนเสียเถิดน้องจงนอน
หลับตาลงพักผ่อนให้สนิท
เรื่องที่ผ่านพ้นไปอย่าได้คิด
กำหนดจิตทำใจให้สบาย
	ยามรักอยู่ชูชื่นระรื่นหวาน
ยามรักไกลให้สงสารสาวแม่สาย
ปล่อยไปเถิดความทุกข์ไปกับชาย
ชายที่หมายชื่นชมดมแล้วทิ้ง
	สิ่งที่คงตรงมั่นนั่นคือจิต
จิตที่คิดบัลดลให้				
 1489    1    0    

...เหงา...

หนึ่งเดียวคนนี้

ท้องฟ้ากว้างนะ
กว้างจนรู้สึกเหงา
มีเพียงสายลมแผ่วเบา
บอกอย่าเหงาและเศร้าเลย
				
 239    0    0