โซ่เส้นเดียวกัน

เชษฐภัทร วิสัยจร

ไม่มีโซ่เส้นใดรั้งให้อยู่
แต่ ตัวกู ของมึงตอกตรึงมั่น
และตัวมึง ของกู ก็คู่กัน
สมมติความสัมพันธ์ฉันกับเธอ
แม่น้ำยังเชื่อมโยงถึงโค้งฟ้า
นกก็ย่อมพึงพาฝูงปลาเสมอ
อาจมเลี้ยงพืชผลเฝ้าปรนเปรอ
ย่อมพบเจอเกสรทองของดอกบัว
ตราบความเงียบเหงาหงอยคอยตวาด
ตะวันอาจดับแรงแสร้งมืดสลัว
เมื่อความกล้าก่อร่างสร้างความกลัว
ความเลวชั่วจึงก่อร่างสร้างความดี
เขยื้อนความเคลื่อนไหวในความนิ่ง
เชื่อมทุกสิ่งโยงใยไปทุกที่
ความรู้สึกเพียงเสี้ยววินาที
อาจยืดยาวขยับหนีเป็นปีเดือน
คล้ายสายโซ่เส้นใหญ่มองไม่เห็น
ที่ผูกเน้นตอบรับแรงขับเคลื่อน
มันคอยถามคอยทักคอยตักเตือน
ทุกสิ่งเหมือนพึ่งพิงสิ่งเดียวกัน
ไม่เห็นโซ่เส้นใดรั้งให้อยู่
แต่ ตัวกูของมึงผูกตรึงมั่น
ถึงเธอบอกพานพบไม่ผูกพัน
แต่โซ่นั้นรัดรึงผูกตรึงเธอ
แต่หากใต้น้ำโยงถึงโค้งฟ้า
ย่อมปัญญาเกิดตามความโง่เสมอ
จากอาจมเน่าเหม็นเซ่นปรนเปรอ
จะพบเจอเกสรทองของดอกบัว				
comments powered by Disqus
  • x

    19 เมษายน 2551 13:27 น. - comment id 840649

    ท่านอาจารย์..เสี้ยว..ตกไม้โท ง่ะ  46.gif
  • ม้าลาย

    19 เมษายน 2551 17:14 น. - comment id 840693

    ร้อยศพสร้างวีรบุรุษ
    ผู้บริสุทธิ์คือผู้ไม่ถูกป้ายสี
    คนชั่วอ้างตนเป็นคนดี
    คนมั่งมีในมือถือกะลา
    
    อายุเป็นเพียงตัวเลข
    ปลีกวิเวกหวังให้ใครตามหา
    ทำบุญเพราะสวรรค์สัญญิงสัญญา
    เมฆบนฟ้ายังมีขาวมีเทามีดำ
    
    มีตัวมึงตัวกูอยู่เห็นเห็น
    อ้วนผอมหอมเหม็นสูงต่ำ
    รวยจนก็คนกำหนดคำ
    มีแต่กรรมสนองกรรมล่ะมั้งจริง
  • บนข.

    20 เมษายน 2551 18:39 น. - comment id 841022

    นำเสนอความคิดได้คมจริงๆ.....
    
    เพราะมีห่วงหน่วงเหนี่ยวเกี่ยวเป็นโซ่
    จึงร้อยโชว์"ตัวกู" อยู่สลอน
    ออกแรงง้างห่วงเหนี่ยวอันเกี่ยวตอน
    หมดโซ่ถอนรึงรัดมัด "ตัวกู"..... 59.gif