เศษข้าว

โคลอน

  เก็บข้าวหล่นบนพื้นกลืนลงท้อง
  เติมเต็มห้องหัวใจที่ไห้โหย
  กินแก้มตุ่ยตุ้ยเคี้ยวรีบเกี่ยวโกย
  อยู่ได้โดยโดดเดี่ยวแม้เดียวดาย

 ไร้บ้านพักรักพิงจะอิงอุ่น
 มีไม้หนุนแทนหมอนนอนท่ามสาย
 ลมพัดผ่านพล่านพลิ้วถึงผิวกาย
 หนาวปางตายแต่ต้องมิร้องครวญ

 บางคืนฝนกระหน่ำจำฝังจิต
 เดือนมืดมิดมัวหม่นทนกำสรวล
 ปลุกปลอบขวัญวันล้าฟ้าแปรปรวน
 ดั่งโซ่ตรวนตอกตรึงขึงชะตา

 แม้ตกกรรมต่ำเตี้ยติดเรื่ยพื้น
 ต้องฝึกฝืนขืนแรงให้แกร่งกล้า
 รอดคือหวังฝั่งหนผลนำพา
 ขอสู้ฟ้าพาตน พ้นโพยภัย

 จะเติบตนบนทางที่ร้างสิทธิ์
 มุ่งลิขิตหนทางสว่างใส
 เศษข้าวน้อยคอยย้ำกำลังใจ
 ไม่ให้ใครมองเห็นเป็นเศษคน
comments powered by Disqus