รอ รอ รอ

คนกรุงศรี

แม้จะเพรียก เรียกใคร ก็ไม่ขาน
ลืมตำนาน กาลเก่า พวกเราหรือ
สิ้นไฟฝัน ลับลาง จึงวางมือ
ทุกอย่างคือ ความหลัง ไม่ยั่งยืน
วรรณศิลป์ สิ้นสาย ลายอักษร
นักเลงกลอน นอนเปล่า เศร้าสะอื้น
เฝ้ารอรอ รอวัน นั้นหวนคืน
ปลุกให้ตื่น นักกลอน ที่นอนซม
จะเด็ดเดี่ยว เดียวดาย มิหมายละ
ไร้วันจะ ท้อแท้ แม้้ขื่นขม
เก็บดินสอ แท่งเก่า เหลาให้คม
ค่อยผสม ผสาน งานร้อยกรอง
comments powered by Disqus