โลกคือละคร

แววดาว

เปรียบโลกคือละครหลายตอนจบ
   มีอยู่ครบสุขเศร้าให้เราฝ่า
   ผ่านหัวเราะบอบช้ำเสียน้ำตา
   ต่างลีลาชีวิตสิทธิ์ของใจ
     บ้างท้อถอยล้มลงตรงเริ่มต้น
   บ้างสับสนหนทางที่สร้างใหม่
   บ้างจุดหมายปลายทางช่างห่างไกล
   บ้างกล้าไปสูงสุดประดุจดาว
      ค่อยเปลี่ยนแปลงปรับสู้เรียนรู้โลก
   เผชิญโชคโศกซ่อนผ่านร้อนหนาว
   แพ้ชนะหมดเปลืองกับเรื่องราว
   แต่ละก้าวบทเรียนเวียนวกวน
       บทนิยามความหวังยังมีมอบ
   คำหวานปลอบมีให้เมื่อใจหม่น
   เราต่อสู้รันทดด้วยอดทน
   กับถนนมายาที่ท้าทาย
       วันนี้อาจเหนื่อยนักจงพักร่าง
   เพื่อรอสร้างพรุ่งนี้มีความหมาย
   ร่วมรังสรรค์วาดฝันสู่บั้นปลาย
   แต่งนิยายสวยงามความเป็นจริง
       ทุกแห่งหนบนโลกโศกจะไร้
   เมื่อหัวใจแกร่งกล้าฝ่าทุกสิ่ง
   แม้บทบาทอาจต่างแนวอ้างอิง
   พร้อมจะวิ่งต่อสู้ไม่รู้แพ้				
comments powered by Disqus
  • ลำน้ำน่าน

    16 พฤศจิกายน 2546 17:30 น. - comment id 182183

    http://www.thaipoem.com/web/songshow.php?id=314
    
    โลกคือละคร
    ทุกคนต้องแสดง ทุกคนทนไป
    อย่าอาลัย
    ยิ้มกันสู้ไป จะได้สบาย
    
    สุขกันเถอะเรา
    เศร้าไปทำไม
    อย่ามัวอาลัย
    คิดร้อนใจไปเปล่า
    เกิดมาเป็นคน อดทนเถอะเรา
    อย่ามัวซมเซา ทุกคนเราทนมัน
    โลกคือละคร อย่าอาวรณ์เลย
    สุขทุกข์อย่างเคย
    รักแล้วเป็นเช่นกัน
    ปล่อยไปตามบุญ
    และกรรมบันดาล
    อย่ามัวโศกศัลย์ ยิ้มสู้มันเป็นไร
    เชิญ สำราญ
    ร่วมเบิกบาน ดวงใจ
    ลืม ทุกข์ไป ทำให้ใจ เริงรื่น
    สุขกันเถอะดี อย่ามัวรีรอ
    อย่าทำหน้างอ ยิ้มนิดพอใจชื่น
    ชีพจะดำรง อยู่ยงคงคืน
    ต่ออายุยืน ยิ้มนิดเดียวให้ชื่นใจ
    โลกคือละคร
    ทุกคนต้องแสดง ทุกคนทนไป
    อย่าอาลัย
    ยิ้มกันสู้ไป จะได้สบาย
    สุขกันเถอะเรา
    เศร้าไปทำไม
    อย่ามัวอาลัย
    คิดร้อนใจไปเปล่า
    เกิดมาเป็นคน อดทนเถอะเรา
    อย่ามัวซมเซา ทุกคนเราทนมัน
    โลกคือละคร อย่าอาวรณ์เลย
    สุขทุกข์อย่างเคย
    รักแล้วเป็นเช่นกัน
    ปล่อยไปตามบุญ
    และกรรมบันดาล
    อย่ามัวโศกศัลย์ ยิ้มสู้มันเป็นไร
    เชิญ สำราญ
    ร่วมเบิกบานดวงใจ
    ลืม ทุกข์ไป ทำให้ใจเริงรื่น
    สุขกันเถอะดี อย่ามัวรีรอ
    อย่าทำหน้างอ ยิ้มนิดพอใจชื่น
    ชีพจะดำรง อยู่ยงคงคืน
    ต่ออายุยืน ยิ้มนิดเดียวให้ชื่นใจ
    โลกคือละคร
    ทุกคนต้องแสดง ทุกคนทนไป
    อย่าอาลัย
    ยิ้มกันสู้ไป จะได้สบาย
    โลกคือละคร
    ทุกคนต้องแสดง ทุกคนทนไป
    อย่าอาลัย
    ยิ้มกันสู้ไป จะได้สบาย...
    
    
  • ล่องหน

    16 พฤศจิกายน 2546 18:02 น. - comment id 182204

    ยิ้ม...ให้กำลังใจอิอิ
  • ชัยชนะ

    16 พฤศจิกายน 2546 23:18 น. - comment id 182276

    มาร่วมสร้าง สะสางกัน กลั้นใจก่อ
    ไม่รีรอ ล้อเล่น เค้นจุดหมาย
    เดินทางฝ่า ฝึกฝน กลมากมาย
    อันตราย ไม่ท้อแท้ ทุ่มเททำ
    
    
  • ตะแหง่ว

    17 พฤศจิกายน 2546 12:17 น. - comment id 182383

    ....ถ้าเธอเหนื่อยนัก หยุดพักเสียก่อน
    ล้มตัวลงนอนแนบตักฉันนี่ จะหนาวจะร้อน 
    จะคอยพัดวี หลับฝันถึงสิ่งดี หลีกนีสิ่งเลว....
    
    มาร้องเพลงให้ฟังค่ะ สู้ต่อไปนะ พี่แววดาว...
  • munkle

    17 พฤศจิกายน 2546 13:02 น. - comment id 182400

    หากเหนื่อยนัก   ขอจงหยุดพักเสียก่อน     อย่าใจร้อน   รีบไปเดี่ยวไม่เข้าที...............ขอเป็นกำลังใจให้กับทุกๆ คน ค่ะ.....
  • ผู้หญิงไร้เงา

    17 พฤศจิกายน 2546 15:50 น. - comment id 182449

    โลกคือละครซ่อนมายา
    มีทุกรูปแบบมาพาใจเศร้า
    ทั้งสุขทุกข์อยู่ใกล้ในตัวเรา
    เป็นเหมือนเงามายาค่าคู่คน
    
    ***กลอนไพเราะความหมายดีมากเลยค่ะ  ชอบบทนี้มากเลยค่ะ***
  • ขุนหาญ

    4 มกราคม 2547 12:54 น. - comment id 197561

    อะหือ.....คมมาก ๆ เลยกลอนบทนี้  แต่งได้เยี่ยมมากครับ  ขอชมเชยจากใจจริง....