+++ คำคร่ำครวญของใบไม้ +++

วฤก

๏ ละลิ่ว... ปลิวหล่นลงบนพื้น
สะอื้นโอดพร่ำถ้อยคำขาน
ไฉนหนอกรรมกระทำลาญ
พรากผลาญผละต้นตกหล่นโปรย
ระบัดผลัดใบสมัยต้น
แล้วกลเวลาพาระโหย
รอยย่นร่นรัดบัดเดี๋ยวโรย
ลมโชยฉุดได้ใบปลิดปลง
ชีพชนกลคล้ายหากหมายรู้
เกิดคู่ความตายควรคลายหลง
มีไหนใครกันอยู่มั่นคง
พ้นวงวัฏฏะวาระกรรม
ชีพครั้งยังอยู่ควรรู้รั้ง
อย่าพลั้งเผลอผิดจิตถลำ
เกลือกชั่วกลั้วเขลาเมากระทำ
แล้วพร่ำเสียดายเมื่อสายเกิน ๚ะ
๒๘ กันยายน ๒๕๔๙				
comments powered by Disqus
  • อัลมิตรา

    28 กันยายน 2549 23:50 น. - comment id 610179

    กี่เจ็บช้ำซ้ำซากแทบอยากล้ม 
    อกเฝื่อนขมกลับขืนว่ายืนไหว 
    หวังแค่คอยปล่อยกาลล่วงผ่านไป 
    ฟ้าคงใสอีกหนหลังฝนซา
  • ม้าลาย

    29 กันยายน 2549 02:26 น. - comment id 610192

    คร่ำครวญถึงใครหนอใบไม้
    ถอดใจทับถมรับลมหนาว
    แรงแล้งดึงทึ้งถึงร่วงกราว
    ก่อนกี้กี่คราวไม่เคยจำ
    
    ยังเพียรผลิยอดออกออดอ้อน
    เหล่าหนอนเพลี้ยไฟได้อิ่มหนำ
    กัดกิน-อาศัยใต้ฝนพรำ
    ทุกข์ร้อนซ้อนซ้ำทำเพื่อใคร
    
    ถูกเด็ดมาเห็นฉีกเป็นเส้น
    เลือกเฟ้นสลับสานป็นการใหญ่
    ปลาตะเพียนตัวนี้มีหัวใจ
    ยิ้มให้สักคราเถิดทารก
  • บินเดี่ยวหมื่นลี้

    29 กันยายน 2549 03:23 น. - comment id 610197

    ..๏ พริ้วไหวไกวแกว่งแรงลมโบก
    ลอยล่องเหนือโลกชิดแผ่นฟ้า
    ดุจดั่งหยั่งถึงสุริยา
    จันทราเหมือนใกล้ได้คว้าครอง
    
    ปลิดปลิวจากต้นพ้นภาระ
    พันธะแห่งวัฏระบัดล่อง
    ก่อนร่วงซบร่างวางก่อกอง
    ขอมองเมียงฟ้าสักคราเดียว
    
    เห็นใบไม้อ่อนออดอ้อนกิ่ง
    ประวิงถึงตอนก่อนแห้งเหี่ยว
    สีสดงดงามตามใบเรียว
    ยามเดียวเขียวร้างซีดจางจร
    
    ลอยล่องท่องชมตามลมหอบ
    ก่อนมอบร่างผุอนุสรณ์
    ถมทางวางตนบนดินดอน
    จบตอนวังวนหลุดพ้นกาล๚ะ๛
    31.gif
  • -ร้อยแปดพันเก้า-

    29 กันยายน 2549 07:47 น. - comment id 610210

    ชีวิตเคยงดงามดุจความฝัน 
    ดั่งใบไม้เปลี่ยนผันพลันเปลี่ยนสี 
    สายลมพัดโบยโบกวิโยคทวี 
    เหมือนความมีในไม่มีที่รู้ซึ้ง 
    
    เผชิญโลกรายล้อมพร้อมรอยแผล 
    มิตรมตรอมยอมแพ้หากแลถึง 
    โลกใบนี้มิจีรังควรคำนึง 
    ตนนั้นคือที่พึ่งพึงคำนวณ 
    
    ดั่งใบไม้ร่วงหล่นบนโลกแล้ง 
    เป็นใบแห้งแปรผันวันมิหวน 
    ชีพเปลี่ยนแปลงพร้อมรับความแปรปรวน 
    คือคู่ควรหยัดอยู่อย่างรู้ทาง
  • กีกี้

    29 กันยายน 2549 09:18 น. - comment id 610251

    ใบไม้หมดอายุขัยร่วงลงพื้น
    คนหมดอายุขัย .. ทอดกายลงสู่ดิน .. 
    
    วัฎฎะคล้ายกัน 
    อาจแตกต่างกันตรงสมบัติส่วนตน
    
    ใบไม้ไร้สมบัติ
    แต่คนบ้าสมบัติ .. โดยเฉพาะ รัก โลภ โกรธ หลงเนี่ย .. 
    คนขยันหอบขยันหา ..
    แม้จะรู้ว่าเป็นทุกข์ หากแต่สัณชาตญาณความเป็นคนมันแรง ..
    ห้ามยากนะคะ .. 
    
    .. 1.gif .. ขอบคุณงานเตือนใจชิ้นนี้ 
    อย่างน้อยงานนี้ก็กระตุกหัวใจ กระชากสัญชาตญาณได้บ้างค่ะ .. 
    
    36.gif
  • MomMamSan

    29 กันยายน 2549 13:58 น. - comment id 610320

    
    
    ผลิพรั่งบานแบ่งแต่งแต้มต้น
    และแล้วร่วงหล่นวนเวียนไหว
    ยินยลผลผ่านปานเป็นไป
    โศกเศร้าเรื่องไรใคร่ครวญความ
    
    เกิดแก่ล้วนแล้วต้องตายตก
    หยิบยกใดดีถูกไถ่ถาม
    ชั่วช้าเลิกละปลดปลงปราม
    สรรพสิ่งต้องตามกงเกวียนกรรม
    
    
    11.gif
  • ทะเลใจ

    30 กันยายน 2549 13:52 น. - comment id 610433

    สวัสดีค่ะอาจารย์หมอวฤก
    
    เอมจำได้ว่ามีครั้งนึงไปอ่านเจอกลอน วันฝนพรำที่อาจารย์เขียนไว้อีกเวปนึง ( จำชื่อไม่ได้ค่ะ ) แล้วเอมเอามาลง
    
    ก็พอมาเจออาจารย์ที่เวปก็รู้สึกตกใจเหมือนกัน
    เพราะว่าไม่ได้ขออนุญาตก่อน 
    
    มากลอนบทนี้ เอมแวะมาชื่นชม 
    
    และอยากบอกว่าเอมชื่นชมบทกลอนอาจารย์หมอมากมากค่ะ
    
    
    11.gif
  • โคลอน

    5 พฤศจิกายน 2549 10:34 น. - comment id 623554

    ใบไม้ยังมีร่วงหล่นก่อนกาล
    ดอกไม้ผลิบานยังมีแห้งเหี่ยว
    ชีวิตคนเราคล้ายข้าวรอเคียว
    ไม่นานถูกเกี่ยวสิ้นเรี่ยวแรงไป
    
    10.gif คิดแล้วเศร้าเนอะ ไม่รู้ว่าเราจะเป็นใบไม้ที่หล่นตามกาลหรือหล่นก่อนกาลกันแน่