อนันตจินตนา

ปุถุซน

โดดเดี่ยวใต้ฟ้าคราม
ไร้เมฆหมอกกำบัง
ที่พักพิงทั้งหลาย
สงบนิ่งในหุบเขาเก่าแก่
ปูลาดด้วยหญ้าขจีเขียว
ราตรีที่ฟ้าแจ่มกระจ่าง
โคมระย้ายังคงจรัสแสง
เรื่อเรืองสั่นเทิ้มมาแต่ไกล
ความเหงายิ่งใหญ่เหนือเวหา
ชั่วกาลนานล้านปีแสง
เหนืออนันตจินตนาใดจะล่วงถึง
ดินแดนโพ้นขอบฟ้าไกล
จินตนาการหลังม่านเมฆ
เฉกเช่นที่สายตามิเคยเพ่งพินิจ
โสตสดับมิเคยตรับฟังสรรพสำเนียง
ในความเปลี่ยวดายวิเวก
ข้าแบมืออันเปลือยเปล่า
ด้วยฝ่ามืออันขาวโพลน
ราวศิลาเศร้าต้องคำสาป
วิงวอนและเฝ้าอธิษฐาน
ด้วยมนตราอันศักดิ์สิทธิ์
ข้าสวดภาวนาต่อพระองค์
ตลอดชั่วนิรันดรกาล				
comments powered by Disqus
  • พุดไพร

    27 มิถุนายน 2548 11:23 น. - comment id 484883

    16.gif
    มาเป็นกำลังใจค่ะ
    อ่านแล้วคิดถึงเณรน้อยชุงไซ
    ในเรื่องอัฐิอาจารย์ ของจอร์จเครนค่ะ
    เป็นภาษาร้อยเรียงที่ให้นิ่งงาม
    เย็นสงบราวเส้นทางสายเซนที่ทอดธรรมค่ะ
  • พุดไพร

    27 มิถุนายน 2548 11:25 น. - comment id 484888

    16.gif36.gif
    มาเป็นกำลังใจค่ะ
    อ่านแล้วคิดถึงเณรน้อยซุงไซ
    ในเรื่อง*อัฐิอาจารย์ของจอร์จเครนค่ะ
    หากจำผิด
    และ
    รู้สึกดำดื่มล้ำลึกราวเส้นทางสายเซน
    ที่ทอดสงบ
    พบทางทางธรรมทางทอง
    ทอเรื่องราวแสนเย็นสงบงามค่ะ
    
    ด้วยรักล้นใจ36.gif
  • อัลมิตรา

    27 มิถุนายน 2548 13:11 น. - comment id 484984

    ชุโกรต่อพระองค์สิ ปุถุชน ..
  • ผู้หญิงไร้เงา

    27 มิถุนายน 2548 20:21 น. - comment id 485186

    ความเหงายิ่งใหญ่เหนืออะไรทั้งนั้นค่ะ
    เพราะทุกคน ณ ทุกวันนี้  ยังมีความเหงาอยู่เลย