11 เมษายน 2550 17:05 น.

อิสรภาพ

คีตากะ

เมื่อหัวใจขยายใหญ่กว่าเดิม
ทรวงอกเริ่มปริแตกแยกสลาย
แหวกซี่โครงกรงขังพังทลาย
กางปีกผายร่ายบินโผผินพลัน

ถูกตีกรอบขอบจำกัดทาสความคิด
ใจผูกติดโซ่ตรวนล้วนความฝัน
ตกเป็นทาสขาดเสรีจนนิรันดร์
เหตุตนนั้นสรรค์สร้างทุกอย่างเป็น

โบยบินไปไร้เขตขัณฑ์อนันตกาล
ทิ้งสงสารอันว่างกลวงลวงตาเห็น
ด้วยวิญญาณหาญกล้าฝ่าลำเค็ญ
ดั่งจันทร์เพ็ญเด่นฟ้าท้าหมู่ดาว

อิสรภาพตราบฟ้าดินสลาย
ล่องลอยไกลได้เพลินคราเหินหาว
อาบแช่แสงแห่งรักประจักษ์คราว
ทุกย่างก้าวราวเดินบนกลีบโรย....				
30 มีนาคม 2550 17:47 น.

นาฏกรรมลีลา

คีตากะ

เสียงนกเขาเฝ้าคูขันกู่ร้อง
กังวานก้องร้องเพลงบรรเลงขาน
กระรอกไพรไต่กิ่งวิ่งชำนาญ
หาอาหารจานเจือมิเบื่อกิน

นกไก่นาหาปลาเป็นอาหาร
ใกล้ลำธารนานนักจักโผผิน
ไก่คุ้ยเขี่ยเพรี้ยหนอนซอกซอนดิน
ผึ้งโบยบินถิ่นใดดอกไม้บาน

ลมพลิ้วไหวใบข้าวโพดลิงโลดเล่น
ต้นส่ายเอนเล่นล้อกอประสาน
เสียงก่อไผ่ไหวลมห่มทุ่งธาร
ทุกวันวารย่านป่าพนาไพร

นาฏกรรมรำเพยเผยลีลา
ทุกชีวามาผสานอิงอาศัย
ล้วนเกี่ยวพันสรรค์สร้างเส้นทางไป
หลอมรวมไซร้ให้เห็น...เป็นหนึ่งเดียว.....				
30 มีนาคม 2550 16:52 น.

สวนกระแส

คีตากะ

ห้วยละหานธารหลากอันกรากเชี่ยว
โค้งคดเคี้ยวเลี้ยวลดมากโขดหิน
ปลาว่ายสวนทวนน้ำทำอาจิณ
เกรงแดดิ้นบนดินดอนตอนน้ำพา

กุมชีวิตคิดทวนสวนกระแส
มิยอมแพ้แม้ยากลำบากหนา
รางวัลให้ผู้ไม่แพ้แก่โชคชะตา
น้อยนักฝ่าจนมาถึงซึ่งเส้นชัย

คิดแตกต่างสร้างสรรค์ฝันนอกกรอบ
ดำหริชอบมอบประโยชน์โทษไฉน
ด้วยมรรคากล้าหาญมิหวั่นภัย
ดั่งปลาว่ายไม่ยอมแพ้กระแสชล

ม่านมายาหนาแน่นแสนคดเคี้ยว
ดุจน้ำเชี่ยวเกี่ยวใจให้หมองหม่น
มิคิดสู้รู้เรียนเพียรดิ้นรน
ย่อมไม่พ้นโดนซัดพัดไปไกล...				
24 มีนาคม 2550 15:24 น.

อารมณ์ขันของพระเจ้า

คีตากะ

พระผู้สร้างทรงสร้างสรรค์จักรวาล
เกิดผลงานอันประณีตวิจิตรศิลป์
แต้มแต่งสีที่หลากล้ำได้ตามจินต์
ราวศิลปินจินตนาเกินกว่าเดา

สุริยันจันทราดาราพราย
พฤกษ์พงไพรสายธารลานหุบเขา
สร้างมนุษย์สุดประเสริฐเกิดแทนเงา
พระองค์เล่าเท่าเทียบเปรียบบิดา

โลกาล้ำงามตาตามประสงค์
น่าใหลหลงคงเวียนว่ายคล้ายปริศนา
เฉกละครหลากตอนย้อนวิญญา
มิเลิกลาน่าสนุกบ้างทุกข์ทน

อารมณ์ขันอันพระองค์จำนงหมาย
แฝงเลศนัยให้พินิจคิดสักหน
โบสถ์วิหารอันพระองค์ดำรงตน
กลับสร้างไว้ในใจคน....ค้นบ่เจอ !				
24 มีนาคม 2550 14:29 น.

นาวาชีวิต

คีตากะ

เรือลำใหญ่ได้จอดทอดสมอ
เทียบท่ารอต่อชนคนทั้งหลาย
เพื่อพาข้ามลำธาราชลาลัย
สู่แดนใหม่ไร้ทุกข์สุขาวดี

ทะเลทุกข์กว้างไกลเหมือนไร้ฝั่ง
ลมบ้าคลั่งอาจฝังร่างกลางวิถี
คลื่นถาโถมโหมใส่ไร้ไมตรี
ห้วงนทีที่เชี่ยวกรากลำบากไป

เรือเทียบท่าชลาศัยจวนใกล้ออก
คู่รักบอกอำลาน้ำตาไหล
โบกมือลาญาติกาก่อนลาไกล
สุดใจหายหวังได้พบสบอีกครา

เรือออกแล่นสู่แดนที่นิรทุกข์
ยามกลียุคทุกข์เข็ญเข้าเข่นฆ่า
จำล่องเรือเหนือน้ำทางสัมมา
สุดขอบฟ้าคงฝ่าไปไม่หวนคืน...				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟคีตากะ
Lovings  คีตากะ เลิฟ 0 คน
Lovers  4 คน เลิฟคีตากะ
Lovings  คีตากะ เลิฟ 1 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟคีตากะ
Lovings  คีตากะ เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงคีตากะ