30 มีนาคม 2548 01:02 น.

ก็เราเอง

เรไร


ก้าวออกมา สักครั้ง จงย่างก้าว
แม้ปวดร้าว เพียงอย่าขอ ซึ่งข้อแม้
แดเจ็บจน แสบทรวง ในดวงแด
มันก็แค่ ความทุกข์ทน อย่าสนมัน

ก่อนจะเป็น ความอับจน ในหนก่อน
ฝันว่าร้อน เหลือหลาย ที่ในฝัน
วันนี้นอน เปลี่ยวเปล่า เหงาทุกวัน
กายก็หวั่น สะท้านไหว ทั้งใจกาย

เพียงเธอลืม ความแท้ท้อ ก็พอเพียง
หมายยินเสียง หฤหรรษ์ สุขสันต์หมาย
คลายโศกา ขมขื่น ค่อยคืนคลาย
ใจสบาย เปิดประตู สู่หัวใจ

ถึงวันนี้ ความหลัง อย่าถามถึง
ไหนคนพึ่ง เช็ดน้ำตา จะหาไหน
ใครคนนั้น เราตอกย้ำ ช้ำคือใคร
เราใช่ไหม  โศกี ฤดีเรา				
28 มีนาคม 2548 03:23 น.

แล้วแต่คุณ....

เรไร


เตรียมเสื่อสาด หมอนข้าง ทุกอย่างพร้อม
ชวนกันล้อม นั่งลง ตรงหน้าฉัน
มีตำนาน ผู้เฒ่า เขาเล่ากัน
มานานวัน ขอเริ่มเรื่อง เปลืองเวลา

ณ เมืองหนึ่ง ดินแดน ที่แสนไกล
มีโจรไพร ใจบาป สุดหยาบช้า
ปล้นสดมภ์ เงินทอง ของเขามา
บ้างก็ฆ่า ให้ตาย วายชีวิน

บ้านไหนมี เมียสาว พราวเสน่ห์
ทำเกเร ขืนใจ เสียให้สิ้น
ชาวประชา เคียดแค้น ทั้งแผ่นดิน
เป็นอาจิณ เหี้ยมโหด โฉดทุกคราว

มีครั้งหนึ่ง เสือร้าย ได้ผยอง
นึกลำพอง บ้านนี้ มีลูกสาว
วัยสะพรั่ง ดุจแก้ว แวววับวาว
ขุนโจรเข้า ยื้อยุด มันฉุดคร่า

ทั้งข่มเหง นานา สารพัด
มันรวบรัด มัดแขนไว้ ทั้งซ้ายขวา
เมื่อเสร็จสม อารมณ์ สมอุรา
กวาดสายตา เห็นยาย ที่กายสั่น

ยายเห็นโจร เดินปรี่ รี่เข้ามา
ภาวนา จงอย่า ทำร้ายฉัน
มันทำท่า กระชาก ลากไปพลัน
หลานสาวนั้น ร้องเสียงหลง สงสารยาย

ท่านขุนโจร เจ้าขา ข้าขอนะ
โปรดจงละ บาปกรรม อย่าทำร้าย
เดี๋ยวยายฉัน หวาดกลัว หัวใจวาย
พ่ออย่าหมาย รังแกท่าน ทำฉันเลย

ยายตวาด เสียงดัง เอ๊ะนังหนู
เรื่องของกู อย่าแส่ แค่ทำเฉย
อยู่นิ่งนิ่ง หุบปาก เสียอย่างเคย
คุณโจรเอ๋ย แล้วแต่ท่าน ตัดสินใจ
				
26 มีนาคม 2548 10:28 น.

คำโบราณ

เรไร


มัวอายครูบ่รู้                   วิชา
คอยไถ่ถามปัญหา           จะได้
ความกระจ่างในปัญญา   เป็นเลิศ
ครูท่านพร้อมสอนให้      หมดไส้หมดพุง

หลงทางชีวิตนั้น             เสียเวลา
ใฝ่พะวงหลงนางฟ้า        เมื่อนั้น
ต้องวิโยกโศกา              รันทด หดหู่
เหมือนว่านภากั้น          ยากแท้ สมใจ

คำโบราณกล่าวอ้าง         เอาไว้
อายภริยาเมื่อใด            นั่นแล้ว
หาทายาทสืบเชื้อไข        ยังยาก
พงษ์เผ่าคงมิแคล้ว         หมดสิ้น นามสกุล

ถ้าหากให้ถูกต้อง           ตามตำรา
ควรเลือกภรรยา            พรั่งพร้อม
เอาอย่างที่รู้วิชา             ดีเลิศ
ประเสริฐที่รายล้อม        บุตรนั้นชาญฉลาด  หลักแหลม				
26 มีนาคม 2548 00:00 น.

ผมถูกกล่าวหา

เรไร

แสนเศร้าใจ เป็นทุกข์ ถูกกล่าวหา
           ใช้วาจา กริยา ว่าผมร้าย
           ใช้คำพูด จ้วงจาบ ว่าหยาบคาย
           เศร้าเหลือหลาย เธอคนนั้น จำนรรจา
           
           อยากให้พร วันเกิด ประเสริฐยิ่ง
           มีทุกสิ่ง ดั่งจิตวาด ปรารถนา
           สวยข้ามวัน ข้ามคืน ข้ามเวลา
           ถึงแม้ว่า อายุเพิ่ม เติมทุกปี

           แค่ผมบอก ยินดี เป็นที่สุด
           หาได้ฉุด เลขวิ่ง ความจริงนี้
           ยี่สิบกว่า ช่วงสุดท้าย ในชีวี
           ให้คงที่  ถ้าทำได้ ไม่ลังเล
           
           บอกสามสิบ เท่านั้น มาทำโกรธ 
           ผมขอโทษ มิตั้งใจ ให้หักเห
           หากพูดผิด พลั้งบ้าง อย่างรวนเร
           เพราะพื้นเพ เป็นคนซื่อ อย่าถือกัน

           ขึ้นหลักสาม ตอนต้น อย่าหม่นหมอง
           ตามครรลอง เขียนขีด ลิขิตสวรรค์
           ให้มีสุข สิ้นโศกา สิ้นจาบัลย์
           หฤหรรษ์ ตลอดกาล นิรันดร์เทอญ
				
25 มีนาคม 2548 23:49 น.

ฤ ถูกจองจำ

เรไร

อิสรภาพ คือสิ่ง ที่ยิ่งใหญ่
ไม่ว่าใคร ทุกคน เที่ยวค้นหา
คอยดิ้นรน คว้าไขว่ ใส่ชีวา
ปรารถนา หลุดบ่วง ห่วงจองจำ

คงอึดอัด หัวใจ มิใช่น้อย
ได้แค่คอย จิตนึก ลึกถลำ
ฤาว่าถูก พันธนา วาจาคำ
จึงชอกช้ำ กล้ำกลืน ต้องฝืนทน

มิรู้ว่า ชะตา ฟ้ากำหนด
ความรันทด เมื่อกายา เดินฝ่าฝน
ต้องเปียกปอน ถ้วนทั่ว ทั้งตัวตน
กว่าจะพ้น ที่จองจำ ต้องทำใจ

คงหนาวเหน็บ เจ็บฤดี  ก็มีบ้าง
ไม่นานจาง ห่างลง อย่าสงสัย
เมื่อก้าวพ้น ออกมา เวลาใด
ดวงฤทัย คงปลดดาล บานประตู 


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

                       จงก้าวออกมา

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟเรไร
Lovings  เรไร เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟเรไร
Lovings  เรไร เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟเรไร
Lovings  เรไร เลิฟ 0 คน
คุณเรไร คนเดิมใช่หรือไม่ ศศร ผู้จากไปหลายปีก่อน คิดถึงเพื่อนๆ เมื่ออ่านกลอน มาเปิดย้อน Thaipoem ยากกว่าเดิม 555