26 เมษายน 2553 00:22 น.

๏..เหนือความทรงจำ

เรไร


หากเราใช้ความรู้สึกแล้วนึกย้อน
ความอาทรนาทีนี้มีบ้างไหม
ความโกรธแค้นชิงชัง ฤ ชั่งใจ
คือสิ่งใดหลงเหลือเพื่อจดจำ
	
เพียงแต่สิ่งดีงามความรู้สึก
ถูกซ่อนลึกเคยปลื้มเคยดื่มด่ำ
ความชิงชังดุจกรอบตามครอบงำ
เพื่อตอกย้ำ ฤ จิตทำบิดเบือน

ปล่อยคืนวันผ่านไปอย่างไร้ค่า
ใช้เวลาหลงละเมอเสมอเหมือน
เพราะชีวิตความฝันอาจฟั่นเฟือน
อาจลืมเลือนความเคยมี..ใช่จีรัง

และเหลือความว่างเปล่าใครเล่ารู้
ซากที่อยู่ระรวยรินอย่างสิ้นหวัง
แค่เศษเนื้อกับห้วงจินต์ที่ภินทร์พัง
จมอยู่กับความหลังฝังอุรา

เราต้องการสิ่งใด หรือ ชัยชนะ
สิ่งใดจะตัดสินให้สิ้นปัญหา
แล้วใครเล่าแพ้พ่ายวายชีวา
หรือจนกว่าร่างจะคืนสู่ผืนดิน

กล่องเก็บความทรงจำอาจนำสู่
บานประตูเปิดกว้างเห็นทางถวิล
อาจเป็นหวังคอยตามทวงจากห้วงจินต์
ยังไม่สิ้นความงามงดให้จดจำ



เราได้ลองคิดทบทวนหรือเปล่า
ว่าในกล่องเก็บความทรงจำเราได้จดจำสิ่งใดบ้าง
สิ่งดี ๆ ..ที่ผ่านมาด้วยกัน
หรือสิ่งเลวร้ายที่ต่างกระทำระหว่างกัน

เราได้ถามตัวเองหรือไม่ว่า...
วันนี้ เวลานี้ เรามีความสุข ในสิ่งที่ทำหรือเปล่า
หรือที่เราทำ เพราะต้องทำ หรือว่าเพราะอะไร
 
และเราได้ย้อนถามตัวเองอีกครั้งไหมว่า
สิ่งใดที่เป็นความสุขที่เราต้องการจริง ๆ

หรือเพียงสิ่งที่เราทำอยู่ทุกวันนี้
เพียงเพื่อเอาชนะเท่านั้น ... ใครกันจะพ่ายแพ้

หากเราสนทนากันด้วยเหตุผล 
ไม่ใช่ด้วยความรู้สึก... เหมือนที่ผ่านมา

เราจะไม่รับรู้เลยหรือว่า สิ่งไหน สิ่งใด ที่ใครต้องการ

...และสุดท้าย
ในสิ่งที่ผ่านมา ในความทรงจำเราเหลือสิ่งดี ๆ
มากน้อยเพียงไหน  ให้เราได้ระลึกนึกถึง

    .. หรือว่า... ไม่มี

หรือว่าเราจะอยู่อย่างอ้างว้างอย่างทุกวันนี้
จนกว่าจะไม่มี....ลมหายใจ
				
21 เมษายน 2553 23:00 น.

ผู้ชาย ..(ดอกไม้)

เรไร


เหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่นในคืนหนึ่ง
ตกตะลึงว่าไฉนอยู่ในสวน
มีมากมวลพวงพยอมหอมอบอวล
ระรวยกลิ่นเย้ายวนชวนให้ชม

เห็นกุหลาบสีแดงแสลงจิต
ยิ่งหวนคิดพาสะอื้นสุดขื่นขม
เคยเด็ดดอกเชยกลิ่นหอมเฝ้าดอมดม
รื่นภิรมย์ชมชื่นทุกคืนวัน

มะลิซ้อนกลีบบางกลางพุ่มเขียว
แสนเปล่าเปลี่ยวกลิ่นระรื่นยืนโศกศัลย์
คิดถึงพวงมาลัยน้อยร้อยร่วมกัน
ก่อนสัมพันธ์ที่เคยร้อยค่อยค่อยคลาย

เห็นกลุ่มดอกดาวเรืองเหลืองอร่าม
ดูงดงามตระการตาน่าใจหาย
มีดอกหนึ่งเฉาเหี่ยวอยู่เดียวดาย
ก็คงคล้ายหัวใจฉันเมื่อหันมอง

โน่นกระดังงาใกล้โรยกลับโชยกลิ่น
น่าถวิลชื่นชมภิรมย์สนอง
ก็เกินกว่าไขว่คว้ามาครอบครอง
คงจะต้องชำเลืองได้แค่สายตา

มองไกลไกลเห็นโน่นต้นไม้ใหญ่
ต้นอะไรสูงเด่นเป็นสง่า
ดอกสีแดงดอกดอกขาวพราวนภา
ประดับฟ้าหรือดอกงิ้ววาบหวิวทรวง

ระเริงหลงกลางดึกกลางพฤกษา
ช่างเหว่ว้าสุดแสนเพราะแหนหวง
ฤ จิตหลอนใจบอกคอยหลอกลวง
สิ่งทั้งปวง ณ ราตรีหรือผีอำ

คล้ายครึ่งหลับครึ่งตื่นอีกคืนนี้
เริ่มราตรีผ่านพลบล่วงพลบค่ำ
จะไปสู่สวนมาลีจิตชี้นำ
เพื่อตอกย้ำซ้ำหัวใจในนิทรา				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟเรไร
Lovings  เรไร เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟเรไร
Lovings  เรไร เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟเรไร
Lovings  เรไร เลิฟ 0 คน
คุณเรไร คนเดิมใช่หรือไม่ ศศร ผู้จากไปหลายปีก่อน คิดถึงเพื่อนๆ เมื่ออ่านกลอน มาเปิดย้อน Thaipoem ยากกว่าเดิม 555