26 มกราคม 2550 14:19 น.

ไดอารี่ที่หายไป

โคลอน

ฉันเดินเข้าไปในร้านเครื่องเขียน
ความคิดวนเวียนจะเลือกเล่มไหน
สีควันบุหรี่ก็ดูหม่นไป
สีสันสดใสก็ไม่เข้าที

อยากเลือกเล่มใหม่ให้เหมือนเล่มเก่า
จะหาที่ไหนเล่าต่อจากนี้
บันทึกแต่ละเล่มใช่จะมี
เรื่องราวดี-ดีมาทดแทนกัน

ไดอารี่เล่มเก่าที่หายไป
คือทุกสิ่งที่ใจเคยใฝ่ฝัน
อยากย้อนเวลาเพื่อนึกถึงวัน
ที่เคยแบ่งปันทุกสิ่งในใจ

ไดอารี่ด้านหลังคงเปล่าว่าง
เจ้ารู้สึกเคว้งคว้างเหมือนกันไหม
ที่ไม่มีใครมาคอยกวนใจ
บอกเล่าเรื่องราวใด-ใดให้ฟัง

จากนี้ไปไม่มีไดอารี่
เก็บทุกสิ่งที่มีไว้ข้างหลัง
รวบรวมเครื่องเขียนก่อนมันจะพัง
ใส่ลิ้นชักที่ยังคงเปิดรอ

เผื่อสักวันฉันอาจหาเจ้าเจอ
แม้คอยเก้อจะไม่มีวันท้อ
มีบันทึกเล่มเดียวก็เพียงพอ
ที่ใจนั้นอยากขอให้กลับคืน				
12 มกราคม 2550 16:18 น.

กว่าจะรู้เดียงสา

โคลอน

กว่าจะรู้เดียงสาผ่านวัยเยาว์
ยังมีสิ่งคล้ายเงาเคลือบความคิด
หลายข้อสงสัยยังคงถูกปิด
ไม่รู้มีสิทธิ์จะถามเมื่อไร

วันเด็กทั้งทีขอถามสนุก
ว่าเจ้าความสุขนั้นหายากไหม
จะต้องเสาะหาอยู่เรื่อย-เรื่อยไป
หรือควรพอใจกับสิ่งที่มี

เคยเห็นผู้ใหญ่ในวัยทำงาน
สิ้นเดือนหน้าบานช๊อปกันเร็วรี่
เสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้าอย่างดี
สิ่งไหนไม่มีรีบหามากอง

ผู้ใหญ่บางคนเลิกงานกินเหล้า
จนเครียดก็เอาดีกว่านั่งหมอง
สรวลเสเฮฮาแฮงค์มาไม่มอง
หน้าเหมือนถูกดองเอาไว้ทั้งคืน

พ่อแม่บางคนเล่นหุ้นเล่นหวย
แต่กลับไม่ช่วยคลายความขมขื่น
รวยได้ที่ไหนฝันเฟื่องทั้งคืน
ต้องทนกล้ำกลืนใช้หนี้กันไป

กว่าจะรู้เดียงสานั้นน่าคิด
ดูผู้ใหญ่ทำผิดอยู่ไม่ไหว
จึงต้องมาบอกผ่านความในใจ
เป็นตัวแทนเด็กไทยกันสักที

หากคิดโกรธก็คงจะไม่ว่า
ไม่ได้มาทายท้าบ่อยๆนี่
แค่เพียงวันหนึ่งที่เป็นฤกษ์ดี
ลองเปิดใจสักทีคิดใคร่ครวญ

กว่าจะรู้เดียงสาผ่านวัยเยาว์
ช่วยลบเงาความคิดที่ผันผวน
อย่าเป็นอย่างแม่ปูเดินเซซวน
จนลูกน้อยเรรวนตามกันไป				
11 มกราคม 2550 19:20 น.

โลกของฉัน

โคลอน

ฉันเดินหาความสุขไปทุกที่
ไม่มีวี่แววว่าจะสิ้นสุด
ก้าวต่อไปแม้อาจจะสะดุด
ไม่มีหยุดข้างหน้าคงยังมี

ฉันยิ้มรับทุกสิ่งที่เดินผ่าน
แม้เนิ่นนานไม่คิดจะถอยหนี
เก็บเอาดอกไม้แทนสิ่งดี-ดี
ใส่ใจที่มีจะได้ไม่กลวง

ฉันเดินไปถึงทางที่วกวน
แต่ใครล่ะจะสนทนหายห่วง
ก็แค่เขาวงกตที่ทำลวง
ไม่หนักหน่วงคิดล่วงหน้าไว้เลย

ฉันเดินไปจนเกือบถึงทางแยก
รู้สึกแปลกไม่มีป้ายเฉลย
จะซ้ายหรือขวาดูไม่คุ้นเคย
จึงยืนเฉย-เฉยลองคิดทบทวน

หากไปซ้ายอาจร้ายกว่าที่คิด
ถ้าลองแล้วมันผิดก่อนค่อยหวน
ดีกว่าอยู่อย่างเก่าเฝ้าเรรวน
หากคิดครวญดีแล้วก็เดินไป

ถ้าเลือกผิดกลับมาตรงที่เก่า
นั่นแหละเงาทางแยกไม่ไปไหน
ทีนี้เลือกเลี้ยวขวาอย่างมั่นใจ
ไม่ลังเลต่อไปแล้วนะเรา

ฉันเดินไปจนเกือบถึงทางออก
ไกลไม่หยอกแต่อยากบอกไม่เหงา
มีบ้างนึกหวั่นใจลองคาดเดา
แต่ไม่เคยคิดเอามากวนใจ

ฉันดีใจที่หาทางออกเจอ
แม้อาจเผลอหลงทางไปที่ไหน
ก็กลับมาตรงปลายทางที่ใจ
เลือกจุดหมายเอาไว้ไม่ผันแปร
				
8 มกราคม 2550 19:12 น.

จดหมายถึงผู้ใหญ่

โคลอน

จะตายวันตายพรุ่งยังไม่รู้
เอาความดีเข้าสู้ดีกว่าไหม
อย่าอยู่อย่างอยากลำบากใคร-ใคร
เตือนตัวเองไว้อย่าได้ลืมเลือน

จะแก่ลงอย่างคงคุณความดี
หรือจะเหลือราคีเสมือนเพื่อน
อายลูกอายหลานไหมที่ถูกเตือน
หากสมองเลอะเลือนก็แล้วไป

แต่เท่าที่เห็นเหมือนสติครบ
พอพูดจบรีบกลับกลอกคำใหม่
เด็กที่ฟังอยู่เขาเลยรู้ไง
คำพูดของใครแก้ใหม่ทุกที

จะเป็นผู้ใหญ่ในอนาคต
ปู่ตาโป้ปดหมดกันคราวนี้
ถ้าลูกไม้หล่นไกลต้นก็ดี
แต่ถ้าใกล้ตัวนี่คงหมดกัน

ประเทศไทยเราคงเหลือแต่ก้าง
ยากจะสร้างสิ่งใหม่ใจนึกหวั่น
ลูกหลานรุ่นคนคิดดึกดำบรรพ์
คงได้ขุดคุ้ยกันไปอีกนาน

อย่าได้สร้างประวัติศาสตร์ฉาวโฉ่
อย่าคุยโอ่ว่าตัวเองห้าวหาญ
คนที่เก่งกว่าในบรรพกาล
เขาไม่ต้องสาบานก็ทำดี

เขียนจดหมายถึงผู้ใหญ่สักหน
คนฉ้อฉลเราไม่เอาคราวนี้
ตัดหางปล่อยวัดทำหมันซะที
เพื่อให้คนดี-ดีได้เข้ามา

ผู้ใหญ่หน้าเก่าไม่เอาอีกแล้ว
ปล่อยพวกเขากินแห้วไปเถิดหนา
จะได้เรียนรู้ว่าโชคชะตา
ฟ้าลิขิตมาให้แค่คนดี
				
8 มกราคม 2550 14:13 น.

อาจจะมี

โคลอน

อาจจะมีบางคราที่ทดท้อ
ล้มลงก็ไม่มีใครมองเห็น
จนดูเหมือนโลกนี้ช่างยากเย็น
กว่าที่เป็นจึงอยู่อย่างเลื่อนลอย

อาจจะมีบางวันที่อ่อนล้า
คล้ายกับว่าโลกนี้ช่างเหงาหงอย
ความทรงจำเหลือเพียงแค่ร่องรอย
ให้ใจคอยคิดเหม่ออยู่เรื่อยไป

อาจจะมีอารมณ์ที่อยากเก็บ
เมื่อใดเจ็บไม่อยากจะอ่อนไหว
ปล่อยเวลารักษาก่อนที่ใคร
จะมาหยั่งรู้ใจที่ร้าวรอน

อาจจะมีบางทีที่เจ็บปวด
ความร้าวรวดยากเกินจะไถ่ถอน
แต่จะมีวันหนึ่งซึ่งแน่นอน
ที่ใจไม่แคลนคลอนอีกต่อไป
				
Calendar
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟโคลอน
http://www.thaipoem.com/บล็อก/ตามใจคนเขียน/7446 ปลองเข้าไปอ่านทู้ที่กุ้งหนามแดงตั้งไว้ดูนะ แมงกุ๊ดจี่บอกวิธีไว้อ่ะในเม้นท์
ปเอ๋ย สงสัยต้องสมัครใหม่แล้วล่ะ แต่สมาชิกใหม่เดี๋ยวนี้ต้องผ่านเฟสด้วยนะ งูๆปลาๆเหมือนกันอ่ะ ชคดีที่จดรหัสใส่สมุดไว้อ่ะ ล๊อกอินระบบเก่า แต่เวลาจะเม้นต้องใช้เมล์สมัครกับระบบ disquest กดที่ตัว D ด้านล่างกล่องเม้นท์ ไม่รู้จะอธิบายไงเหมือนกันอ่ะ ฝนก็คลำๆเอาเหม
ป้าๆ ป เอง ลืมรหัส เพิ่งหาเจอ บ้านกลอนทำใหม่ เล่นไม่เป็นง่ะ จะเม้นคนอื่นยังส่งไม่ได้เลย ฮี่ๆๆๆ
http://monkeyhouse.blog131.fc2.com/
http://psutawong.blog126.fc2.com/