ให้คะแนนกลอน

จูบลา

สาว พฤษภ


พิศวาส หรือ ความรัก
ก็ช่างมัน.......
หัวใจฉันก็คลั่งไคล้
จนไหววูบ....
เธอขออำลาด้วยรอยจูบ
กลัวใจจะไหววูบ
ได้โปรด...อย่าจูบลา
ฉันเลยนะที่รัก....

กระดาษใจ

ราชิกา

คุณค่าคน  นั้นเป็น  เช่นกระดาษ
หมึกที่วาด  ประดับไว้  ให้หรรษา
แม้เป็นเพียง  เศษกระดาษ  ด้อยราคา
แต่คุณค่า  อยู่ที่ตน  และผลงาน
เศษกระดาษ  วาดไว้  ให้ได้คิด
ทุกชีวิต  มีค่า  น่าสงสาร
ขอเพียงเรา  โอบเอื้อ  เจือจุนจาน
ช่วยประทาน  ความหวัง  พลังพร
ให้โอกาส  พลิกฟื้น  คืนสู่หล้า
ดุจน้ำฟ้า  พฤกษ์ไพร  ในสิงขร
มอบความรัก  พักใจ  ไม่คลายคลอน
เอื้ออาทร  ห่วงใย  ในทุกยาม
อย่าลงโทษ  โกรธตัวเรา  ไม่เข้าท่า
ใครจะว่า  อย่างไร  ควรไต่ถาม
คุณค่าคน  สวยสด  และงดงาม
อย่าปล่อยตาม  เวลา  ต้องอาลัย
กระดาษนี้   ที่ให้  ไม่กล้าทิ้ง
เพราะเป็นสิ่ง  บูชา  น่าเลื่อมใส
ด้วยรักแท้  แน่นอน  เหนือกว่าใคร
กระดาษใจ   สื่อสัมพันธ์  ทุกวันวาร......ฯ
    

LONG LIVE THE QUEEN

ภู ภัทรชนน

ทิพย์ ธรรม ธ ถ่องถ้วน     ถกลไทย
ดิน อิ่มอกสุขสมัย             แม่เกล้า
น้ำ จิตแจ่มธารใส           สมิทธิ์  เสมอแล
ฟ้า ฝากความดีเฝ้า         ใฝ่ห้อมนิรันดร์สยาม
สร้อยสวรรค์หลั่นโพยมประโลมหล้า
สร้อยแสงฟ้า สิริกิติ์ สถิตสมัย
ศิลปาชีพประทีปประทับเจิดจับใจ
ศาสตร์ศิลป์ไทยวัฒนธรรม ล้ำสากล
เอกลักษณ์หลักเชื่อมโยง คงเอกราช
ไทยทั้งชาติเชื่อมดินฟ้าสถาผล
ผ่องประภาสราษฎร์ร่มเย็นเป็นมงคล
บุญยิ่งล้น ขอพระองค์ทรงพระเจริญ
      ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ
ข้าพระพุทธเจ้า  บริษัท คิง เพาเวอร์ ดิวตี้ ฟรี จำกัด

กระทงน้อย

ชลนทีธารา

กระทงน้อย ธูปปัก เปลวเทียนส่อง
ละลิ่วล่อง ลอยเลาะ ลำธารไหล
โค้งคดเคี้ยว เลี้ยวว่อง ล่องรอดภัย
สายธารใส สะท้อนเทียน เคียงจันทรา
กระทงน้อย ลอยคว้าง กลางธารเปลี่ยว
ธาราเชี่ยว เกรี้ยวส่ง กระทงถลา
เอียงกระเท่ เร่ไป ตามแรงพา
เปลวเทียนล้า ฟ้าหม่น มืดกลืนหาย
กระทงน้อย ลอยเอื่อย เปลือยไร้กลีบ
แต่ประธีป โชตแสง แรงเหลือหลาย
วิปโยค ผ่านพ้น เมฆเคลื่อนคลาย
จันทราฉาย ร่ายแสง ธาราพราว
กระทงน้อย ลอยล่อง ตามธารเรื่อย
บ้างเร่งเฉื่อย เอื่อยเอียง บ้างชนร้าว
สุดท้ายจบ จมลง ยามถึงคราว
ดั่งเรื่องราว ชีวิตคน เดินตามทาง

แม่เหล็ก

พี่ดอกแก้ว

แผ่นดินร้อนเป็นไฟใครเผาผลาญ 
เกิดเหตุการณ์สะเทือนขวัญพาหวั่นไหว 
ภัยพิบัติเยือนถิ่นแผ่นดินไทย 
สามัคคีเภทในนครา 
คงถึงจุดตกต่ำธรรมชาติ 
เคยผงาดเจริญสุขด้วยศาสนา 
ที่พึ่งพิงเคยมีด้วยปัญญา 
ถูกกระแสแปรค่าคุณธรรม 
จิตใจร้ายกระจายไปในวงกว้าง 
ทุกระบบอำพรางอุปถัมภ์ 
เป็นเครือข่ายเชื่อมโยงกิจกรรม 
เพื่อหนุนนำกิเลสร้ายให้ใหญ่โต 
เหมือนแม่เหล็กดึงดูดเหล็กทั้งหลาย 
ผู้นำร้ายลูกน้องร้ายมากอักโข 
จิตใจร้ายดึงความร้ายออกมาโชว์ 
เรื่องร้ายจึงผุดโผล่ทั่วถิ่นไทย 
ได้แต่ทำกรรมดีเพิ่มที่ตน 
เพื่อแผ่ผลความดีไปแก้ไข 
รักษาชาติศาสน์กษัตริย์ให้พ้นภัย 
เอกราชคงในสถาบัน 
ให้ความร้ายคลายไปจากไทยแลนด์ 
เป็นดินแดนวิมานดุจสวรรค์ 
เทพเทวาพิทักษ์คอยคุ้มกัน 
เริ่มต้นความสมานฉันท์อย่างจริงใจ 
เลิกเข่นฆ่าด้วยวาจาในหมู่กลุ่ม 
คลายทิฏฐิครอบคลุมจริตนิสัย 
เอกราชของชาติสิ้นจากภัย 
ไม่มีใครประหารใครให้ศพพะเนิน 

หัวใจที่รอคอย

cartoon^_^

      สายลมพัดมาไหวๆ พาใจหวั่น
คิดถึงวันที่เธอกับฉันอยู่เคียงข้าง
คิดถึงสองชีวิตที่ร่วมเดินบนเส้นทาง
คิดถึงเรื่องราวหลายอย่างที่ผ่านไป
     แม้วันนี้จะไม่ได้อยู่ทายทัก
อยากบอกว่าทั้งรักและคิดถึงยังมีให้
กายห่างกัน  แต่ใจไม่ห่างไกล
ความรู้สึกที่มีให้ยังอบอุ่นอยู่ในใจ ….เหมือนเดิม

น้ำตาล

ไผ่จีน

ความหวานของน้ำตาล
        เหมือนความหวานในหัวใจ
                   ที่ยังคงมีความหวานอยู่เสมอ

ฝันไปหรือเปล่า

kan13

ยามคำคืนฉันนอนหลับฝันละเมอ
 ฝันว่าเธอมายืนต่อหน้าฉัน 
ฝันว่าเรานั้นชอบและรักกัน 
แล้ววันหนึ่งเธอก็มาทิ้งฉันไป 
หาคนใหม่ที่เธอรักมากกว่าฉัน 
เธอรักกันฉันอิจฉาขนาดไหน 
ตื่นขึ้งมาจึงรู้ว่าฝันไป 
เหตุฉะไหนจึงฝันได้คล้ายเรื่องจริง ...

ขอบคุณเว็บไซต์ Thai poem...!!!

น้ำผึ้งป่า

     เมื่อรู้จัก   เว็บไซต์    Thai poem
ได้เติมเต็ม   ชีวิตงาม     มีความหมาย
ไม่อีลุ่ย         ฉุยแฉก     แตกกระจาย
เคยวุ่นวาย   ก็กลับดี      มีสมาธิ
     เป็นเว็บไทย  โดยคนไทย  เพื่อคนไทย     
ยอดเว็บไซต์   เพื่อชีวิต   คิดดูสิ
มาที่นี่   พี่น้องกัน    ทั้งนั้นนิ
ไร้ที่ติ    จริงจริงหนอ   ขอขอบคุณ...!!!
           

ไม่อยากให้เธอไกล

ทะเลไม่เคยหลับ

อย่าไกลไปกว่านี้ได้ไหม
ฉันกลัวความรักจะติดตามไป..ไม่ถึง
กลัวว่า..ความห่วงใยที่มีให้..เธอจะไม่ซึ้ง
และที่กลัวมากกว่า.....
กลัวว่าจะมีใคร..อีกคนหนึ่ง
เข้ามาผูกพันลึกซึ้ง..อยู่กับเธอ

ขอใครสักคน

ร้อยฝัน


พายุฝนกระหน่ำมาเวลาค่ำ
เหมือนตอกย้ำความเหงาอยู่เปล่าเปลี่ยว
หนาวจนสั่นงันงกอยู่อกเดียว
เหงาจริงเจียวเวลานี้ไม่มีใคร
มืดกว่ามืดตะวันลับไฟดับแล้ว
แสงวับแววแห่งเทียนเวียนมาใกล้
ส่องทางเดินพอมองเห็นเป็นอย่างไร
มิส่องใจที่มืดดำช้ำมานาน
นั่งชันเข่าคุดคู้อยู่ในห้อง
ฟังเสียงร้องกบเขียดมันประสาน
ยิ่งตอกย้ำฤทัยให้ร้าวราน
น้ำตาพาลรินร่วงรดดวงใจ
เหมือนตอกย้ำย้ำว่าช้ำให้ช้ำหนัก
ดั่งสลักแน่นถึงรากยากถอนได้
กายสั่นหนาวใจกลับร้อนดังฟอนไฟ
ที่ลุกโชนมอดไหม้ไปทั้งดวง
หมดหนทางแก้ไขใจดวงร้าว
คงถึงคราวอับจนโดนมัดบ่วง
โยนทิ้งลงทะเลเล่ห์คนลวง
ยากจะท้วงติงอย่างไรให้ใครฟัง
จึงทนเหงาเดียวดายอยู่อย่างนี้
อย่างที่มีชีวิตจิตสิ้นหวัง
สุขเพียงกายแต่ใจไร้พลัง
ขอสักครั้งจะรอขอใครสักคน

พันธนาการ.......พานทองแท้

tiki

          ข้าเหลือบแล........แปรตา......ถามว่าเจ้า..! 
จะโฉดเขลา.......กี่คราหน......หฤหรรษ์
จะพ่ายรัก....ทุกทิศา...ไห้จาบัลย์ 
จะห้ำหั่น...ใจมัน...ให้วอดวาย ..? 
 จงรู้ว่า....ค่ามณี....อันมีค่า 
ต้องรองผ้า...ทองเงินรับ....มิใช่ขาย 
 ค่ามณี.....สีตระการ...น้ำพรรณราย 
ต้องวาววับ...จับประกาย...ในพานทอง 
 เห็นแต่พาน...ทองแท้...นั่นแน่นัก 
จะเทียบค่า...มาสมัคร...รักร่วมผอง 
จะร่วมเรียงเคียงนาง....วางประคอง 
จะกอดตระกอง...นางได้...ใช่ธรรมดา 
 ผิดฝาผิดตัว 
อนาถนัก...รักเอ๋ย เจ้าอ่อนหัด 
มองไม่ชัด......ไม่เล่าเรียน....ให้รู้ค่า 
ไม่ชาญเชี่ยว........เชิดมณี........มีราคา 
จากพลอยหุง.....นานา....มาคัดกรอง 
จึงถูกหลอก.....ปอกใจ...ไม่รู้จำ 
จึงเจ็บซ้ำ.....ช้ำฟก....อกกลัดหนอง 
จึงทุรน....ร่านทุราย....ไปทำนอง 
จึงต้องหมอง...หม่นหมาง...ทางดายเดียว 
มิเรียนรู้....แยกมณี.....ว่ามีค่า 
ก็โทษว่า.........ใยเทวา.........ไม่แลเหลียว 
ผ่านหูซ้าย......ลอดหูขวา......ดั่งตาเดียว 
ถึงครูเคี่ยว.......เข็ญอยู่.........มิรู้วอน 
กิ่งทองใบหยก 
จึงกอบความ.......สามหาบ........มาสาปขว้าง 
ใส่ตะแกรง...กระแชงล้าง...มาสั

๐..สีลม..๐

ปาง_สีฝุ่น


๐..คือความห่าเหวและเลวชาติ
อุบาทย์จัญไรพวกไพร่สี
ทีละเป้าเข้าศูนย์ปืนอัปรีย์
แต่ละตูมเข่นขยี้..เพื่อน. สีลม..ฯ
-------------------------------------
ด้วยจิตคารวะ..แด่
ดวงวิญญาณ ..สหายร่วมสู้.."สีลม"

เหยียบ...

ภู ภัทรชนน


ยิ่งสูงก็ยิ่งสั่นขึ้นสรรค์สร้าง
เด็กด้านล่างรับฤาไหวไต่ขึ้นขา
ขยับย้ายก็โยกย้ายส่ายไปมา
พอเปลี่ยนท่าถึงสะทกกลัวตกลง
เด็กอีกคนตะโกนบอกออกไหล่ซ้าย
อีกคนย้ายออกไหล่ขวาจะพาหลง
เด็กตัวเล็กเหยียบขึ้นต่อขี่คอคง
หัวประสงค์ส่ายรับจับกินลม
แล้วแลบลิ้นปลิ้นตายั่วอากาศ
ใครขี้ขลาดขึ้นไม่ได้ใช่ชายสม
อยู่สูงเห็นโลกหล้าว่ากลมกลม
อยู่ต่ำแค่ติดตม ชมแต่ดิน
เด็กด้านล่างทนไม่ไหวในความหนัก
ขาจะหักอยู่แล้วเด๋ยวแด่วดิ้น
เพรียกบอกใครอยู่สูงรีบมุ่งธรณิน
สุดจะสิ้นเรี่ยวแรงแห่งฐานรอง
เด็กด้านบนไม่สนใจไปยืนโด่
ทำคุยโม้เห็นโลกงามความจองหอง
เก่งขี่คอต่อขาอันน่ามอง
วูบหนึ่งล้มจมกอง จ้องฝุ่นดิน

ยกโทษ ให้แก่กันเถิด

labura

   ในบางครั้ง เราโกรธ เราชิงชัง
หน้าขึงขัง บูดเบี้ยว ไร้ความหมาย
ความรู้สึก ร้อนรุ่ม จะเป็นจะตาย
จะมลาย หายไป ยกโทษกัน
   ไยต้องเถียง ยกโทษ ควรหรือไม่
ผู้ผิดไซร้ สำนึกแล้ว ดีหนักหนา
แม้อดีต ไม่อาจแก้ไข คืนกลับมา
อนาคต ข้างหน้า สดใสดีกว่าเอย
 
 
   

|| ผู้หญิงคนนี้....มีค่าแค่ไหน ||

ปลาวาฬสีน้ำเงิน


คนดี...ฉันมีค่าแค่ไหน
แค่ในเวลาที่เธอทุกข์ใจไม่มีใคร ใช่มั้ยแค่นี้
ไม่อาจอยู่ในสายตา มีค่ากว่าคนเก่าที่เธอมี
ถึงรักเธอเท่าไหร่ แต่ก็เจ็บทุกทีที่รู้ความจริง
พอเธอมีใคร ก็หันไป..และตีจาก
ฉันไม่โกรธหากอยาก มองว่าฉันเป็นก้อนหิน
เพราะที่เธอเคยกระทำ ก็เทียบฉันดัง เศษดิน
แต่เหตุผลเดียว ที่ฉันยังหยุดนิ่ง เพราะยังห่วงใย
เวลาเห็นเธอทุกข์ จะไม่พูดว่าฉันทุกข์กว่า
หากเธอเจ็บในแววตาฉันคงถามว่า จะเห็นฉันมั้ย
ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ ด้วยความหวังดี ที่เธอไม่เคยเข้าใจ
ถึงฉันจะเจ็บ อย่างนี้เรื่อยไป แต่จะไม่ขออะไรเลยคนดี
เพราะรู้ว่าตัวเองอ่อนแอเกินไป
ที่จะได้รับรักจากใคร หรืออะไรไปมากกว่านี้
เพียงเศษเสี้ยว ที่เธอผ่านมามองกันบ้างในบางที
ฉันก็ยังอุ่นใจ ที่ยังอยู่บนพื้นเดียวกับเธออย่างนี้
                                              .......ตลอดไป.....
            ออกแนวเหมือน คนโง่ที่รักเธอเลยเนอะ ...

หย่อนเปลยวญ

เฮาชาวดอย


  เห่แปลญวนหย่อนสายสหายป่า
ทานอเมริกาอย่างกล้าแกร่ง
ด้วยสองมมือนี้ไม่มีแรง
แต่ใจแห่งคนกล้าไม่ปราชัย
   ยวนยาเห่ไปอาลัยเพื่อน
จงย้ำเตือนเห่ขวัญอย่าหลับไหล
ท่านผู้สู้สู่สวรรคลาลัย
คนรุ่นใหม่ต้องสืบเหตุเจตนา
   โปรยฝนเหลืองเครื่องบินทมิฬชาติ
ร่างเปลือยขาดโรคภัยใครรักษา
ระเบิดบราวด์ 2000 พรั่นน้ำตา
เห็นทุกครายิ่งเกรียดแทนเวียดนาม
   จรวด อาร์ พี จี รีเข้าใส่
ระเบิดลุกเป็นไฟใฟ้เกรงขาม
เป็นดอกเห็ดเข่นฆ่าอย่างนาปาล์ม
เขาคงถามประชาชาติอำนาจใด
   อเมริกันตัวเก่งนักเลงโลก
ความโสโครกขมขื่นสำเร็จใคร่
ถูกทารุณอย่างนี้ทุกทีไป
สิทธิสตรีมีไว้ไฉนกัน
  จากเวียดนามจำจดหลายทศวรรษ
หลายล้านนัดพัดพรั่งดังสนั่น
ยังก้องหูกรอกหูอยู่ทุกวัน
ปล้นน้ำมันอิรักนักเลงพาล
  เป็นนักเลงข่มเหงใครไปเสียทั่ว
ความโฉดชั่วส่ำสัตว์ประหัตประหาร
ทั้งนักเสือกตัวร้ายทุกรายการ
สร้างกฎศาลโสโครกโลกของใคร
   ความลืมตีนตนว่ามหาอำนาจ
ก่อนเป็นทาสอังกฤษทำฤทธิ์ใหม่
รุกรานอินเดียนแดงถอยแรงไป
ประเทศใหม่กาฝากกากแผ่นดิน
    จากวันนั้นวันนี้หนีไม่พ้น
เป็นเผ่าชนรุกรานทุกฐานถิ่น
สันติธรรมน้ำตาทุกธานินทร์
ไม่รู้สิ้นเสียงปืนที่ครืนดัง
   เป็นผู้ก่อก

...อยากพบเธอเหลือเกิน...

!!!...^Imagine^...!!!

ค่ำคืนนี้ที่ได้มองบนท้องฟ้า
เป็นอีกครา.....ที่ฉันต้องหวั่นไหว
เพราะคิดถึงเธอเหลือเกิน....หมดทั้งใจ
เธอจะรู้บ้างไหม.....ในบางที
อยากให้เธอได้มองบนท้องฟ้า
ด้วยสายตา.....ของเธออย่างเต็มที่
แล้วใช้ใจ.....เธอรับรู้สิ่ง...ดี...ดี
จากใจฉันคนนี้.....ที่ให้ไป
เมื่อเธอนั้นได้มองบนท้องฟ้า
ขอถามเธอนั้นว่าคิดเหมือนฉันไหม
ความรู้สึก  ส่วนลึก...ลึกในหัวใจ
ช่างอ่อนไหว.....เหลือเกินเมื่อไกลกัน
จนก่อตัวเกิดขึ้นเป็น.....ความห่วงหา
มากเกินกว่า.....คำพูดใดในใจฉัน
อยากพบเจอเธออีกครั้งเหมือนทุกวัน
ขอแค่นั้น.....อยากพบเธอเหลือเกิน
                !!!...^Imagine^...!!!

ความรัก

ท๊อป

        อันความรักคือสิ่งที่สวยงาม
อยากจะถามว่าเธอรักฉันใหม
หากไม่รักไม่ว่าไม่เป็นไร
ไม่มีใครใจฉันมีเพียงเธอ
ใจฉันเบลอเพราะเธอเธอรู้หมัย
กลอนอันนี้มันสื่อมาจากใจ
ห้องหัวใจทั้งสี่มอบให้เธอ

ขอได้ไหม

หญ้าคา


คนไร้รัก อยากสักที ขอมีรัก
คนอกหัก อยากอีกที ขอมีใหม่
คนมีรัก อยากสักครั้ง หวังกลับไป
ความเป็นโสด ขอได้ไหม ขอกลับคืน
....................................................
ควันหลง...Valentine
----------------------------------------------------