ให้คะแนนกลอน

สายลม

เทพระวี

สายลม แห่งความเหงา ความเศร้า เจ้าเอย
พัดผ่านไปเลยอย่าหวนคืนมา
เพียงรอยยิ้มแย้มเปื้อนแก้มเต็มหน้า
ท้องฟ้า ก็ไสวระยิบระยับกับยิ้ม เจ้าเอย
********************************************
แด่สายลมแห่งโชคชะตา  

คงดีไม่พอ

ฝันหวาน


ฉันคงไม่ดีพอสำหรับเธอจริงๆ
เธอจึงทิ้งคนเก่าของเธอไม่ได้
ไหนใครบอกว่าเวลาทำให้ทุกสิ่งเปลี่ยนไป
แต่มันคงเป็นไปไม่ได้สำหรับเธอ
เขาคงเป็นเหมือนทุกๆสิ่ง ในชีวิตหล่ะซี
เธอเลยปิดกั้นความรู้สึกหวังดีที่มีให้อยู่เสมอ
คนคนี้อยากจะรู้สึกจริงๆว่าใจของเธอ
คิดและรู้สึกกับฉันยังไง
ถ้ามันเป็นความรักก็คงจะดี
แต่ก็รู้นะวันนี้ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้
เลยอยากให้เธอพูดจากความรู้สึกภายในใจ
คิดว่าไม่คงไม่ยากเกินไปสำหรับเธอ
ถ้าหากเธอบอกไม่รักก็คงจะไม่ฝืน
แต่ยังยืนยันว่าจะรักเธอข้างเดียวอยู่อย่างนี้เสมอ
รู้ดีว่าในอาจไม่มีฉันเลยแม้เพียงเสี้ยวหนึ่งของใจเธอ
แต่หัวใจดวงนี้ก็จะไม่ขอรักใครนอกจากเธอ...อีกแล้ว

๏ เพียงหนังสือในมือเธอ ๏

tiki

เพียงหนังสือในมือเธอ
      หนังสืออะไรใครก็เขียนได้
แต่เล่มนี้ฉันหมายใจมอบให้แม่
เทิดพระคุณแม่ไว้ในดวงแด
สองตาแลเทิดวันกตัญญู
       ก็เป็นเพียงหนังสือในมือเธอ
ไม่ล้ำเลอพราวเพริศไม่เลิศหรู
เพียงแค่คำวิชาค่าคำครู
เพียงแค่บูชาแม่อย่างแท้จริง
      ทั้งตะกุกตะกักพิพักพะวง
ทั้งต้องปลงใจวางข้างทุกสิ่ง
ไม่มือฉกาจวางตลาดก็แอบอิง
ยอดน้อยนิ่งน่าเห็นใจใคร่บอกความ
      ไม่ฉกาจเผยอผงาดขึ้นบินแข่ง
เพียงเสริมแรงวรรณกรรมตอบคำถาม
เพียงส่งค่าวาจาลูกปลูกทุกยาม
ให้อ่านงามทุกเวลา..ค่าหัวใจ
      ได้ยิ้มยลปนน้ำตาคราได้อ่าน
งามแม่บ้านผู้อุทิศชีวิตให้
ผู้สร้างเลือดสร้างเนื้อไว้เพื่อใคร...
ชีวิตสอนชีวิตไซร้เพื่อลูกยา
ทิกิ_tiki
วันที่รู้สึกสับสนกับตลาดอลวน
ซึ่งตนเองไม่ชำนิชำนาญ  เพราะเป็นคนเงียบๆ
ไม่ค่อยไปเต้นแร้งเต้นกาว้าวุ่นอะไรกับชาวบ้าน
วันอาทิตย์ ที่ ๒๒ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๔๗
วันที่ ผู้คนปราถนาได้หยิบฉวยหนังสือ ชีวิตสอนชีวิต ของข้าพเจ้าเล่มหนึ่ง
ก็ซึ้งกับความปราถนาดีของผู้คน และ ก็ขออภัยที่ไม่ได้ตอบสนองการตลาด
ท่านอย่างเต็มที่
กราบเรียนท่านผู้มีอุปการะคุณทุกท่าน หากมีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง
และทำให้ท่านไม่สะ

อยากให้รู้และเข้าใจ

ปากกาออนไลน์

เป็นผู้หญิงง่าย ๆ อย่างนี้
ชีวิตธรรมดาดี จนดูเหมือนไร้ค่า
ยิ้มแย้ม แจ่มใส โวยวายตลอดมา
ไม่เคยคิดว่า ตัวเองจะมีค่ากับใคร
พอใจที่จะอยู่ง่าย ๆ อย่างนี้
เธอคนดีพอจะรับได้ไหม
ไม่ขอเป็นที่ 1 แต่ขอเป็นคนซึ่งเธอใส่ใจ
ไม่ขอเป็นคนสุดท้าย...แต่ขออยู่คู่กับเธอ
♥    ♥    ♥    ♥    ♥    ♥    ♥    ♥    ♥    ♥    ♥   

ชีวิตร้าง-ร้าง

Niramai

ชีวิตร้าง-ร้าง บนหนทางที่ไม่มีใคร
เธอพอจะเข้าใจมันบ้างหรือเปล่า
ไม่รู้ ก็ไม่เป็นไร…อย่าพยายามเข้าใจคนไม่ได้เรื่องได้ราว
รู้แค่...ต่อจากนี้คงไม่ว่างเปล่า...หากเธอพร้อมที่จะก้าวไปด้วยกัน
ชีวิตที่เคยมีใคร
แต่แล้วก็เหมือน”ไม่ใช่” อยู่อย่างนั้น
การค้นหาตัวตน ของใครสักคนในเวลาแสนสั้น
เหมือนไม่อาจค้นเจอใครคนนั้น....จนเมื่อฉันได้พบเธอ

คำตอบของใจ...

สายน้ำที่หลับไหล

ถามตัวเองกี่ครั้ง
ว่าจะมีไหมสักวันที่ฉันจะรักเธอไม่ได้
จะมีไหมช่วงเวลาที่ฉันหลงลืมไม่ใส่ใจ
ว่าเธอคือคนมีความหมายในเงาตา
คำตอบที่ได้ในวันนี้
เหมือนเมื่อวานที่ฉันมีความรัก - ความห่วงหา
เปลี่ยนแปลงไปมากน้อยแค่ไหนในวันเวลา
บอกกับเธอได้เลยว่าให้มั่นใจ
คำตอบของใจวันพรุ่งนี้
คือคำตอบเดียวกับที่เมื่อวาน - วันนี้ได้บอกไว้
อย่ากลัวเลย - ทางข้างหน้าอุปสรรคแม้มากมาย
ก็ไม่อาจเปลี่ยนคำตอบสุดท้ายของหัวใจได้แน่นอน

I started a joke.

ธรรม ทัพบูรพา

"ตัวตลกแห่งดุลภาพ" 
................................................
เปิดมุมมมองด้านใหม่จนใจคิด
สุจริตโดนใจอยากให้รู้
บนความปลื้มขืนข่มขมน่าดู
เพียงกอบกู้สถานะการณ์ด้านปลอดภัย
ฤดูแล้ง ปลูกตำลึง ใว้หนึ่งต้น
เห็นสายฝน เย็นฉ่ำ ยามค่ำไหม?
หวังกำจัด ความผิด ที่จิตใจ
มองมุมใหม่ ใจเก่า เหล้าเดิม เดิม
ง่ายทั้งง่าย คล้ายยาก จึงบากช่อง
ยากต่อรอง อยากรอด จึงสอดเสริม
ยากปลดพัน ธนาการ ด้านมุมเดิม
อยากได้เพิ่ม ไม่ลด เพื่อทดแทน
ให้อภัย แก่ตน-บนสารภาพ
แต่ตราบาป ความลับ กลับหวงแหน
ในเบื้องลึก ซ่อนอยู่ การดูแคลน
คือแบบแผน ตัวตน คนขุ่นใจ
จึงเกิดมี ตัวตลก แห่งดุลยภาพ
มนุษย์อะไร ไร้บาป ผู้ยิ่งใหญ่
พล่ามสังคม เจ้ากรรม ช้ำอย่างไร
ทั้งความนัย จริงจัง ทั้งน้ำตา
ช่วงเวลา สูงขึ้น ตื่นในรส
ยากสะกด ตัวตน ลงค้นหา
ช่วงเวลา ได้ปลื้ม-ลืมเวลา
อาจคิดว่า หนักแน่น แกนชีวิต
ตั้งสำนัก ชั่ว ดี มีขอบเขต
จัดระเบียบ แยกประเภท-อภิสิทธิ์
เผด็จการ คลุมครอบ กรอบความคิด
อิทธิฤทธิ์ แสดงผ่าน-การหัวเราะ
.
................................................
19/07/47

ห้าม

เชษฐภัทร วิสัยจร

ทุกข้อห้ามกีดกันหมั่นคึดถาม
บอกหมู่เฮาเลวทรามยุหยามหยัน
จนแล้วโง่เหยียบย่ำคนนำกัน
ปืนมาขู่มาคั้นบั่นบีฑา
ห้ามบ่ให้ข้อยปากยามอยากเว่า
ข้อยสิเอาถ้อยคำอันล้ำค่า
มาใช้พิมพ์คอมพ์รุกปลุกชีวา
คำอีสานสื่อปัญญาภาษาคน
ห้ามบ่ให้ข้อยพิมพ์ห้ามจิ้มดีด
ขู่ด้วยมีดด้วยปืนกล้ำกลืนบ่น
ข้อยสิเขียนเป็นถ้อยคำย้ำกับตน
ตามสิทธิมนุษยชนบนครรลอง
ห้ามบ่ให้ข้อยเขียนเวียนมาขู่
ข้อยสิสู้ความซวยด้วยสมอง
ใช้ความคึดหมั่นฝึกและตรึกตรอง
เสียงเพรียกฮ้องจากชีวิตลิขิตนัย
ห้ามบ่ให้ข้อยคึด – งึดขนาด
ประชาราษฏร์ฮ้องทุกข์จากยุคสมัย
หากห้ามผุ้ใฝ่หาประชาธิปไตย
ก็ต้องห้ามลมหายใจข้อยไว้แล้ว ......

ใจที่ปวดร้าว - ทุกคราวยังมีเธอ

ผู้หญิงไร้เงา

        ใจที่ปวดร้าว 
                                  เมกกะ                      
~*~…ยามสายัณรัญจวน…ชวนให้ฝัน
…ถึงคืนวันที่ผ่านมา…น่าใจหาย
…หยิบปากกาขึ้นมาเขียนเพียรบรรยาย
…แล้วเรียงร่ายเป็นบทกลอน…ไว้สอนใจ
~*~…ว่าครั้งหนึ่งเคยรักเป็นนักหนา
…แต่เวลาพาให้..ใจหม่นหมอง
…ไม่เข้าใจใยไม่ถาม…ตามครรลอง
…กลับมาต้องชอกช้ำระกำใจ
~*~…คิดไปเองกับทุกสิ่งที่บังเกิด
…ใยไม่เปิดใจรับ  กับสิ่งใหม่
…ฉันจึงต้อง…รับกรรมที่ทำไป
…ใยเธอ…ไม่ใส่ใจ  ในความจริง
~*~…ให้ทุกสิ่งผ่านไปไม่หันหน้า
…มาพูดจาให้เข้าใจใช่หลบหนี
…ให้ฉันเศร้าเปล่าเปลี่ยวอยู่อย่างนี้
…ด้วยวิธีของเธอฉัน.....ปวดใจ
~*~…ก็เพราะรักถึงเป็นอยู่อย่างนี้
…รอวันที่เธอกลับ.....มารักฉัน
…รอวันที่เธอติดต่อ....มานานวัน
…รอวันที่เคยฝันร่วมกันมา
~*~…แต่...เวลาล่วงเลยผ่านมานานนัก
…ใยที่รักห่างเหินและเมินเฉย
…หรือหมดรัก...หมดอาลัย....จึงละเลย
…คนคุ้นเคยคนนี้ให้......เดียวดาย
        ทุกคราวยังมีเธอ
                                                 ผู้หญิงไร้เงา
รุ่งทิวากระจ่างแจ้งมิแล้งฝัน
เธอกับฉันเปลี่ยนผันเริ่มวันใหม่
เพราะเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไร
ที่ทำให้เราเ

คนไม่มีสิทธิ์

เก็บดาว

ก่อนเข้านอนเผลอจิตไปคิดถึง
ใครคนหนึ่งที่เคยพบแล้วหลบหนี
ดูนิสัยใจคอก็คงดี
จนทางนี้แอบปลื้มลืมไม่ลง
  คิดตระหนักหลายตลบอยากพบหน้า
แต่ต้องกล้าตัดใจไม่ประสงค์
กลัวคนดีมาลวงหลอกบอกตามตรง
เพราะเธอคงมีเจ้าของครองหัวใจ
  แล้งจำทนล้มตัวนอนกอดหมอนข้าง
ภาพเลือนลางเธอลอยมาพาหวั่นไหว
ขอแค่สิทธิ์คิดถึงกึ่งห่วงใย
ขอได้ไหมคนดีแค่นี้พอ

ขอให้รักคงมั่นนิรันดร....

คีตากะ

ขอให้รักคงอยู่คู่ดินฟ้า
ขอให้รักโสภาอย่าหม่นหมอง
ขอให้รักจริงแท้อย่าแค่ลอง
ขอให้รักคู่สองครองนิรันดร์
ขอให้รักยืนยงมั่นคงแน่
ขอให้รักเที่ยงแท้อย่าแปรผัน
ขอให้รักรักแน่ดูแลกัน
ขอให้รักสุขสันต์ทุกวันวาร
ขอให้รักรักแท้อย่าแค่ฝัน
ขอให้รักผูกพันธ์มั่นแสนหวาน
ขอให้รักรักจริงยิ่งยืนนาน
ขอให้รักรักผ่านพ้นพานภัย
ขอให้รักหนักแน่นรักแสนรัก
ขอให้รักรักมั่นอย่าหวั่นไหว
ขอให้รักรักยิ่งเหนือสิ่งใด
ขอให้รักตลอดไปไม่เปลี่ยนแปลง
ขอให้รักแสนซึ้งตราตรึงจิต
ขอให้รักแนบชิดไม่คิดแหนง
ขอให้รักเข้าใจไม่คลางแคลง
ขอให้รักประจักษ์แจ้งไม่แสร้งลวง
ขอให้รักสลักจิตสถิตมั่น
ขอให้รักต่อกันหมั่นห่วงหวง
ขอให้รักจริงใจไม่หลอกลวง
ขอให้รักล้นทรวงทุกห้วงใจ.....

ขอเธอครั้งสุดท้าย......

พิมญดา

วันนี้.....อย่าเพิ่งเอ่ยคำว่าลา
วันนี้........ขอเวลาหน่อยได้ไหม
วันนี้........ขอซบอกซุกอุ่นไอ
วันนี้........ขอทำใจซบอกเธอ
ขอเธอ.....วันนี้ครั้งสุดท้าย
ขอเธอ.....ทำใจโอบกอดพลอดรักฉัน
ขอเธอ.....ให้แกล้งรักเหมือนทุกวัน
ขอเธอ.....อีกครั้งก่อนจากกัน
ครั้ง........สุดท้ายคือวันนี้
ครั้ง........ที่หัวใจแทบสลาย
ครั้ง........ที่น้ำตาไหลนองใจ
ครั้ง........นี้ไซร้เจ็บแทบวายปราน
สุดท้าย...ขอขอบคุณฟ้าเบื้องบนส่งเธอมา
สุดท้าย...รักแล้วจากพรากเธอไปจากฉัน
สุดท้าย...ที่ผ่านมาก็ดีแล้วเรารักกัน
สุดท้าย...ขอให้ฉันรักเธอมั่นอย่างนี้....ตลอดกาล

.....Look back.......

kOrOkOsO

.....Look back.......
.......One day at a time this is enough.  
Do not look back and grieve over the past, ........
for it is going. 
And do not be troubled about the future, .......
for it has not yet come. 
Live in the present, .......
and make it so beautiful that it will be worth remembering. 

เคยรักฉันบ้างไหม

ไอดิน...กลิ่นฝุ่น

รู้ทั้งรู้ว่าเธอไมมีใจ
ความห่วงใยของฉันไม่เคยมีค่า
ทั้งความรักก็ไม่เคยอยู่ในสายตา
ยังพะวงห่วงหาแต่เธอทุกที
เจ็บแค่ไหนที่เห็นเธอกับเขา
มีแต่เราที่เศร้าอยู่อย่างนี้
เมื่อความรัของฉันเธอไม่เคยไยดี
แล้วยังรักอยู่อย่างนี้ไม่ยอมตัดใจ
ถึงจะเจ็บยังไงก็ยังฝืน
ทุกวันคืนเจ็บช้ำและร้องไห้
รู้หรือเปล่าว่าใครคนหนึ่งเสียใจ
ยิ่งรักเธอยิ่งหวั่นไหวยิ่งหมดแรง

ขอฉันอ้อน...เธอ...ได้มั๊ย - แล้วแบบนี้ทำได้ไหม

dokkoon

ขอฉันอ้อน...เธอ...ได้มั้ย    
cool-hearted  
 
ในวันที่ฉันทุกข์ร้อน
ขอฉันมีเธอสักคนไว้อ้อน - -  จะได้มั้ย
สักนิดให้ฉันมีที่พังผิง ให้กับหัวใจ
เมื่อฉันท้อแท้ ให้ฉันรู้สึกว่ามีใคร - -  คอยห่วงใย อาทร
เพียงเท่านี้เธอคงไม่เดือนร้อน
ฉันจะไม่อ้อนวอน ขออะไรมากไปกว่านี้
เพราะฉันเองก็รู้ อดีตของเราผ่านไปแล้วกับวันวานที่เคยมี
แต่ขอแค่ให้เธอยินดี เป็นที่พักใจ ของคนที่เธอเคยผูกพันธ์
สำหรับวันที่เราไกลห่าง
ให้เธอห่วงใยกันบ้าง...ให้ความอ้างว้างลดช่องว่าง - - ได้มั้ย
ฉันจะได้เก็บความรู้สึกดีดี เพื่อเติมเต็มให้กับหัวใจ
เพราะฉันก็อยากมีใคร ให้อ้อน ยามอ่อนแอ และ
    - - ขอแค่เป็นเธอคนเดียวก็พอ - - 
 
แล้วแบบนี้ทำได้ไหม
dokkoon
ในทุกวันไม่ว่าสุขหรือทุกข์ร้อน
ยินดีให้ออดอ้อนอย่างไรก็ได้หนอ
จะเป็นกำลังใจอย่างดีไม่มีท้อ
ไม่จำเป็นต้องร้องขอก็จะให้มากมายเลย
สำหรับวันที่จำเป็นต้องไกลห่าง
รู้ไว้ซะบ้างฉันก็อ้างว้างอย่างไม่เคย
กระแสใจส่งมาให้หรือไม่เลย
รู้ไหมว่าไม่เคยมีสุขเลยสักครั้งเดียว
อยากถามเธอบ้างว่ารับได้ไหม
หากจะมอบใจให้เธอไว้แลเหลียว
หัวใจเพียงเล็กๆของฉันแค่ดวงเดียว
ทำให้หายแห้งเหี่ยวเพราะมันแดเดียวตลอดม

: : แผ่นฟิล์มหัวใจ : :

วิสกี้ เลอ ฟองเบียร์


ฉันมองเธอด้วยเลนส์เห็นคมชัด
จับโฟกัสมั่นใจไม่หน่ายหนี
ทุกท่าทางธรรมชาติเธอดูดี
กดชัตเตอร์ทันที่แน่ใจ
ไม่ว่าเธอจะมองกล้องหรือเปล่า
ฉันยังเฝ้ารักมั่นไม่หวั่นไหว
จะล้างอัดภาพนี้ที่แล็บใด
จึงจะได้ตัวเป็นเป็นมาเคียงกาย
ในฐานะที่เป็นคนแอบรัก
ดูภาพลักษณ์เธอสวยงามมีความหมาย
แม้ไม่ควรจะได้รับการทักทาย
ฉันไม่เคยเสียดายที่ได้ชม
ไม่ผิดหวังเพราะหัวใจไม่กล้าหวัง
เธอนั้นยังมีมากคนที่เหมาะสม
ขอแค่กล้องสองลูกตาอันดำกลม
ได้แอบมองแอบนิยมอยู่ภายใน
ฉันมองเธอด้วยเลนส์เห็นคมชัด
จับโฟกัสรักมั่นไม่หวั่นไหว
ขอแอบรัก เธอไม่เห็นไม่เป็นไร
ฟิล์มหัวใจทุกแผ่นนั้นฉันมีเธอ
11 มีนาคม 2548

..คิดถึง..รักคุณคับ..

**พาฝัน**

...พอน้องสาวกลับมา
เจ้าเฮียบ้าก็ห่างหาย
กลับมานะพี่ชาย
กลับมาใหม่ซะดี-ดี
...ก็คนเค้าคิดถึง
เด็กดื้อดึงเด็กคนนี้
จะกลายเป็นเด็กดี
ถ้าหากพี่จะกลับมา
...ไม่เจอกันน๊าน..นาน
ช่วยแวะผ่านกลับมาหา
ถ้าไม่มีเวลา
แค่บอกว่า..-สบายดี-..
...ไม่ได้ห่วงหรอกนะ
คิดถึงอ่ะคิดถึงนี่
กลับมาหาสักที
ตามหาพี่ไม่เคยเจอ
...ไปอ่านกลอนเก่า-เก่า
ยังมีเงาเฮียเสมอ
ไหนบอกห่วงไงเออ
กลับมาเจอ..มาเมนต์งาน
...ยังรอเฮียอยู่นะ
รีบมาล่ะ..คนปากหวาน
อย่าให้น้องรอนาน
เดี๋ยวกลับบ้าน..ฟ้องแฟนเฮีย!!! 55+ 

รูปสี่..ที่เกาะเกี่ยว

tiki

รูปสี่..ที่เกาะเกี่ยว 
    
          ๑
          ด้วยโมหะ ปิดตา ครามืดบอด
จะรู้รอด ได้ไฉน..ในมูลเหตุ 
เมื่อราคะ  สะพรั่ง  ถั่งเทวษ
คลื่นแห่งเลศ..กอบล้วน..สู่ม้วนกาม
          ๒
          จะสำเหนียก ได้ทัน...กันได้ไหม
ว่าเปลือกปิด...บังไซร้..ในโลกสาม
สกปรก  เบื้องใต้ กลายงดงาม
ทุกถ้วนยาม   กามล้อม ห้อมฤดี
         ๓
        จากดินน้ำลมไฟที่ไหลเร่ง
ประกอบเก่งมหาภูติรูปทั้งสี่
หล่ออณูเรือนร่างทุกนาที
เพลิงชีวีอยู่ได้ด้วยไฟกรรม
        ๔
         ครั้นแล้วหมดธาตุสี่ที่พร่ำภักดิ์
รักสุดรักหวงละเมอเคยเพ้อพร่ำ
หมดธาตุไฟ ลม สลาย ดินระกำ
เหลือแต่หนอนชอนกระหน่ำอยู่ในโลง
         ๕
        ด้วยดินน้ำลมไฟในธาตุสี่
ย่อมไหลรี่หล่อรูปให้โอ่โถง
วิเคราะห์ ตโจ หนังอันเกี่ยวโยง
เพียงไฟโพลงเกี่ยวก่ายเรือนกายตน
 : tiki_ทิกิ- [ 14 ก.พ. 48 20:44:08 ]
บทที่ ๑ และ ๒ เขียนที่นี่หน้าจอ
บทที่ ๓ และ ๔ เป็นบทที่ยกนำมาจากการเขียนตอบ คุณ วิฯ ณ พันทิป
บทที่ ๕  ตอบความ ณ จอมยุทธ
ใน มหาภูติรูป นำเข้าเก็บรวม ในกระทู้ รักฤๅใคร่ถามใจตน ร
จึงนำมาที่ หน้านี้ แก้ไขถ้อยคำให้ราบรื่นด้วยเคารพในธรรมแห่งพระพุทธองค์
เป็นหลักแห่งใจ

ขอให้เป็นฉัน

กาดาษ

หากวันนี้เธอรู้สึกอ่อนล้า…
เธอลองมองกลับมาตรงนี้ได้ไหม
ที่ตรงนี้ยังคงมีความห่วงใย
และกำลังใจจากใครอีกคนนึง
ถึงวันนั้นเธอจะจากไปกับเขา
แต่ฉันก็ยังเฝ้าดูเธออยู่..รู้บ้างไหม
แม้ทำได้เพียงมองดูเธออยู่ไกลๆ
ฉันก็ยังภูมิใจที่ได้แอบส่งความห่วงใยให้เธอ
วันนี้เมื่อเขาคนนั้นของเธอจากไปแล้ว
และคงไม่มีวี่แววที่เขาจะกลับคืนมาใหม่
ขอให้เป็นฉันได้ไหม..คนที่จะคอยดูแลและปลอบใจ
ถึงฉันจะเป็นได้แค่คนคอยห่วงใยก็ยินดี

ดั่งพรมสวรรค์พลันห่มใจ

ลำน้ำน่าน

เธอไต่ถามถึงพรมงามกลางผืนป่า
เป็นดงหนารกแพนอยู่แดนไหน
เขียวขจีคลี่เรียวก้านสานบ่วงใบ
กระทบใจครั้งแรกพบสบสายตา
แผ่กระจายรายรอบทุกขอบทิศ
งามวิจิตรพรมสวรรค์จากชั้นฟ้า
เขียวมรกตดั่งมณีตีราคา
อาบห่มป่าซับน้ำฟ้าหล่อเลี้ยงไพร
ใบสอดใบก้านสอดก้านต่างพันธุ์เผ่า
ใต้ร่มเงาเอื้ออาทรม่อนไม้ใหญ่
เหล่านางไม้รุขเทวารักษาไพร
ร่วมอวยชัยร่ายรำ..กังวานพฤกษ์
พรมสวรรค์บันดาลกลางดงดิบ
แผ่วกระซิบวาบหวามในยามดึก
ใบเฟิร์นน้อยคอยน้ำค้างพร่างโปรยลึก
บ่มสำนึกถึงคุณค่าวิญญาใจ
ในวิถีบาทบทกฎธรรมชาติ
ใสสะอาดบริสุทธิ์ทุกยุคสมัย
เกื้อกูลหนุน...เนืองนองครรลองไพร
เป็นผู้รับผู้ให้ต่างกันไปในแดนดง
.......................
ใบเฟิร์นที่ปกคลุมทั่วทั้งป่า ดั่งพรมสวรรค์บันดาล มาปูลาดอาบผืนไพรให้เขียวขจี  ราวอัญมณีที่มีค่า ยากที่จะเสาะแสวงหามาครอบครองเป็นเจ้าของแต่เพียงคนเดียว ด้วยเป็นสมบัติรัตนะของไพรพฤกษ์ ที่ธรรมชาติเสกสรรให้เกื้อกูลซึ่งกันและกันตามกฎธรรมชาติ....แม้นแต่เหล่านางไม้รุขเทวาก็ร่วมยินดี