ให้คะแนนกลอน

^-^ ความสุขที่แท้จริง ^-^

นัทจัง

       ==   ชีวิตเราเกิดมานั้นมีค่า  ==
              นำชีวาของเราให้สุขสันต์
              มีความรู้ความคิดคู่ชีวัน
              ให้ความฝันของเราได้เป็นจริง
              ถ้าใฝ่หาความรู้คู่ความเพียร
              หมั่นอ่านเขียนชีวิตจะสุขยิ่ง
              ควรใฝ่รู้ใฝ่เรียนด้วยใจจริง
              อันเป็นสิ่งติดตัวจนวันตาย

สิบวันที่รอคอย

LUNA SEA

     สิบวันที่รอคอย
ฉันล่องลอยตามสายลม
ตัวฉันนั้นเป็นลม
ส่วยตัวเธอคือนภา
ใกล้กันเพียงแค่เอื้อม
แต่ยิ่งเอื้อมเธอยิ่งห่าง
     คิดถึงทุกโทงยาม
อยากจะบอกว่ารักเธอ
ยิ่งใกล้ก็ยิ่งเจ็บ
ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งทุกข์
เมื่อไหร่ที่จะสุข
ไร้ความทุกข์เหมือนดวงดาว

บอกได้ไหม คนดี

หญ้าคา


ช่วยบอกหน่อย ได้ไหม ในใจเจ้า
อย่าปล่อยฉัน ให้เดา อยู่ได้ไหม
ฉันมองตา เหมือนว่าเธอ ไม่มีใจ
ไม่เหมือนคำ ที่ย้ำไว้ ว่ารักกัน
หรือว่าฉัน คนนี้ ไม่มีค่า
เธอแค่ใช้ มารยา มาหลอกฉัน
คำว่ารัก ที่เธอเคย เอ่ยบอกกัน
เป็นเพียงแค่ คำจำนัน ในการรอ
บอกฉันน่ะ คนดี บอกทีเหอะ
ปล่อยฉันเถอะ ปล่อยกัน น๊ะฉันขอ
หากไม่รัก ฉันจริง อย่าให้รอ
เพราะฉันท้อ และหวั่นไหว สายตาเธอ

สัญญา..ว่าจะเข้มแข็ง...

sun strom


รับปากพี่ ว่าเรา จะเข้มแข็ง
ใจล้าแรง กายทุกข์ สุขหนีหาย
ทำไมหนอ ชีวิต ถึงเดียวดาย
อยากหลีกเร้น หลบหาย ไปจากเธอ
ยามเหนื่อยล้า ยังมี พี่คอยห่วง
หล่อเลี้ยงใจ ชื่นทรวง อยู่เสมอ
มาวันนี้ ใจเรา ได้แต่เพ้อ
หลงละเมอ คนเดียว อดสูจัง
เหนื่อยนะคะ ไม่ไหว แล้วที่รัก
ใจเจ้ากรรม น่าตีนัก ทำมีหวัง
ยอมเจ็บปวด มานาน ช่างน่าชัง
รอความหวัง อย่างไร  ไร้ปลายทาง

ช่างกล้าดีเหลือเกิน

ตฤณ

ช่างกล้าดีเหลือเกิน
เอาความผูกพันผิวเผินมาหวั่นไหว
เขาก็แค่คนที่ไม่เคยใส่ใจอะไร
ฉันคือคนที่ถูกมองข้ามไปเท่านั้นเอง
ช่างกล้าดีนักนะ
แล้วความรักฉันล่ะเมื่อไหร่ที่จะเห็น
เขาก็แค่เศษเกิน - เศษเดน
จะทิ้งให้รักแบบตายทั้งเป็น..ไม่มีทาง...

โลกอมนุษย์

ศรีสมภพ

โลกอมนุษย์
..โลกแกว่ง  แรงโลภ  โอบไล่  
ผลักไส  ใฝ่ต่ำ  ถลำถลา
แก่งแย่ง  แข่งขัน  เข่นฆ่า   
ไขว่คว้า  หาทาง  สร้างตน
..ไร้ศีล  ไร้ธรรม  ต่ำชั่ว  
ไม่กลัว  กรรมหนอ   ฉ้อฉล
โกรธา  อารมณ์  ข่มคน      
เหยียบพ้น  บนบ่า  ข้าพอ
อวิชชา  หารู้  สู่แจ้ง      
มัวแก่ง    แย่งกิน    กามก่อ
หลงใหล  โลกีย์  นี้หนอ      
เริงล่อ  โลมเลีย  เนียนัว
สุดท้าย  ตายดับ  ลับร่าง   
ไม่วาง  เว้นขาด  ชาติชั่ว
   ใช้กรรม  ทำมา  น่ากลัว     
หดหัว  ตัวตก ..นรกรอ
สายสิ้น ดินกลบ กลับเกิด 
นรกเปิด เตลิดว่าย กายก่อ
  ทุกข์ทน วนเวียน เอียนท้อ   
เกิดต่อ  ก่อดับ  นับนาน
..โลกแกว่ง แรงล้า ช้าลง      
เกวียนกง กรรมกรีด ขีดคั่น        
ตายนับ ดับขั้ว ชั่วกัลป์     
สวรรค์กั้น อมนุษย์..สุดทาง
มนุษย์คือ ผู้มีจิตใจสูง

แด่ชายคนนึง

ตา-กลม

ในวันนี้ใจฉันมีแต่เธอ
ใจเธอมีแต่ฉันให้คิดถึง
สองเราได้แต่เฝ้ารำพึง
เฝ้าคิดถึงกันทุกเวลา
วันไหนไม่ได้เจอกัน
แอบเก็บไปฝันก็ยังดี
เธอคือทุกสิ่งที่ฉันมี
ในวันนี้ฉันขาดเธอไม่ได้

อยู่ด้วยกันทุกลมหายใจ

มูคารุ

        ทุกลมหายใจมีเธออยู่กับฉัน
แต่เธอนั้นจะรู้สึกเหมือนกันบ้างไหม
ถึงวันนี้เราต้องห่างจากไปไกล
เธอรู้ไว้หัวใจไม่เปลี่ยนแปลง......

ครรลอง.......คน

ดาหลา & ปะการัง

เกิดเป็นคน  ครบมา สามสิบสอง
พ่อประคอง  แม่โอบอุ้ม แลชูเจ้า
แต่ละย่าง ก้าวย่ำ บนโลกเรา
หาเงื่อนไข  อะไร  เป็นไม่มี
สองมือท่าน เพียรสมสร้าง  แนวความคิด
สะสมจิต  ใฝ่ดี แต้มสีสัน
ก้าวเดินเรียบ เรียบเฉียบ เนี๊ยบตามกัน
พ่อแม่ดัน  ให้ดีมีศรี ต่อชีวัน
เมื่อเติบใหญ่  ผูกใจ  ใฝ่หาทรัพย์
ความคิดจับ  ลึกใจ  ให้โลภหลง
รี่รีบรับ จับวาง ดั่งจำนงค์
ต่อตัวตน ตามเติบโต  โอ้อัตตา
ตั้งหน้า ตามหา ตัณหาเร้า
ไม่สุขเศร้า  เร้าละโมบ  ครอบงำ
เพราะคิดไว้ ยิ่งใหญ่  ใคร ใครจำ
เงินตราไซร้  สิ่งจำเป็น  สำหรับตน
สร้างอำนาจ ระบาด คาดหวังไว้ 
ต้องยิ่งใหญ่ ปฐพี   มีใครอ้าง
 ผู้ยิ่งใหญ่ เข่นฆ่า ประกาศกร้าว
ความเลว ให้บาป ตราบจนตาย……..
ดาหลา & ปะการัง
21-10-2004

น้อยใจจัง

yingtaklom

เก็บมานานใจดวงนี้
เมื่อไหร่จะมีใครเอาไปซักทีก็ไม่รู้
รอมานานและยังรออยู่
แต่ก็ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไร
ฟ้ายังมีดวงตะวัน
ที่คอยส่องแสงให้กันเมื่อขึ้นวันใหม่
แล้วฉันล่ะ....ไม่เห็นมีใคร
ไม่เห็นเหมือนฟ้าที่มีตะวันมาชิดใกล้..อยู่ทุกวัน
เฮ้อ!!!! น่าน้อยใจจัง

คนละบทสองบทกลบท

กุ้งก้ามกราม


    กลบทลำบากหลากรูปแบบ
วิธีแยบคำยลกลขยาย
ระเยียบเยอะหลักแยะยากบรรยาย
แต่ท้าทายอ่านท่องทดลองทำ
มาทดลองร้องเล่นให้เห็นลาย
เพื่อนหญิงชายช่วยชี้ไม่มีช้ำ
มาช่วยคิดช่วยค้นร้อยมนต์คำ
มาดื่มด่ำอีกด้านเข้าการดี
มาเถิดมามามุงมามุ่งมั่น
มาผูกพันพวกพ้องแลน้องพี่
มาร่ายรำละลานหว่านวลี
สัมพันธ์คีย์เค้นคัดสัมผัสคำ
คนละบทสองบทคละรูปแบบ
ความหมายแนบหนักนิ่มให้อิ่มหนำ
แม้นไม่คล่องค่อยค่อยคิดค่อยค่อยคลำ
เสนอนำตามถนัดจัดทำนอง

ดอกไม้ ความรัก ฉันและเธอ

แอ็ปเปิ้ล

ความรักก่อตัวขึ้นที่ละเล็ก ละน้อย
รู้สึกอยู่บ่อย ๆ ถึงความห่วงใย ห่วงหา
เธอหว่านเมล็ดรัก ดูแลตลอดมา
จนวันนี้รู้สึกว่า ต้นรักผลิดอกไม้บานเต็มหัวใจ
ผีเสื้อ แมลงปอ บินว่อน
คงได้กลิ่นหอมของดอกไม้ที่โอนไหว
สายลมเคลื่อนตัวผ่านมาทักทาย
ราตรีกาลส่งน้ำค้างสร้างความชุ่มช่ำไม่เว้นวัน
ในความห่างไกลไม่เคยว่างเปล่า
เพราะรักเรายังอบอวลอยู่อย่างนั้น
ทุกพื้นที่ใจมีเธอ...คนแห่งความผูกพัน
ร่วมกันปลูกดอกไม้สารพันตรงกลางใจ
มีบทเพลงดอกไม้ไหวแช่มช้า
เคลื่อนตัวท้าสายลมหนาวส่งความหอมไปให้
เธอได้กลิ่นความรักที่แฝงมากับดอกไม้หรือเปล่าคนไกล
นั่นคือความห่วงใย+ความจริงใจ ที่มีให้เธอ
อยากให้เธออบอุ่นในหัวใจ
ว่ามีใครที่ยังรักเธอเสมอ
ดอกไม้  ความรัก  ฉันและเธอ
สิ่งดีดียังมีให้เธอได้ค้นเจอตลอดไป
........................................................................
หอม หอม คิดถึงขึ้นมาก็หอม หอม 
คิดถึงที่ไรก็ หอมหอม ไม่รู้ต้องโทษใคร โทษเธอละกัน
เธอทำให้คิดถึงแต่เธอเป็นพัลวัน
 คนเดียวเท่านั้นที่เป็นดอกไม้อยู่ในหัวใจ
ใครทำให้ชื่นใจ ?  เธอทำให้ชื่นบาน
ใครทำให้หอมนาน ?  เธอทำให้หวานใจ
ใครทำให้รู้ตัว ? เธอทำให้รู้ใจ
ทำไมไ

...ไม่มีใครผิด...

เงาเมฆ

อย่าคิดโทษกัน
ถึงการกระทำในวันนั้น
ที่เคยพูดจาตัดเยื่อใยกัน
ที่เคยดึงดันจะเป็นฝ่ายไป
ถามใจเธอดูละกัน
ว่ายังมีฉันอยู่สักนิดไหม ?
เท่าที่ผ่านมา..ทำกันไว้อย่างไร
แล้วคิดบ้างไหม ? ทำให้ใครต้องเสียน้ำตา

ลุกขึ้นสู้

ดาราจักร..

   
 น้ำตาไหลผ่านแก้ม
ดังของแหลมแซมทิ่มตำ
ทุกระทมชอกช้ำ
ไม่สุขหนำเหมือนนานมา
   ท้องฟ้ามืดมัวมน
ไร้ตัวตนบนเวหา
ล่องลอยปล่อยเวลา
หลายปัญหารุมล้อมลน
   ตาปิดจิตโศกศัลย์
ดังดวงจันทร์มัวหมองหม่น
เรื่องชีวิตจิตสับสน
มาปะปนล้นดวงมาลย์
   ความท้อเยือนชีวี
ล้วนทวีความร้าวราน
จุดไฟให้เผาผลาญ
ยังรังควานแม้ห่างไกล
   อ่อนล้ามานมนาน
โดนเผาผลาญทั้งกายใจ
จะลุกขึ้นสู้ใหม่
ด้วยหัวใจที่ยังมี
  ลุกขึ้นสู้แม้ปางตาย
จะท้อได้แต่ห้ามหนี
รีไซเคิลดวงฤดี
ตื่นซักที่นะตัวเรา
                          
/-/-/-/-//-สู้เขานะ/-//-/-/-/

ฝนตก

digimon_james

 
ฝนตกใช่ว่าจะไม่ดี
คลายร้อน ผ่อนคลาย ให้คนใจเย็นลงได้
ดีกว่าร้อน แดดจ้า ท้าทาย 
แต่สุดท้าย มี 2 อย่างเคียงข้างกัน
ไม่มีฝน มีแต่แดด คอยแผดเผา
ทำให้เราต้องทุกข์ใจ น่าฉงน
เมื่อเจอแดดและเจอฝน อย่ากังวล
เกิดเป็นคน ทนแดดสู้ฝน นั้นแหละดี

รักฉัน..รอนะ

จ๋า สมุทรปราการ

รักเทอนะ...คนดี
ทำไมเราไม่เจอกันก่อนที่..ฉันจะมีเขา
ทำไมนะ..ทำไม..รักของเรา
ช่างแสนเน่า...เหมือนนิยาย..ในละคร
อุปสรรค..ขวากหนาม..ช่างมากมาย
หวังว่าเทอ..คงทนได้..และรอฉัน
เทอก้อมีเขาแล้ว..ไม่ว่ากัน
ต่างก้อมี..ภาระนั้น..ที่จำยอม
คิวปิดหนอ..คิวปิด...เล่นตลก
ทำเรา2..ตกนรก...กับความรัก
มีแต่เรื่อง..มีแต่....อุปสรรค
ทนหน่อยนะ......ที่รัก..คงสักวัน
ถามก่อน..ว่าเทออยาก....มีฉันไหม
ถ้าตอบอยาก...โอเค...ได้ช่วยสานฝัน
ถ้าไม่อยาก...ไม่เปนไร..เราจบกัน
อยากให้รู้.....ว่าฉันนั้น..อยากมีเทอ

* สุขสันต์วันปีใหม่ ขอให้มีความสุข*

ราชิกา

** สุข   อวยพรสิ่งนี้            แทนใจ
สันต์   แห่งเทพสถิตย์ใน     ปกป้อง      
วัน   คืนห่างโพยภัย         มีสุข  ทั่วนา
ปีใหม่   ปรากฏก้อง      เปี่ยมพร้อมความดี   
 ** ขอ   จงมีสุขแท้          อวยพร
ให้   ลาภยศเกียรติขจร  แกร่งกล้า
มี   อริยทรัพย์บวร         คงอยู่   คู่แฮ
ความสุข  จงทั่วหน้า   แหล่งหล้าแดนสยาม    
 • อวยพรวันปีใหม่        ขอหทัยจงสุขสันต์
จารจินต์จากจิตพลัน       ทุกวารวันยังพร่ำวอน
 
 • เรียงร้อยถ้อยความสุข   นิรทุกข์ให้ถอดถอน
ห่วงเหลือเอื้ออาทร      เพื่อนนักกลอนในทุกครา
 • พรใดที่ประเสริฐ        พละเลิศสุขหรรษา
ขอจงได้พบพา        เกียรติเกริกกล้าก้องเกรียงไกร
 
 • เทวาทั้งสามภพ            ที่บรรจบห้วงสมัย
วอนองค์พระทรงชัย        ปกป้องภัยคอยคุ้มครอง
 • จิตมั่นมโนใน              หวังสิ่งใดทั่วทั้งผอง
อริยทรัพย์เงินทอง        จงเนืองนองตราบเนิ่นนาน
  
• อวยพรวันปีใหม่           พร้อมโชคชัยให้สุขศานต์
มงคลเทพประทาน         จวบ ณ.กาลนิรันดร ..     
            

ฝน กลางฤดูร้อน

ทรายกะทะเล

ฟ้ากับฝนเปป็นสิ่งคู่กัน
ไม่ได้หันไปไหน
ฟ้ามืดฝนมา ทั่วกันไป
น้ำก็ไหล ไม่ทิ้งคนกันเอง
แม้ร้อยผ่าวยังมีตัวช่วยอยู่
ไม่ยืนดู เฉยเฉยยื่นมือเผง
มาช่วยให้ร้ายกลายดีเอง
ไม่มีเพลง ไม่มี ความแล้งเอย..........

สมดุลย์

ketana

เอาความสุข ใส่แอก แบกขึ้นบ่า
ลากมันมา ตามทางลาด บาทวิถี
หลบหลีกเลี่ยง เกี่ยงเศร้า เหงาฤดี
อยากมุ่งมี แต่สุข ทุกข์ไม่เอา
คอยเลือกแต่ ชื่มชม โสมนัส
ที่ข้องขัด ไม่นำ ทำโง่เขลา
จะบ่ายเบี่ยง อย่างไร ไม่พ้นเรา
ต้องเก็บเศร้า ไปบ้าง สร้างสมดุลย์
มีหรือที่ ภิรมย์ สมใจนึก
ลองนั่งตรึก ตรองกัน มันว้าวุ่น
ไม่เลือกรรม หวังค้ำ นำแต่บุญ
จงคิดครุ่น มองย้อน สอนหัวใจ
เลยต้องเอา ทุกข์ใส่ ที่ไหล่ขวา
ลากมันมา กับแอก แบกให้ไหว
สู่หนทาง ชีวิต อีกยาวไกล
สุขทุกข์ใจ เก็บไว้ ไปด้วยกัน
เหมือนทรงตัว บนกระดาน ผ่านห้วยหนอง
ข้ามคูคลอง ไปได้ ดั่งใจฝัน
ประคองย่าง สร้างสมดุล ศูนย์ถ่วงกัน
ให้แม่นมั่น ค่อยวางเท้า แล้วก้าวเดิน  

ระบำเท้าบนยอดหญ้า

ปุถุซน

แสงเรืองเรืองสีแดงแสดปลั่ง 
ทาทาบขอบฟ้าทางตะวันออก 
แต่หมอกยังคงหนาอยู่ 
น้ำค้างยังคงปริ่มยอดหญ้า 
ฉันถอดร้องเท้า 
แล้วขออนุญาติต้นหญ้าว่า 
“ขอฉันเดินเยาะย่อง 
บนยอดของเธอด้วย” 
แล้วฉันค่อยค่อยก้าวเดิน 
ดุมดุมย่ำไปบนยอดหญ้า 
เท้าเหยียบสัมผัสความฉ่ำเย็น 
ของน้ำค้างบนยอดหญ้า 
ฉันขยับเท้าอย่างระแวดระวัง 
เพราะกลัวยอดหญ้าจะหักเอา 
ฉันเดินไปเดินมา 
แต่ไม่ให้ซ้ำรอยเท้าเดิม 
เดินไปคิดไป 
พลางสูดความสดชื่น 
สุดพรรณนา 
บางครั้งเหลียวหลัง 
มองรอยที่ฉันเดิน 
แลเห็นเป็นทาง 
เหมือนรอยเท้า 
บนหาดทราย 
แล้วดวงตะวัน 
เปล่งประกายแสง 
สีแดงค่อนทอง 
มาทายทักฉัน 
กลางสนามหญ้า 
ฉันเห็นรอยยิ้ม 
ของมันส่งมาให้ 
ฉันเลยส่งยิ้มตอบ 
แล้วหมอกก็เริ่มจาง 
น้ำค้างบนยอดหญ้า 
สะท้อนแสงประกาย 
คล้ายเพชรเม็ดงาม 
ยวงระยิบระยับ 
ฉันกล่าวขอบคุณต้นหญ้า 
ที่ให้ฉันเดินบนยอด 
และกล่าวสวัสดีดวงตะวัน